tag:blogger.com,1999:blog-76913342858769220482012-01-22T05:58:42.082-08:00در رنک آبی یک سطح منحنی/ نوشته های حسین شیخ رضاییحسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-33969317020873861502011-04-04T01:24:00.000-07:002011-04-04T01:43:28.740-07:00<div align="center">موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران گروه مطالعات علم</div><br /><div align="center">سلسله سخنراني‌هاي بهار 1390</div><br /><div align="right">مباني فلسفي مسئلة اندازه‌گيري در مكانيك كوانتومي</div><br /><div align="right">24/1/ 1390</div><br /><div align="right">عليرضا منصوري، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">در باب يعني </div><br /><div align="right">7 /2/ 1390</div><br /><div align="right">دكتر شاپور اعتماد، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">آرمسترانگ و صدق‌ساز دسته‌اي از احكام ضروري</div><br /><div align="right">21 /2/ 1390</div><br /><div align="right">دكتر حسن شيرازي، دانشگاه آزاد بروكسل، بلژيك</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">ذهن بسط ‌يافتة غير فعال: برونِ سَرهاي ما</div><br /><div align="right">4/3/ 1390</div><br /><div align="right">مهگل جابر انصاري، دانشگاه اكستر، انگلستان</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">نگاهي به مواجهة انسان‌شناسي با علوم و فنّاوري‌ها در دهه‌هاي اخير</div><br /><div align="right">18 /3/ 1390</div><br /><div align="right">دكتر نهال نفيسي، دانشگاه رايس، آمريكا</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">ديدگاه‌هاي دانشمندان قرن‌هاي ميانه دربارة ابعاد كيهان</div><br /><div align="right">1 /4/ 1390</div><br /><div align="right">حميد بهلول، پژوهشكدة تاريخ علم دانشگاه تهران</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">ملاك‌هاي طبقه‌بندي جانوران: مقايسة آراء ارسطو، جاحظ، ابن‌سينا و قزويني</div><br /><div align="right">15/4/ 1390</div><br /><div align="right">حنيف قلندري، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي</div><br /><div align="right">***</div><br /><div align="right">نگاهي بر روش‌هاي رياضي در اخترشماري دوران اسلامي</div><br /><div align="right">29 /4/ 1390</div><br /><div align="right">حسين روح‌اللهي، بنياد دائره‌المعارف اسلامي</div><br /><div align="right">تمام سخنراني‌ها در روزهاي چهارشنبه ساعت 16:30 در محل موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران،تهران، خيابان نوفل‌لوشاتو، كوچة آراكليان، شمارة 4، برگزار خواهد شد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3396931702087386150?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-81973141003686465662010-11-14T03:08:00.000-08:002010-11-20T23:23:02.756-08:00دوستاني كه علاقه به برنامه فلسفه براي كودك دارند و مانعي براي شركتشان در سمينار روز جهاني فلسفه نيست آگاه باشند كه در روزهاي دوشنبه و سه شنبه اول و دوم آذر پنلي در اين سمينار به نام فلسفه براي كودك هست با مسئوليت من و پنج شركت كننده خارجي و هشت شركت كننده داخلي. روز دوشنبه سخنراني هاي نظري است و روز سه شنبه كارگاه هاي كار عملي با كودكان و معلمان. شركت رايگان است اما بايد به من ايميل بزنيد تا برايتان كارت صادر شود. در ايميل نام و نام خانوادگي و شماره تماس بدهيد<br /><br />پ. ن. دوستاني كه براي شركت در پنل هاي فلسفه براي كودك اسم داده بودند مي توانند روزهاي دوشنبه و سه شنبه به كتابخانه ملي بيايند و با دريافت كارت شركت كنند. ظاهرا كساني كه ثبت نام نكرده اند هم مي توانند با ارائه كارت معتبر دانشجويي يا مشابه آن شركت كنند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8197314100368646566?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-45445716442601540512010-10-26T04:21:00.000-07:002010-10-26T04:25:09.632-07:00موسسه پژوهشي حكمت و فلسفه دومين دوره كنكور دكتراي خود را در رشته مطالعات علم با تاكيد بر تاريخ و فلسفه علم برگزار مي‌كند. براي اطلاعات بيشتر به <a href="http://www.irip.ir/">سايت انجمن </a>و لينك خبر مراجعه فرماييد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4544571644260154051?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-73259470792547806112010-09-27T01:08:00.000-07:002010-09-27T01:15:43.656-07:00<div align="right">سري چهارم سخن‌راني‌هاي گروه مطالعات علم در انجمن حكمت و فلسفه از آبان ماه شروع خواهد شد. سخن‌ران‌هاي اين دوره همه از اعضاي خود انجمن هستند و تلاش شده موضوعات مربوط به علم، تاريخ علم و فلسفة علم باشند. فهرست برنامه‌ها را در زير مي‌آورم</div><div align="right"></div><div align="right">ابن‌هيثم و مسألة كمّي‌كردن كيفيات<br />5/8/ 1389<br />دكتر حسين معصومي همداني، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />شرايط فعّاليت علمي از نظر مايكل پولاني<br />19 /8/ 1389<br />دكتر مهدي نسرين، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />آفرينش‌گرايي: تاريخچه و مسائل فلسفي<br />10 /9/ 1389<br />دكتر امير احسان كرباسي‌زاده، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />تبيين تكاملي اخلاق<br />17/9/ 1389<br />دكتر حسن ميانداري، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />در باب پرينكيپيا متمتيكا<br />1 /10/ 1389<br />دكتر سيد نصرالله موسويان، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />فلسفة علم و آموزش علم<br />8 /10/ 1389<br />دكتر حسين شيخ‌رضايي، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />معناي صنعت در حكمت اسلامي بر اساس رسالة «صناعيه» ميرفندرسكي<br />15/10/ 1389<br />دكتر شهرام پازوكي، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />عملگر منطقي «نفي» در زبان طبيعي<br />22 /10/ 1389<br />دكتر لاله قدك‌پور، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />ابن‌سينا و جهان‌هاي ممكن<br />29 /10/ 1389<br />دكتر ضياء موحد، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />تمام سخنراني‌ها در روزهاي چهارشنبه ساعت 16:30 در محل موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران تهران، خيابان نوفل‌لوشاتو، كوچة آراكليان، شمارة چهار برگزار خواهد شد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7325947079254780611?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-66183634778246722982010-09-20T23:20:00.000-07:002010-09-20T23:23:18.173-07:00دكتر كرباسي زاده و من كلاس آزادي خواهيم داشت در شهر كتاب با موضوع درآمدي بر فلسفه زبان. <a href="http://www.bookcity.org/news-482.aspx">اين آدرس</a> مطلب براي كساني كه مي خواهند سرفصل مطالب و نحوه ثبت نام را ببينند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6618363477824672298?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-6000046644955627192010-09-04T02:31:00.000-07:002010-09-04T02:36:22.532-07:00چند وقت پيش جلسه‌اي بود در خبرگزاري مهر درباره كتاب <em>قصه‌هاي خوب</em> آذريزدي به مناسبت ويراست جديد آن‌ها. من سعي كردم نگاهي به مجموعه بيندازم از منظر رشد قواي اخلاقي، كاري كه اخيرا در موردش كار و تحقيق مي‌كنم. گزارش مختصر جلسه در <a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1143827">اين آدرس</a> هست هرچند كامل نيست<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-600004664495562719?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-12129398173389052512010-04-13T02:06:00.000-07:002010-04-13T02:08:46.768-07:00دوره‌ی آموزشی درآمدی بر فلسفه‌ی ذهنی در روزهای دوشنبه ساعت ۱۵ تا ۱۷ در <a href="http://www.bookcity.org/news-315.aspx">شهر كتاب</a> برگزار می‌شود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1212939817338905251?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-87123788887716135622010-04-13T01:05:00.000-07:002010-04-13T02:10:36.340-07:00<div align="right">موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران - گروه مطالعات علم<br />سلسله سخنراني‌هاي بهار 1389</div><div align="right">***</div><div align="right">هيوم و مسالة دشوار رابطة ذهن و بدن<br />1/2/ 1389<br />مجيد داودي، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />گذشته را تغيير بده و به تاخير بيانداز: بررسي آزمايش‌هاي انتخاب با تاخير در مكانيك كوانتوم<br />8 /2/ 1389<br />محمد بهرامي، دانشكدة شيمي، دانشگاه صنعتي شريف<br />***<br />دستوري بودن معنا و آموزة مثلث‌بندي ديويدسون<br />15 /2/ 1389<br />مرتضي صداقت، پژوهشکدة فلسفه تحلیلی، پژوهشگاه دانش‌های بنیادی<br />***<br />جايگاه اصول موضوع در رياضيات: نزاع فرگه و هيلبرت<br />22/2/ 1389<br />ميثم محمّداميني، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />زيج اشرفي<br />29 /2/ 1389<br />محمّد طالب نجفي، پژوهشكدة تاريخ علم، دانشگاه تهران<br />***<br />ديناميك ابن‌سينا: زمينه و پيامد تاريخي<br />5/3/ 1389<br />دكتر محمّد جواد اسماعيلي، دانشگاه پيام نور<br />***<br />مشكل فهم معماري ايران<br />12 /3/ 1389<br />دكتر محمدرضا حائري و شبنم اسماعيلي، كارگاه معماري معاصر ايران، موسسه فرهنگي پژوهش‌هاي دانش بومي<br />***<br />قياس‌ناپذيري و نظرية علّي ارجاع: بررسي موردي فلوژستين<br />19 /3/ 1389<br />كيوان الستي، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />نگاهي انتقادي به نظرية آلستون دربارة تجربة ديني<br />26 /3/ 1389<br />دكتر بابك عباسي، بنياد دائره‌المعارف اسلامي</div><div align="right">***</div><div align="right">تمام سخنراني‌ها در روزهاي چهارشنبه ساعت 16:30 در محل موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران (تهران، خيابان نوفل‌لوشاتو، كوچة آراكليان، شمارة 6) برگزار خواهد شد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8712378888771613562?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-32139018424448584762010-03-05T23:01:00.000-08:002010-03-05T23:23:25.867-08:00<div align="right">به قرار اطلاع دوستان و مشاهدات عيني اين وبلاگ فيلتر است. اگر حيوان ناطقي آن را فيلتر كرده، خيلي خوشحال مي‌شوم دلايلش را بشنوم. اگر هم ماشين به شكل خودكار اين كار را كرده، خوشحال مي‌شوم دلايل حيوان ناطقي كه آن را برنامه‌ريزي كرده بشنوم. به هر حال خواننده چنداني نبود، نويسنده هم دل و دماغي نداشت و سنش هم ديگر آن قدر نيست كه از اين دست چيزها خيلي عصباني شود. در هر حال من باز مي‌نويسم و لابد خواننده احتمالي هم بلد است بخواند، حيوان ناطق هم كار خودش را بكند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3213901842444858476?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-56545344661491289082010-03-01T02:23:00.000-08:002010-03-01T02:49:43.853-08:00<div align="right">محمدرضا سرشار كه مراتب دانش و آگاهي و درد-دين داري و كاربلدي و استقلال شخصيتي و انصاف ايشان زبانزد است <a href="http://www.sarshar.org/archives/notes/post_465.html">اظهارات</a> بامزه اي در باب شوراي كتاب كودك كرده اند، همه از سر انصاف و علاقه به فرهنگ و ادبيات كودك. به عنوان عضو شورا در حيرت شدم از تحليل قوي و نگاه تيزبين ايشان و اينكه چگونه مشت عده اي را باز كردند و فرمودند <span style="color:#666666;">"طبعا آن قدر ساده نیستم که گمان کنم با نوشتن این سطور شتابزده ، شورای کتاب کودک - که اصولا اصلاح پذیر نیست - یا برخی از اعضای انجمن نویسندگان کودک و نوجوان را - که افرادی از اساس وابسته به شورای مذکور یا استحاله شده و ... اند به راه خواهند آمد و اصلاح خواهند شد." </span>اميدوارم حالا كه فضا مناسب است همين اظهارات شتابزده و داراي غلط انشايي موثر افتد و همين چند نهاد مستقل ادبيات كودك هم تعطيل يا ناقص شوند و مايه راحتي خيال ايشان فراهم گردد. و الا كه جنابشان مجبور خواهد شد سه نقطه موجود در نوشته بالا را با رو كردن پرونده هاي بيشتري پر كند، و آنگاه معلوم خواهد شد اين نهادهاي به ظاهر مردمي در پس پشت فعاليت هاي به ظاهر انسان دوستانه خود چه حق ها كه از ايشان و پدرشان ضايع نكرده اند. محض تبرك اين بند نوشته ايشان را دسته جمعي زمزمه مي كنيم با آرزوي شفاي عاجل</div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#666666;">حقیقت این است که صاحب این قلم ، هم به سبب گرفتاریهای کاری و داشتن کارهای مهم تر و هم دلایل دیگر ، سالها بود دنبال قضیه شورای کتاب کودک و برخی گرایشهای فکری انحرافی در انجمن نویسندگان کودک و نوجوان را رها کرده بود تا شاید دیگر دوستان متهعد و آگاه این عرصه پا به میدان بگذارند و دنباله موضوع را بگیرند.اما بی خبری یا بی خیالی این دوستان و پیشروی شورای کتاب کودک تا ناف صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران و تلاش برای تبلیغ جریان فتنه سبز در همین ایام اخیر در شبکه جام جم سیمای جمهوری اسلامی ایران و ... سبب شد که با کراهت تمام ، این سطور را قلمی کند</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5654534466149128908?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-46775866946896497762010-02-27T00:37:00.000-08:002010-02-27T00:44:50.696-08:00<div align="right">مگه آدم از يك روز زندگيش چقدر توقع داره؟ه</div><div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8812060312"><span style="color:#3366ff;">رحيم‌پور ازغدي</span></a><span style="color:#666666;"> تصريح كرد: ما اكنون در دنيا علوم انساني نداريم و اين مباحثي كه مطرح مي‌شود در واقع علوم حيواني است و بر اساس تجربه به دست آمده است</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4677586694689649776?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-19169646845901506982010-02-19T22:50:00.000-08:002010-02-19T23:42:55.578-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/S3-PS9ANRNI/AAAAAAAAAI8/cAfanyoVG5o/s1600-h/botero.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440224430662698194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 279px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/S3-PS9ANRNI/AAAAAAAAAI8/cAfanyoVG5o/s400/botero.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fernando_Botero">فرناندو بوترو</a>، نقاش معاصر كلمبيايي</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1916964684590150698?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-38201968648778212362009-11-29T03:48:00.000-08:002009-11-29T04:02:59.416-08:00<div align="right">چند وقت پيش <a href="http://www.irna.ir/View/FullStory/?NewsId=789255">خبري</a> داشتيم درباره دانشگاه هاي تك جنسيتي كه لابلاي آن و به عنوان نتيجه تحقيقات آمده بود</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#666666;"></span></div><div align="right"><span style="color:#666666;"></span></div><div align="right"><span style="color:#666666;">دانشگاههاي تک‌جنسيتي بايد با کارکرد مشخص و کاملاً مشهود تأسيس شوند و يا حضور در آنها و ثبت‌نام و تحصيل کاملاً اختياري باشد. معاون پژوهشي نهاد در پايان با اشاره به اينکه اگر بخواهيم فضايي امن و سالم و پرنشاط در دانشگاه داشته باشيم، بايد دانشگاههاي تک‌ جنسيتي را در مقايسه با ساير دانشگاهها از امکانات علمي و پژوهشي و انساني و جايگاه اجتماعي بالاتري مجهز کنيم، افزود: دانشگاه تک‌جنسيتي دانشگاهي بزرگ است با حضور دانشجويان پسر و دختر در محيطي جدا از هم، که نسبت به عملکرد تحصيلي و موفقيت‌هاي آموزشي و پژوهشي هم آگاهي دارند و در صورت تمايل نظام آموزش عالي کشور براي ايجاد و تأسيس چنين دانشگاهي بايد يکي از دانشگاههاي بزرگ کشور مثل دانشگاه تهران، شهيد بهشتي، صنعتي شريف و به شکل پايلوت (آزمايشي) به اين امر اختصاص داده شود</span></div><div align="right"><span style="color:#999999;"></span></div><div align="right"><span style="color:#999999;"></span></div><div align="right"><span style="color:#999999;"></span></div><div align="right"></div><div align="right">اكنون <a href="http://www.ilna.ir/newsText.aspx?ID=92584">خبري</a> داريم از اظهار نظر وزير علوم در اين باب </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="color:#666666;"></span></div><div align="right"><span style="color:#666666;"></span></div><div align="right"><span style="color:#666666;">وی در پاسخ به سوال خبرنگار ایلنا درباره اینکه وزارت علوم چه رویکردی در مورد بحث‌هایی که در مورد تفکیک جنسیتی عنوان می‌شود دارد گفت: بنده تازه دیروز درباره تفکیک جنسیتی بحث‌هایی شنیدم، ما در کشور دموکراتيك زندگی می‌کنیم که البته انتخابات، لیبرال دموکراسی را به طور کامل به باد داد، بر همین اساس به راحتی می‌توان نظرات را عنوان کرد. ما هم این نظرات را دریافت می کنیم و روی آنها کار کارشناسی انجام می‌دهیم و آن چیزی که با جهان‌بینی اسلامی مطابقت داشته باشد را اجرا می کنیم. وی افزود: ما رشته‌هایی را خاص زنان و رشته‌هایی را خاص آقایان می‌خواهیم و این بحث در تمام دنیا هم وجود دارد و در کشور هم دانشگاه‌هایی همچون الزهرا(س) و امام صادق(ع)نیز مخصوص آقایان وخانم‌ها داریم و اشکالی هم ندارد و ومثبت و خوب است</span></div><div align="right"><span style="color:#666666;"></span></div><div align="right"><span style="color:#c0c0c0;"></span></div><div align="right"><span style="color:#c0c0c0;"></span></div><div align="right"><span style="color:#000000;">كلا به نظر من دانشگاه تك جنسيتي و مسائل پيرامون آن مهم نيست. نكته مهم دو چيز است اول آن كه انتخابات نظام ليبرال دموكراسي را به طور كامل بر باد داد و دوم آن كه بحث دانشگاه تك جنسيتي در همه جاي دنيا، كه البته نظام غالب در آن ليبرال دموكراسي است، وجود دارد و لذا ايرادي ندارد ما هم به آن بپردازيم. لذا است كه گرچه نظام ليبرال دموكراسي كلا بر باد رفته، اما استناد به آن براي توجيه عمل ما هنوز بر باد نرفته است. ح. ش</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3820196864877821236?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-36882773655268455732009-11-15T00:26:00.000-08:002009-11-15T02:28:13.745-08:00<div align="right">قانون مورفى در صورت‌بندى اصلى خود مي‌گويد: «هر چه كه بتواند خراب‌تر شود، خواهد شد». ه<br /><br /><a href="http://www.murphys-laws.com/">صورت‌بندى‌هاى بديل</a> ديگرى هم هست. نسخة موجهاتى من چنين است: «بدترين حالت ممكن را تصور كن، ضرورتاً چنين خواهد شد».ه<br /><br />اين صورت‌بندي نه مشكلى با رابطة تصورپذيرى- امكان دارد، نه مشكلى با كمبود شواهد. اثبات به عهدة روزگار. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3688277365526845573?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-90619162691546265612009-11-02T07:07:00.000-08:002009-11-02T07:10:39.951-08:00<div align="right"><span style="font-family:georgia;">كتاب فلسفة قاره‌اى به قلم سايمون كريچلى و با ترجمة خشايار ديهيمى از جمله كتاب‌هاى جمع و جور و مفيد است براى آشنايى با اين نوع فلسفه كه به خصوص فصول اوليه آن خواندنى است. در انتهاى فصل چهارم كتاب صحبتى مى‌رود از وظيفة فلسفه، كه به نظر من قابل تعميم است به علوم انسانى. صحبت از آن است كه هرگاه سخن از بحران پيش مى‌آيد، برخي مى‌پرسند: بحران، كدام بحران؟ از نظر نويسنده دقيقاً همين وضعيت بى بحرانى است كه فلسفه را مهم مى‌كند. فلسفه مسئول ايجاد بحران و درآوردن ما از وضعيت بى بحرانى است. وضعيت بى بحرانى همان چيزى است كه از نظر داستايوفسكى ما را به سطح رمه‌اى خوشبخت تنزل ميدهد. كار علوم انسانى و فلسفه ايجاد بحران براى در نيفتادن به وادى بى بحرانى است. خواه ايجاد بحران در ايمان باشد، خواه در علم، خواه در علوم انسانى، خواه در نحوة زيست، خواه در عقلانيت و خواه در مناسبات قدرت. بحران سازى بخشي از تعريف علوم انسانى و از آن جدايي‌ناپذيراست</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-9061916269154626561?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-8425921013025917922009-10-23T10:58:00.000-07:002009-10-23T11:22:33.773-07:00<div style="TEXT-ALIGN: right"><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span lang="FA">برنامه «فلسفه براى كودك» چندى است در ايران و از جانب مراكز گوناگون، با كيفيت</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">هاى گوناگون، پى گرفته مى</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">شود. شايد روزى در مورد آن كمى بيشتر نوشتم، به خصوص كه در شوراى كتاب كودك هم در سال گذشته تعدادى آثار مربوط را بررسى كرده</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">ايم. يكى از مراكزى كه اين برنامه را دنبال مى</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">كند «<a href="http://www.mullasadra.org/new_site/persian/">بنياد حكمت اسلامى صدرا</a>» است كه تا به حال دو ويژه</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">نامه هم در اين باب درآورده و <a href="http://pac.org.ir/fa/">سايتى</a> هم دارد. من فعلاً قصد نقد رويكرد اين نهاد را به موضوع فلسفه براى كودك ندارم، گرچه به نظرم نقدهاى زيادى بر آن وارد است، و از همه مهم</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">تر آن كه بيشتر تاكيد اين گروه بر آموزش محتوايى خاص به كودك است تا دادن نوعى مهارت به او</span><span dir="ltr"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="FA"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">اما در </span><a href="http://www.mullasadra.org/new_site/persian/Site%20News/Latest/vije2.htm"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">دومين ويژه</span></a></span><a href="http://www.mullasadra.org/new_site/persian/Site%20News/Latest/vije2.htm"><span lang="FA" style="font-family:arial;font-size:100%;">‌</span></a><span lang="FA"><a href="http://www.mullasadra.org/new_site/persian/Site%20News/Latest/vije2.htm"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">نامه</span></a><span style="font-family:arial;font-size:100%;"> اين مركز مصاحبه</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">اى هست با آقاى دكتر احد فرامرز قراملكى از اعضاى هيات علمى دانشگاه تهران. قبلاً هم ايشان را در «رسانه ملى» ديده بودم و از نظراتش بهره</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">ها برده بودم، اما ديدم اين مصاحبه با ايشان قطعاً تحفه ديگري است</span><span dir="ltr"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span lang="FA">ايشان مى</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">فرمايند: <span style="COLOR: rgb(102,102,102)">ما ادعا داريم و اين ادعايمان هم حقيقى است كه از يك غناى فلسفى برخورداريم، منتهى يك مشكل داريم و آن اين است كه اين غناى فلسفى را به جامعه ارتباط نداده</span></span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">ايم. حالا بياييم يك جور ديگر بگوييم، اين وجود رابط و مستقل ملاصدرا را بياوريم و در جهانبينى رايج زندگى پياده كنيم، براى توضيح بايد عرض كنم كه ما يك انديشه فلسفى داريم به نام وجود رابط و مستقل، حالا بياييم همين انديشه را در زندگى روزمره نشان دهيم. من يك مثال ساده عرض مى كنم: مادرى را در نظر بگيريد كه يك جوان رشيدى دارد و دائماً به جوانش توجه مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">كند، به جوانش مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">رسد، به كتش نگاه مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">كند، با اين هدف كه اگر كتش كثيف شده، آن را پاك كنم. اتو ندارد، اتو كنم. پاره شده، بدوزم. كهنه شده، عوض كنم، حالا اين فرزند رشيد، شهيد شده و كتش در كمد هست. اين بار مادر به كت فرزند نگاه مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">كند، اما نگاهش با قبل فرق دارد. اين بار نه كهنه بودن آن را مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">بيند، نه پارگى و نه كثيفيش را. اين بار با نگاه به كت، فرزندش را مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">بيند، چرا كه در نگاه اول كت هويت مستقلى داشته، اما حالا كت نمادى است براى فرزندش، يعنى وقتى كت را مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">بيند، بچه</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">اش را مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">بيند. نگاه ربط انگارى، بينش عاشقانه به ميان مى</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">آورد، بنا بر اين ما بايد نگرش را عوض كنيم، يعنى به طور ملموس و از طريق تبليغ، كاربرد فلسفه را به همه افراد جامعه نشان دهيم كه اگر يك خانم خانه</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">دار، آقاى كارمند و حتى يك كودك، نگاه فلسفى داشته باشند، مهارت زندگى كردن را دارند و با اين ديد، احساس نياز به فلسفه توسعه پيدا مي</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">كند. ص 17-18. ه</span><span dir="ltr"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span lang="FA">در پايان مصاحبه هم مي</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">فرمايند: <span style="COLOR: rgb(102,102,102)">در آخر بايد بگويم كه با اين پيشينه غنى ملى مذهبى</span></span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">يى كه ما داريم، بايد فلسفه و كودك را ما به غرب صادر كنيم، چون ما بر سر گنج نشسته</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">ايم. بر سر گنج از گدايى مرده</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">ام / زانكه اندر غفلت در پرده</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">‌</span><span lang="FA" style="COLOR: rgb(102,102,102)">ام. ص 23. ه</span><span dir="ltr"><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span lang="FA">شما فكر مي</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">كنيد در چند كشور از كشورهاى جهان، هيات علمى معتبرترين دانشگاه پايتختش به خود حق مي</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">دهد چنين مطالبي سر هم كند؟ آقاى استاد نمى</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">دانى كاربردى كردن فلسفه يعنى چه، ايرادى ندارد، لازم نيست كه حتماً حرف بزنى. واقعاً بعضى وقت</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">ها فكر مى</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">كنم با بعضى از اين اساتيد علوم انسانى، همان بسته شدن اين رشته</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">ها براي كشور مفيدتر باشد. حالا فكرش را بكنيد سر كلاس درس چه به دانشجو تحويل داده مي</span><span lang="FA">‌</span><span lang="FA">شود. يعنى واقعاً گزينش علمى استاد در ايران وجود دارد؟ ح. ش<o:p></o:p></span></span></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-842592101302591792?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-69778272784083527092009-10-21T03:11:00.000-07:002009-10-21T03:19:43.802-07:00<div align="right">سايت فلسفي <strong><em><a href="http://www.philosophersdigest.com/">دايجست</a></em></strong> اخيرا تاسيس شده و بنا دارد خلاصه مقالات روز فلسفي از ژورنال هاي آكادميك اين رشته را در كمتر از هزار كلمه فراهم كند تا كساني كه فرصت خواندن حجم بالاي مقالات را ندارند در جريان آخرين مقالات آكادميك قرار گيرند. فعلا سايت 11 مجله مهم را مي پوشاند، البته نه تمامي مقالات اخير آن ها را</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6977827278408352709?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-59201017107490109102009-10-16T10:53:00.000-07:002009-10-16T11:02:09.921-07:00<div align="right"><br />یک روز گرونام ‌‌[اولین خردمند چلم] به شله‌میل دستور داد که اعضای شورای شهر را جمع کند. وقتی آن‌ها جمع شدند، گرونام گفت: ای دانایان و فرزانگان، در چلم بحران وجود دارد! اغلب شهروندان نانی برای خوردن ندارند، آن‌ها لباس‌های کهنه به تن می‌کنند و خیلی از آن‌ها از سرفه و انواع سرماخوردگی رنج می‌برند. چطور می‌توانید این بحران را بر طرف کنید</div><div align="right"><br />فرزانگان آن چنان که رسم بود، هفت روز و هفت شب فکر کردند تا بالاخره گرونام اعلام کرد: وقت تمام شد. بیایيد ببینم چه می گویید</div><div align="right"><br />لگیش منگ اولین کسی بود که سخن گفت: حضرت عالی می‌دانید که فقط عده‌ي بسیار کمی از آدم‌های تحصیل کرده در چلم هستند که می‌فهمند بحران یعنی وضعیت بد و اسفناک. پس بیایید قانونی وضع کنیم که استفاده از این کلمه ممنوع شود، آن وقت خیلی زود این کلمه فراموش خواهد شد. بعد هم دیگر هیچ کس نمی‌فهمد که بحران وجود دارد و ما دانایان هم مجبور نیستیم برای حل آن به کله مبارک مان فشار بیاوریم و مغزمان را خراب کنیم<br /><br />برگرفته از <em>احمق های چلم و تاریخ شان</em>، نوشته <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Isaac_Bashevis_Singer">آیزاک بشویتس سینگر</a> - نویسنده لهستانی، برگردان پروانه عروج نیا، نشر آسمان خیال، 1388، صص 15-16 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5920101710749010910?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-61036678574447404132009-10-13T05:15:00.000-07:002009-10-13T05:23:08.654-07:00<div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;">موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران - گروه مطالعات علم<br />سلسله سخنراني‌هاي تخصصي تاريخ و فلسفة علم - پاييز و زمستان 1388<br />***<br />An Informational Approach to the Hard Problem of Consciousness<br />21/7/ 1388<br />دكتر رضا مليح، دانشكدة فلسفة علم، دانشگاه صنعتي شريف<br />***<br />نقد سه نظرية مشابه دربارة ابهام : فرا ارزش‌گذارها، فرو ارزش‌گذارها و چند ارزش‌گذارها<br />5 /8/ 1388<br />داوود حسيني، گروه فلسفه، دانشگاه تربيت مدرس<br />***<br />نظرية تصوّري معنا: فلسفة زبان در آراء لاك<br />12 /8/ 1388<br />مازيار چيت‌ساز، گروه فلسفه، دانشگاه تربيت مدرس<br />***<br />اخلاق طبيعي شده: رويكرد سيستمي<br />3/9/ 1388<br />دكتر شروين وكيلي، دانشكدة علوم، دانشگاه تهران<br />***<br />علم: تجلي همبستگي اجتماعي </span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;">نقد و بررسي ديدگاه رورتي دربارة علم<br />17 /9/ 1388<br />مهديه توكل، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />مباحث روش‌شناختي در كيهان‌شناسي<br />1/10/ 1388<br />دكتر موسي اكرمي، گروه فلسفة علم، دانشگاه آزاد اسلامي - واحد علوم و تحقيقات<br />***<br />آزمايش فكري در علم دورة اسلامي<br />15 /10/ 1388<br />حسن اميني، موسسة پژوهشي حكمت و فلسفة ايران<br />***<br />فلسفة رياضي ابن‌سينا<br />29 /10/ 1388<br />دكتر محمد اردشير، دانشكدة رياضي، دانشگاه صنعتي شريف<br />***<br />ابزار آلات نجومي در دورة اسلامي<br />6 /11/ 1388<br />سجاد نيك‌فهم، پژوهشكدة تاريخ علم، دانشگاه تهران<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">***<br />تمام سخنراني‌ها در روزهاي سه‌شنبه ساعت 16:30 در محل موسسة پژوهشي حكمت و فلسفه ايران،به نشاني تهران، خيابان نوفل‌لوشاتو، كوچة آراكليان، شمارة 6،برگزار خواهد شد</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6103667857444740413?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-15269997823762498672009-10-12T04:45:00.000-07:002009-10-12T05:25:32.302-07:00<div align="right"><span style="font-family:verdana;">آشپزى ايرانى، مهمان‌نوازى ايرانى، معمارى ايرانى، خلق و خوى ايرانى و ... . به نظر نمي‌رسد در بكارگيرى چنين تعبيراتى مشكلى وجود داشته باشد. هر قوم و ملّت و منطقه‌اى براى خود ذائقه‌اى خاص و در نتيجه غذاهايى خاص دارد. ايرانيان هم از اين قاعده مستثناء نيستند، آن‌ها غذاهايى مي‌پزند كه باب ميل‌شان باشد و به احتمال زياد در كشورهاى ديگر پخته نمي‌شود. اسم چنين سبكى از آشپزى، آشپزى ايراني است</span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:verdana;">حال چرا نتوان همين قياس را دربارة انديشه بكار برد: «انديشه ايراني»؟ از بام تا شام، از مجراى رسانه‌هاى ملى و دولتى و رسمى و نيمه رسمى، فراوان و به تكرار مي‌شنويم كه ايرانى قومى است مجزا و متفاوت از ساير اقوام. ما در ميان همسايگان خود تك ايم، ما تافته‌اى جدا بافته ايم. تاريخ ما، جغرافياى ما، فرهنگ ما، آئين ما، مردم ما، رئيسان ما، مرئوسان ما، ورزشكاران ما، معلمان ما، نياكان ما همه و همه برتر و متفاوت از همگنان خويش اند</span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:verdana;">اين از ترجيع‌بندهاى ملال‌آور و اصلى ادبيات رسمى رسانه‌اى در ايران است: ايران از همه متفاوت است. ما نه تنها خود را از اعراب و همسايگان منطقه‌اي خود بالاتر مي‌دانيم، بلكه درصد زيادى از ما معتقدند ضريب هوشى متوسط ايرانيان از بالاترين ضريب‌هاى هوشى در جهان است. (امرى كه ظاهراً مطالعات تجربى نادرستى آن را نشان مي‌دهد. بنا به </span><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/IQ_and_the_Wealth_of_Nations"><span style="font-family:verdana;">اطلاعات موجود </span></a><span style="font-family:verdana;">در دائره‌المعارف اينترنتي ويكيپديا ايران به لحاظ متوسط ضريب هوشى در رتبه 54 قرار دارد،با متوسط ضريب هوشي 84، حال آن كه در همين فهرست مثلاً عراق در رتبة 45 و با متوسط ضريب هوشي 87 قرار گرفته است.) تمام اين تبليغات، شعارها و كليشه‌ها در يك نقطه به هم مي‌رسند: گذاشتن هندوانه زير بغل مردم و دادن غرور و توهم كاذب به آن‌ها. اين دم از برترى زدن، بيش از آن‌ كه بيانگر امر واقع و وضعيت واقعاً برتر ما باشد، نشانه‌اى از بيمارى و كلاف سر در گم وضعيت ما است. بيش‌تر واكنشى روانى است به اوضاع نابسامان اطراف ما، واكنشى معكوس كه در روان‌شناسى فردى و جمعى بيمارى شناخته شده‌اى است و احياناً قابل درمان. و جالب آن كه علاوه بر ما، برخى ديگر از كشورها كه آن‌ها هم از قضا تمدن درخشانى داشته‌اند، اما امروزه از قافله عقب مانده‌اند، دچار همين توهم اند. نويسنده خود به شخصه دوستاني از مصر و تركيه داشته كه در اين درد مشترك با ما همراه بوده‌اند</span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;">حال با اين بستر آماده و با اين غرور كاذب، طبيعى است در عرصة فكر و فرهنگ نيز متوليان و مقاطعه‌كاران و مديران كل فرهنگى باد بر اين آتش بدمند: در فكر و فرهنگ و هنر نيز ما تافته‌اى جدا بافته ايم، و چه گوهرها كه در اين جا مدفون نيست و جهان تاكنون از شناخت آن غافل بوده است</span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;">در عرصة ادبيات، ترجيع‌بند مديران ما جهانى كردن ادبيات داستانى ايران است، در عرصة سينما جهانى كردن سينماى ايران و ... . اين بليّه با كمال تاسف به عرصة فكر و انديشه و فلسفه نيز كشيده شده است. ريز و درشت متفكران و مديرانى را مي‌بينيم كه مدعى اند هر دستاورد فكرى و فرهنگى كه ديگران، و به خصوص غربى‌ها، به آن دست يافته‌اند، ما پيش از آن‌ها بدان دست يافته‌ايم. و اين جا است كه شاخة مطالعات تطبيقى، آن هم از نوع مغشوش و بى‌بنياد و رسانه‌اى اش، در دانشگاه‌هاى ما شيوع مى‌يابد. هر كشف و دستاورد و نظريه و علمى كه ديگران، اين غريبگان، به آن رسيده‌اند ما قبلاً به آن دست يافته‌ايم. و صد افسوس كه در چنين شرايطي، مطالعات درست و روشمند تطبيقى هم در زير خروارها ادعاى رسانه‌اى گم مي‌شود و محلى از اعراب پيدا نمي‌كند</span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"><br /><span style="font-family:verdana;">اكنون با داشتن چنين ابزار صحنه‌اى، صحنه كاملاً آماده است تا بشنويم: «ما <strong>بايد</strong> به سمت توليد انديشة ايرانى حركت كنيم.» و البته كه اين طبيعى است؛ ننگ است كه ما با اين همه فضل و كمالات، در عرصة انديشه مقلّد ديگران باشيم. پس بايد ارگان‌ها و مراكز ذى ربط بكار افتند، بخش‌نامه‌هاى درست تنظيم كنند، بودجه‌هاى مناسب تخصيص دهند تا ما به سمت توليد «انديشة ايرانى» حركت كنيم</span></div><p><span style="font-family:verdana;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;"></p><div align="right"><br />مخاطب اين نوشته ممكن است از نگارنده سوال كند آيا تو مخالف مفهوم «انديشة ايرانى» هستى؟ آيا وقتى متفكران ايرانى در طول تاريخ به تامل در باب مساله‌اى پرداخته‌اند، نشان و رنگ و طعمى از ملّيت و تاريخ و دوران‌شان در بحث‌ها مشهود نيست؟ آيا فى‌المثل انديشه‌ورزى سهروردى طعم ملّيت و دين و تاريخ او را ندارد، طعمى كه مثلاً در آثار متفكرى مسيحى در غرب عالم غايب است؟ پاسخ نويسنده به اين سوال مثبت است. قطعاً بسيارى عوامل از جمله آئين و تاريخ و فرهنگ در شكل‌دهى انديشه نقش دارند و مي‌توان ردّ پاى آن‌ها را در محصول كار كشف كرد و ديد</div><div align="right"></div><div align="right"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;"></span></div><div align="right"><span style="font-family:verdana;">اما در اين جا يك نكتة اساسى وجود دارد كه در واقع قلب اين نوشته است. هيچ متفكرى هنگامى كه به تامل در مساله‌اى يا ايجاد نظامى فكرى مي‌پردازد، بر خود لازم نمي‌بيند اثرى خلق كند كه رنگ و بوى فرهنگ و تاريخ او را داشته باشد. براى متفكر، هدف اصلي حل مسالة پيش رو است، نه ارائة راه‌حلى كه مثلاً رنگ ايرانى داشته باشد. اما نكته آن است كه در فرايند كار و در حين شكل‌گيرى انديشه، ناخوداگاه و بدون آن كه قصد و عمدى در كار باشد، بسيارى عوامل فرهنگى، اجتماعى و تاريخى در راه‌حل‌هاى متفكر وارد و ظاهر مي‌شوند. اين‌ها امورى پسينى و عمدتاً ناخوداگاه اند و چنين نيست كه متفكر از ابتدا تصميم بگيرد راه حلى «ايرانى» براى مسالة پيش روى خود ابداع كند. دلمشغولى متفكر، مسالة پيش رو و مقتضيات آن است و در فرايند بررسى و تحليل اين مساله، البته ممكن است ساير زمينه‌هاى فكرى او نيز خود را عيان سازند</span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="right"></div><div align="right"><br /><span style="font-family:verdana;">حال به وضعيت خود بازگرديم. حركت به سمت «انديشة ايرانى» امرى نيست كه با بودجه و دستورالعمل و آئين‌نامه و تشويق و ارعاب ميسر باشد. حركت در مسير نظريه‌پردازى و انديشه‌ورزى مقتضيات و نيازهاى خاص خود را دارد. ما نيز همچون همة ممالك ديگر احتياج داريم شرايط و مقتضيات پايه جهت انديشه‌ورزى را تسهيل كنيم. مقتضياتى مانند آزادى فردى و جمعى، پذيرش نظر ديگران، تقسيم نكردن متفكران به خودى و غريبه، تاسيس نهادهاى آكادميك مستقل و غنى و ... . با داشتن چنين بستر مناسبى، ما نيز چون ديگران مي‌توانيم در مسير اعتلاي انديشه و فرهنگ حركت كنيم. اين حركت گاه ممكن است طعم و رنگ و بوى ايرانى داشته باشد و گاه خير. «ايرانى» بودن انديشه، محصول جنبى و فرعي اصل انديشه است. مهم تسهيل بستر لازم براى پيدايش اصل جريان انديشه‌ورزى است، امرى كه در ادبيات رسمى و رسانه‌اى و سخنان مديران كل فرهنگى غايب است</span></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1526999782376249867?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-50822123392333173832007-11-03T06:58:00.000-07:002007-11-03T07:03:13.377-07:00<div align="right">ميدان انقلاب فراخ ترين عرصه ابهام و انفجار و ازدحام بود. صبح به صبح مادرها لاستيكى هاى ما را تميز و محكم مى بستند، با چند پوشك و كهنه اضافى در كيف، و ما را به نيش مى كشيدند تا دور ميدان انقلاب. ميدانى كه هميشه جوان هايى با صورت هاى نقاب بسته، يقه هاى پهن و عينك هاى قاب درشت كائوچويى پشت گونى هايشان سنگر گرفته بودند. محصول روز ما پر كردن لاستيكى هايمان بود و سهم مادرانمان فرياد. و ما زبانمان با آهنگ دكتر على شريعتى ، معلم شهيد ما باز شد. پيش از آن كه آب را درست ادا كنيم با آهنگ معلم شهيد ما شعار داده بوديم. و باز وضع ما بهتر بود از كسانى كه زبانشان با 'زد' باز شده بود. بمب ها روى بام ها مى افتاد و شيشه ها مى لرزيد. مردم نقطه اى را با دست نشان مى دادند و اين سان بود كه نسلى به جاى بابا زبانش با 'زد' باز شد<br /><br />و بعد ميدانى به نام انقلاب ساخته شد، رولت سبز رنگى كه دور خود پيچيده بود و نقش دهان هايى پر فرياد روى سنگ هاى آن نيمه برجسته بود<br /><br />و بعد نسل لاستيكى به پا آن قدر دود ساخت كه رولت سبز انقلاب لجنى شد و نقش هاى برجسته اش محو<br /><br />و ناگهان يك روز ميدان انقلاب با آن همه فرياد و لاستيكى و آهنگ دكتر على شريعتى خراب شد. دورش را صفحه فلزى سبزي گرفتند و وسط ميدان را كندند. نسل لاستيكى به پا مترو و اتوبوس و پاركينگ مى خواست. ترديدى در كار نبود. رولت سبز خراب شد و تا چند وقت ديگر ايستگاهى به جاى آن سبز خواهد شد. كاش كسى كه اين كار را مى كند كمى ذوق داشته باشد. كاش چيزى جاى رولت سبز بگذارد كه بشود يك دقيقه نگاهش كرد. چيزى كه گوشه اى ازآن نقشى از مردهاى سيبيلو با يقه هاى پهن يا مادرهاي ساده دل ما پنهان باشد. اما شك من در آن است كه نسل لاستيكى به پا اين سر سوزن ذوق را هم داشته باشد. حكما كپه اى سيمان خواهد ساخت با درهايى تنگ كه نه مردم از آن رد مي شوند و نه نقشى از سيبيلوها رويش هست</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5082212339233317383?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-26950737816025652312007-10-21T03:57:00.000-07:002007-10-21T04:00:35.022-07:00<div align="right">حتما كسانى كه در تهران زندگى مى كنند تاكسى هاى جديد را ديده اند، چيزى بين مينى بوس و ماشين شخصى با ده نفر ظرفيت. نام يكى از شركت هاى تاكسى رانى نظرم را جلب كرد: رهروان فردوس برين. شما مى توانيد در يك ون نقره اى سوار شده و در معيت ده نفر از ديگر مومنان از رهروان فردوس برين باشيد. گاه اين همسفران خود پديده هاى قابل مطالعه اى هستند. امروز يكى از همسفران من در راه فردوس برين گفت ترافيك تهران فقط يك راه حل دارد و آن هم دو طبقه كردن تمام خيابان ها است. پيشنهاد سنگين تر از آن بود كه بشود جواب داد. حكما دوست ما به بخش مراقبت هاى ويژه فردوس برين مى رفته. گاه در سفرتان به فردوس برين خواهيد ديد كه برخى از نقاط خيابان شلوغ تر از ساير جاها است. اين جا مكان هايى است كه برخى از حوران فردوس برين كه به هر دليل به موقع به فردوس برين نرسيده اند منتظر ايستاده اند تا با يكى از رانندگان حداقل تا پشت ديوارهاى فردوس برين بروند. بر احساس، نبوغ و پاچه خوارى كسى كه نام يك شركت تاكسى رانى را رهروان فردوس برين مى گذارد درود مى فرستم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2695073781602565231?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-45588714665913442012007-10-17T05:38:00.000-07:002007-10-17T05:43:27.835-07:00<div align="right">چند شب پيش داشتم كتاب <strong><em>سيد جمال الدين اسد آبادى و تفكر جديد</em></strong> نوشته دكتر مجتهدى را مى خواندم. مقاله سوم كتاب گزارش و تحليلى است از سخن رانى ارنست رنان در سال 1883 در دانشگاه سوربن كه متن آن بعدا در يكى از روزنامه هاى فرانسه چاپ مى شود، و سپس پاسخ سيد جمال الدين به ارنست رنان. عنوان سخن رانى رنان " اسلام و دانش" است كه رنان در آن برداشت خود از رابطه اسلام و دانش را طرح مى كند. در اين جا به محتواى اين سخن رانى و پاسخ سيد جمال كارى ندارم و مى پردازم به يكي از جملات رنان<br /><span style="color:#666666;"><br />تاثيرى كه اسلام در ذهن اينان [مسلمانان] مى گذارد چنان قوى است كه تمام اختلاف هاى نژادى و ملى در نزد آن هايى كه به اسلام مى گروند از ميان برداشته مى شود. بربر و سودانى، سيركسى و افغانى، مالى و مصرى و نوبه اى كه اسلام آورده اند ديگر بربر و سودانى و مصرى و غيره ... نيستند، بلكه فقط مسلمان اند. ايران استثنا است، اين كشور استعداد و نبوغ شخصى خود را نگه داشته است. ايرانيان بيشتر شيعه هستند تا مسلمان<br /></span><br />راستش اين جمله من را به فكر واداشت. زياد شنيده ايم كه خود ما ايرانى ها خودمان را تافته جدا بافته اى از ديگران مى دانيم و افتخار به تاريخ پيش از اسلام يا تفاوتمان با اعراب مى كنيم. اما اين بار نخست بود كه مى ديدم يك غربى هم در اين آتش مى دمد و ايرانى بودن به عنوان يك مليت را چنان با مذهب تشيع پيوند مى زند كه حاصل آن حتى بر مسلماني ايرانى ها هم مى چربد<br /><br />نمى دانم از شنيدن چنين تحليلى خوشحالم يا نه. اما يك چيز من را مشكوك مى كند. نكند حتى همين پز به گذشته تاريخى ما هم رهاورد شرق شناساني است كه در احوال ايران كندكاو كرده اند. نكند همين هويت نيم بند و مجزايى كه بسيارى از ما براى خودمان قايليم و بر اساس تمايز عرب/عجم و مسلمان/شيعه بنا شده هم محصول همين قرون اخير باشد و لابلاى تفاسير و تحليل هاى شرق شناسان مثل هزار ايده و فكر ديگر در دوره جديد به منظومه فكرى ما وارد شده باشد. كسى مى داند از كجا مى شود نمونه اى اصيل تر و تاريخى تر از بطن سنت و تاريخ ايران يافت كه پيش از آشنايى ما با انديشه هاى جديد هويت ما را بر اساس تمايز با ساير مسلمانان تعريف كرده باشد. به نظرم حرف رنان جاى بحث و سوال دارد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4558871466591344201?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-11580746343931618992007-10-17T04:49:00.000-07:002007-10-17T05:07:37.551-07:00<div align="right">پژوهشكده فلسفه تحليلى در مركز تحقيقات فيزيك نظرى برنامه سخن رانى هاى فصل پاييز خود را اعلام كرده و ظاهرا يكى از آن ها هم تا حالا برگذار شده است. در <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/IPM.pdf">اين جا</a> ليست آن را مى توانيد ببينيد. من هم يك صحبت دارم در 21 آبان تحت عنوان " وحدت علم و تحليل يك لايه از ويژگى ها". (البته نام كوچك من در ليست اشتباه چاپ شده، ولى منظور همين بنده است.) براى كسانى كه علاقمند اين بحث ها هستند بايد مجموعه سخن رانى هاى خوبى باشد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1158074634393161899?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-18531401569982983572007-10-14T00:01:00.000-07:002007-10-14T00:32:31.544-07:00<div align="right"><strong><em>در پى معنا</em></strong> كتاب كوچك و جمع و جورى است در حدود صد صفحه نوشته تامس نيگل كه توسط سعيد ناجى و مهدى معين زاده به فارسى ترجمه شده و نشر هرمس آن را منتشر كرده است. كتاب در واقع درآمدى است براى آشنايى با فلسفه، اما با ساير كتاب هاى مشابه چند فرق اساسى دارد. يكى اين كه كلا در پى تعريف كلى و عمومى فلسفه نيست و يك راست مي رود سر بررسى نه موضوع كه مى توانند منبع ايجاد سوالات فلسفى باشند. موضوعاتى مثل درستى و نادرستى اعمال، رابطه ذهن و جسم، عدالت، مرگ و معناى زندگى<br /><br />اما نكته اى كه كتاب را خاص مى كند آن است كه نيگل در اين اثر هيچ پاسخى به مسايل عرضه نمى كند. حتا به ندرت هم مى توان اسم مكاتب فلسفى را در كتاب ديد. كل كتاب تامل و بحث هاى مفهومي است كه هدف آن صرفا بررسى موضوع از زواياى مختلف و تامل فيلسوفانه اما خارج از چارچوب هاى رايج در باب مسايل است. به عبارتى كتاب فقط مى كوشد طرح مساله كند و از اين حيث با اكثر آثار ديگر در اين رده فرق مى كند<br /><br />از اين دو جمله در كتاب خوشم آمد: " از كجا مى دانيد وقتى در دستمال كاغذى فين مى كنيد، هيچ احساسى در آن دستمال ايجاد نمى شود." و" شما به اندازه اى كه از درون به نظر خودتان مهم جلوه مى كنيد، از بيرون اهميت نداريد. از منظر بيرون شما اهميتى بيش از هيچ كس ديگر نداريد". ويراستار كار آقاى ملكيان است و در فصول آخر با چند پاورقى سعى كرده در بعضى جاها زهر كلام نويسنده را در باب بى معنى بودن زندگى يا در باب مرگ بگیرد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1853140156998298357?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-48208198960065378802007-10-10T05:31:00.000-07:002007-10-10T05:42:52.266-07:00<div align="right"><br />يوسفعلى ميرشكاك پديده جالب و اكثر اوقات مفرحى است. چه زماني كه پته شاملو را بر ملا مي كند، چه زمانى كه مقاله در مورد فرديد مى نويسد و سيدنا الاستاد مى گويد، چه وقتى كارشناس فيلم فقر و فحشاى ده نمكى مى شود و وسط دود سيگار كه از لاى انگشتانش از زير تصوير وارد كادر مى شود در مذمت دود آلود بودن تهران مى گويد، و چه حالا كه <a href="http://www.adlroom.com/vdcbufb0prhb9.iur.html">در باب چه گوارا </a>نوشته است. اكثرا هم مى شود از لابلاى صحبت هايش چيز هايى براى فكر كردن پيدا كرد، نه از بابت عمق زياد مطلب ، بلكه از بابت افراط و تفريطى كه عمدتا در كارش هست<br /><span style="color:#999999;"><br /><span style="color:#000000;">من در اين جا كمى در مورد اين جمله او فكر مى كنم</span>: <span style="color:#666666;">من با این که هیچ نسبتی با ایدئولوژی مطرح شده در سخن رانی های چه گوارا ندارم، شخص او را بسیار دوست می دارم. آموزگار مبارزه ی آزادی بخش من حضرت اباعبدالله الحسین علیه السّلام است، اما تردید ندارم که اگر چه گوارا در سال شصت و یک هجری و در میان مسلمانان می زیست، بی درنگ به یاری آموزگار شیعیان می شتافت، زیرا آزاده بود به همان معنایی که مولای ما اباعبدالله مطرح کرده است</span><br /></span><br />گويندگان عادى زبان نيز از اين دست جملات در زبان محاوره زياد به كار مى برند. جملاتى از اين قبيل كه اگر جرج بوش دست به حمله به عراق نمى زد كس ديگرى اين كار را مى كرد. يا آن كه اگر احمدى نژاد رئيس جمهور نمى شد، هر كس ديگرى هم كه مى شد بنزين را سهميه بندى كرده بود. به اصطلاح فنى اين ها را شرطى هاى خلاف واقع مى گويند. چرا كه هم جملات شرطى اند و هم بر خلاف آن چيزى هستند كه در واقعيت رخ داده است. مثلا در واقعيت بوش دست به حمله به عراق زده است و احمدي نژاد هم رئيس جمهور شده است<br /><br />يك سوال مهم آن است كه درست يا نادرست بودن اين جملات را چطور بايد بررسى كرد. مثلا اين شرطى خلاف واقع كه اگر من دست به سيم برق زده بودم خشك مى شدم (در حالى كه اين كار را نكرده ام) جمله اى درست است، اما اين شرطى خلاف واقع كه اگر من دست به سيم برق زده بودم بال در مى آوردم نادرست است<br /><br />يك راه حل كلاسيك در اين جا توسل به جهان هاى ممكن است. مى توان جهان ممكن ديگرى را تصور كرد كه همه قوانين و امورش شبيه جهان ما است و من يا همزاد من در آن جهان دست به سيم برق زده ام و خشك شده ام. بنابراين جمله اول درست است. اما نمى توان جهان ممكنى را تصور كرد كه قوانين و امورش شبيه جهان ما باشد و من در آن جهان دست به سيم برق زده باشم، اما بجاى خشك شدن بال در آورده باشم. لذا جمله دوم نادرست است<br /><br />حالا با اين توصيفات برويم سر ادعاى ميرشكاك. آيا اگر چه گوارا در زمان رويداد كربلا بود جزو ياران حسين بود يا خير؟ اين جا بايد جهان ممكن ديگرى را تصور كرد كه از همه جهات شبيه جهان ما است، مگر با اين تفاوت كه چه گوارا به جاى قرن بيستم ميلادى در سال شصت هجرى در آن زيسته باشد. اما مشكل كار در اين جا آن است كه آيا ما در اين صورت با همان چه گواراى اصلى سر و كار داريم يا چيزى كه در موردش بحث مى كنيم فردى ديگر است. آن چه ماهيت و تشخص چه گوارا را در قرن بيستم ساخته دلبستگى او به انديشه چپ، ماركس و مبارزات چريكى بوده است. اين مفاهيم اصولا در سال شصت هجرى تعريف نشده بودند تا هويت فردى را بسازند. لذا ظاهرا به نظر مى رسد نمى توان گفت همزاد چه گوارا در آن جهان ممكن با چه گواراى واقعى داراى اين همانى (يا حداقل شباهت بسيار زياد) هستند. به نظر مى رسد كه در اين جا ما با دو فرد متفاوت سر و كار داريم كه صرفا نامى مشترك دارند. آن چه در مورد چه گواراى تاريخى مى گوييم هر چه باشد به چه گواراى اصلى بى ارتباط است<br /><br />ميرشكاك البته حرفى خطابى و احساسى مى زند، و شايد در واقع به درستى و نادرستى منطقى حرفش نظر ندارد اما با اين حال سوال جالبى را هم طرح مى كند. اين كه آيا مى توان در مورد جملاتى مانند اين كه من اگر در فلان واقعه تاريخى بودم فلان موضع را مى گرفتم تعيين صدق كرد يا خير. به عبارتى به نظر مى رسد در جملات شرطى خلاف واقعى كه در آن ها موضوع جمله مى بايد در زمان سير كند و احتمالا در اين سير زمانى نياز به تحولاتى شخصيتى هم خواهد داشت الگوى مرسوم جهان هاى ممكن پاسخگو نيست و بايد به دنبال ملاك ديگرى براى تعيين ارزش صدق گشت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4820819896006537880?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-63903337821237573042007-10-01T04:05:00.000-07:002007-10-02T01:49:11.827-07:00<div align="right">حدود دو ماه مى شود كه من در اين جا چيزى ننوشته ام، علت هم تغيير جا و بازگشتن به ايران بود. البته در اين مدت از شما چه پنهان براى ننوشتن اين وبلاگ زياد وسوسه شدم، به خصوص كه تقريبا تمام وقت مفيد من در اين مدت براى طى مراحل مختلف اداري و جمع آورى امضا از هر بنى بشرى كه قدرت امضا كردن را در اين ملك دارد گذشته است و اضافه كنيد به آن تدارك يك زندگى از مرحله صفر در ايران را كه همه براى ننوشتن دلايل كافى اند. حالا باز تصميم دارم اگر فرصت شد بنويسم و البته در اين كار صحبت بعضى دوستان كه نوشته هاى قبلى را مى خوانند و ظاهرا دوست داشته اند هم بى اثر نبود. فعلا اين تصوير را از تهران داشته باشيد تا بعد<br /> <br /> كنار ميدان آزادى در يك روز آفتابى هر كسى هر هنر و تجارتى دارد براى يك لقمه نان عرضه مى كند. زنان جوان با تيپى كه با فالگيرهاى چهار پنج سال پيش تفاوت ماهوى دارد فال مى گيرند، جوانى موز مى فروشد و كسى سى- دى. اما يكى هم راه جالب ترى دارد. ميكروفون و بلندگويى آورده و روى صندلى تاشوى راحتى نشسته و روضه مى خواند. فعلا روضه على اكبر مى خواند، با سوز و گداز. مى توانى پول بدهى و روضه ات را انتخاب كنى و بعد برايت مى خواند. عجله بود فرصت نشد مزنه قيمت ها را بپرسم. مناسب حال من اين روزها شايد روضه غريبي مسلم باشد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6390333782123757304?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-84652365377125952922007-07-27T06:09:00.000-07:002007-07-27T06:17:43.908-07:00<div align="right">يكی از كارها كه اين جا به صورت غير رسمی می كنم ايفای نقش مترجم برای ايرانيان و به خصوص پناهندگان و مهاجران است. هر كدام از اين پناهندگان داستانی پشت سر دارند. همه می دانيم كه اكثريت آن ها غير سياسی اند و برای كار به كشور های ديگر رفته اند. داستان هر كدام از آن ها شنيدنی است، آن ها كه از مرزهای زمينی از بوسنی آمده اند چه شب ها كه در جنگل از ترس جان لرزيده اند. كسانی كه از راه تركيه و يونان آمده اند چه داستان ها كه از مخفی شدن در دكل كشتی ها دارند. چند تايی از آن ها در كانتينرهای يخچال دار تا سر حد مرگ و اغما رفته اند</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">اما درد آورتر آن است كه اكثر اين ها در اين جا جواب مثبتی از اداره مهاجرت ندارند و به شكلی غير قانونی زندگی می كنند. حداقل در ميان تعدادی كه من می شناسم بسياری روزانه ده تا دوازده ساعت كار سخت بدنی می كنند، كاری كه خود انگليسی ها كمتر حاضر به انجام آن هستند. به دليل غير قانونی بودن حقوق كمتری می گيرند و از هيچ نوع خدماتی مثل بيمه يا بازنشستگی بر خوردار نيستند. در معنای واقعی كلمه شهروند درجه دو اند</div><div align="right"></div><div align="right">يكی از مشكلات هميشگی آن است كه نمی توانند به سادگی گواهينامه رانندگی و حساب بانكی داشته باشند. مدتی است كه با يكی از اين بچه ها شايد تمام بانك های انگليس را برای باز كردن يك حساب رفته ايم و من نقش مترجم را برايش ايفا كرده ام. هر بار جز جواب منفی و سر شكستگی چيزی نيافته ايم. من به شخصه تحمل اين نوع زندگی را برای خودم ندارم و اغلب هم به اين پناهندگان می گويم اگر شما همين مقدار ساعت را در ايران كار كنيد قاعدتا نبايد وضعتان بدتر از اين باشد كه هست. اما ته دلم می دانم كه نفسم از جای گرم بلند می شود. خيل جوانانی كه هنوز پول به قاچاقچی می دهند تا به اين جا بيايند و حاضرند در شرايطی مانند اين كار كنند و مثلا پس اندازی به ايران بفرستند دلم را سست می كند</div><div align="right"></div><div align="right">به هر حال امروز خوشحالم چون سرانجام يكی از اين بانك ها با استفاده از حفره هايی كه در قانون اين جا هست برای موردی كه من مترجمش بودم حساب باز كرد. خوشحالم، انگار كه خودم چيزی را كسب كرده ام. خوشحالم كه جوانی از مملكت من كه تنها سهمی كه از زندگی می طلبد آن است كه كار كند به يكی از ساده ترين حقوق مدنی اش دست يافته است. خوشحالم كه در آن قسمتی از كره ارض به دنيا آمده ام كه كسب ساده ترين چيز ها برای ساكنانش در حكم يافتن كيميا است</div><div align="right"></div><div align="right">پی نوشت: اين خوشحالی را فعلا می گذارم به حساب حسن ختام اين وبلاگ، چرا كه به علت تغيير جا شايد كه تا مدتي، و چه كسی می داند تا چه مدتي، نتوانم بنويسم. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8465236537712595292?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-89202983016039631372007-07-26T10:33:00.000-07:002007-07-26T10:37:35.515-07:00<div align="right">آقای متين همچون هميشه با متانت و ملاحت خاص خود رخش قلم را بر نطع سفيد كاغذ دوانده و مرقومه ای نگاشته بس خواندنی و دوست داشتني. بسا مايه شعف و طرب است در روزگاری كه تير بلا از هر طرف می بارد. محض تيمن و تبرك چند جمله ای از اين قصيده و الباقی بر عهده خواننده كه در آن <a href="http://kayhannews.ir/860504/14.HTM#other1408">جريده شريفه</a> پی گيرد</div><div align="right"><br /><span style="color:#666666;"> اين اتفاق در حالي رخ مي دهد كه مدتهاست اهداف پروژه صهيونيستي «هري پاتر» حتي بر روشنفكران غربي نيز آشكار شده و آنها به كرات به مشكوك بودن اين كتاب ها و فيلم هاي مربوطه اش اذعان داشته اند. پروژه اي كه ميلياردها دلار از محافل صهيونيستي پاي آن ريخته مي شود تا ذهن و روح جوانان و نوجوانان عالم را به تسخير خود درآورد (نام اين كتاب حتي در «رمز داوينچي» نيز به عنوان نمونه اي از تلاش هاي خانقاه صهيون و فرقه كابالا براي زنده نگاه داشتن آرمان صهيونيسم در اذهان مردم جهان آمده است) و اين بار مراكز مسئول فرهنگي كشور (كه البته در مورد مجلدهاي قبلي اين مجموعه در گذشته نيز نهايت لطف و بذل توجه را داشته تا در چاپ هاي متعدد و به تعداد كافي در دسترس نسل جوان ايراني قرار گيرد!) پا را فراتر گذارده و ايران را هم در زمره پايكوبان جشن استحماري و استعماري پاتريست ها قرار داد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8920298301603963137?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-11489964084109637342007-07-24T07:11:00.000-07:002008-11-12T18:46:16.334-08:00<p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RqYKcxQCG6I/AAAAAAAAAGM/wFlFV1hGYV0/s1600-h/mirhadi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090767918162123682" style="width: 164px; height: 123px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RqYKcxQCG6I/AAAAAAAAAGM/wFlFV1hGYV0/s200/mirhadi.jpg" border="0" height="117" width="130" /></a></p><div align="right">در <a href="http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=521810">خبرها</a> بود كه مراسم بزرگداشت توران ميرهادی همزمان با هشتاد سالگی او برگذار شد. به عنوان يكی از اعضای شورای كتاب كودك (كه البته مدت ها است حق عضويت نداده) از اين مراسم خوشحال شدم و گفتم در اين جا چند كلمه ای در باب خانم ميرهادی بنويسم. ميرهادی از باقی ماندگان نسلی است كه به كار بی دريغ و سازنده برای ايران پرداختند. هيچ گاه روزی را كه برای مصاحبه پيش مرحوم بيرشك رفتم فراموش نمی كنم. پيرمرد نمی شنيد اما با همان هيجان هميشگی در باب ايران و اين كه ما وظيفه داريم به مملكت خود خدمت كنيم صحبت می كرد. هنوز شور كار برای وطنش را داشت و با آن وضع جسمانی سر كار می رفت<br /><br />ميرهادی از همان نسل است. در حدود جنگ جهانی دوم تحصيلاتش را در فرنگ تمام كرده و آن گاه به ميهن بازگشته تا در بنای آموزش و پرورش نوين ايران شریک شود. عمری است كه در راه آموزش و پرورش و ادبيات كودك كار كرده، با هشتاد سال سن هنوز هر روز به محل كار اصلی اش فرهنگنامه كودك و نوجوان می رود و برای اتمام اين دائره المعارف ويژه كودكان كه در حكم فرزندش است بی اغراق از صبح تا شام كار می كند<br /><br />ميرهادی همراه با ساير فعالانی مانند خانم نوش آفرين انصاری موسسان يكی از قديمی ترين سازمان های غير دولتی در ايران يعنی <a href="http://www.cbc.ir/">شورای كتاب كودك</a> اند كه بی اغراق در پی چهل سال فعاليت فرهنگی در مملكتی كه عمر كارها اگر به سال برسد شاهكار است خدمات فراوانی به ادبيات كودك ايران، شناخته شدنش در جهان و ارتباط فعالان آن با آن سوی آب ها كرده است. بی هيچ تعصبی بايد بگويم كه سطح فعاليت و تخصص در شورای كتاب كودك ايران قابل مقايسه با بهترين و فعال ترين سازمان های غير دولتی جهان است<br /><br />پيش از آمدنم وقتی در ايران بودم اين فرصت را يافتم تا برای مدت كمی به فرهنگنامه بروم و در گروه علم آن برای نگارش مدخل علم همكاری كنم. خانم ميرهادی را در اين مدت معلمی يافتم كه هنوز در این سن سعی در به روز نگه داشتن اطلاعاتش در مورد ادبيات كودك می كند، هنوز به معنای واقعی كلمه از افراد و كتاب های پيرامونش می آموزد و با صبر و پشتكاری كه ظاهرا ديگر تنها در نسل او يافت می شود بار چاپ فرهنگنامه ای با آن وسعت توسط بخش خصوصی را به دوش می كشد<br /><br />بسيار دوست دارم كسی روزگاری تاريخ مدارس جديد را در ايران بنويسد و فی المثل به مدارسی مانند علوي، البرز و فرهاد كه هر كدام نماينده طبقه خاصی در ايران بوده اند بپردازد. ميرهادی موسس مدرسه فرهاد و بنيان گذار سبك نويی در آموزش و پرورش اين مملكت بوده است. فقط برای داشتن نمونه ای از اين سبك به اين نقل قول از خود او اكتفا می كنم: <span style="color: rgb(102, 102, 102);">در حال حاضر بزرگ ترین خطری که در آموزش و پرورش وجود دارد عامل اسارت بار رقابت است که همه را به خود درگیر کرده است و مسلما اگر این رویه خطرناک ادامه یابد مدیران و دست اندرکاران از آموزش و تعلیم و تربیت دانش آموزان باز می مانند. این درحالی اتفاق می افتد که ما سال ها پیش در مدرسه فرهاد چیزی به نام جایزه، رتبه بندی شاگردان به لحاظ درجه یک و درجه دو و اساسا موضوعی به نام رقابت نداشتیم و اگر شاگردان آن زمان که امروز خود به درجات متعالی رسیده اند را بنگریم متوجه می شویم تماما به واسطه زحمات و کوشش های شخصی خود به این مراحل دست یافته اند. متاسفانه امروز هر طرحی را که به آموزش و پرورش پیشنهاد می کنیم بلافاصله مبدل به طرحی رقابتی می شود و این نادرست است. کار در فرهنگنامه کودکان و نوجوانان به ما آموخت تا با یکدیگر درباره امور مختلف مشورت کنیم، بسنجیم و با فکر کردن طولانی مدت به نتایج و قضاوت های ناگهانی دست نزنیم. درواقع برای به بار نشستن فعالیت های فرهنگی چنین ویِژگی هایی لازمه کار است<br /></span><br />برای شناختن يك انسان هيچ چيز بهتر از نگاه كردن به آثار او نيست. ميرهادی <a href="http://www.cbc.ir/fa/encyclopedia/about.jsp">در پيشانی</a> فرهنگنامه ای كه زير نظر او نگاشته می شود چنين می نويسد:<span style="color: rgb(153, 153, 153);"> </span><span style="color: rgb(153, 153, 153);"><span style="color: rgb(102, 102, 102);">فرهنگنامه یاور معلمان است ، مشروط بر این که برای استفاده از آن تکلیف داده نشود، نمره داده نشود. کودکان و نوجوانان این سرزمین را یاری کنیم تا با بال های فرهنگ خود پرواز کنند</span><br /></span><br /><br />او از نسلی است كه هنوز برایشان معلم بودن وظيفه و شرافتی انسانی است. دريغ كه امثال او از گردونه به دورند و در زير هيولای سياست زدگی كمتر كسی ارج كار سترگ آنان را می داند. ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1148996408410963734?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-67697380738244879512007-07-20T18:09:00.000-07:002007-07-20T18:12:48.459-07:00<div align="right">در اين مملكت ميوه باسمه ای زياد خورده بوديم، از همه رسواتر خيار های دراز نيم متری الكی سبز كه جز مزه آب هيچ بويی از بشريت نبرده اند. امثال چيزهای باسمه ای ديگر هم ديده بوديم، اما فكر می كرديم مرگ و خودكشی هنوز اصالت خودش را دارد و كسی آن را دست كاری ژنتيكی نكرده و مرگ باسمه ای ديگر نداريم. قدرت خدا اين تصور هم باطل شد<br /><br />نظافت چی جايی كه كار می كنم زن جوان لاغر و تر و فرزی است كه هميشه هم می خندد و هيچ غمی هم در صورتش من نديده ام. سه تا بچه هم دارد و آخرين بار كه ديدمش گفت تابستان می روند بارسلونا برای تعطيلات، عينا مثل نظافت چی های مملكت ما<br /><br />يك روز خانم نيامد و محيط كار كثيف ماند و هيچ اطلاعی هم نداد كه كجاست و كس ديگری را هم نفرستاد. رئيس عصبانی شد و گفت فردا اخراجش می كنم. فردايش زن گفت كه می بخشيد ديروز نيامدم، خودكشی كرده بودم، اما شكر خدا بردندم بيمارستان و آسيبی نديدم! بعد هم التماس كرد كه تو را به خدا كارم را نگيرید كه بچه دارم و شش سر نان خور. رئيس هم ديد اگر كار را بگيرد ممكن است باز خودش را بكشد و خونش بيفتد گردن او. پس كار را بهش داد. از فردا يش هم خانم باز خندان و خوشحال می آيد سر كار<br /><br />خوب مگه مرض داری با خودكشی و مرگ هم شوخی می كنی و قداست اين كار را می گيري؟ اگه يكی به اون جا برسه كه از زندگی ببره و بی خيال همه چيز بشه، فرداش باز التماس می كنه كه كارم را پس بدين؟ مسخره شده همه چيز به خدا! ح .ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6769738073824487951?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-79140612431053171892007-07-16T04:54:00.000-07:002007-07-16T05:00:15.811-07:00<div align="right">در اخبار خواندم كه جشن نامه دكتر جهانگيری از اساتيد فلسفه دانشگاه تهران سرانجام توسط نشر هرمس چاپ شد. به همت خانم مينايی كه از گرداورندگان اين مجلد بوده اند از من هم مقاله ای در اين كتاب هست (يا دقيق تر آن که بايد باشد، چون من هنوز كتاب را نديده ام، اما مقاله را مدت ها پيش فرستاده ام!) به هر حال با تشكر از گرداوندگان اين كتاب و با اجازه آن ها، علی رغم حرف قبلی ام مبنی بر اين كه اين جا مطلب تخصصی فلسفه نمی گذارم خلاصه مقاله ام را در ادامه می آورم<br />-------------------<br />هستی شناسی يك لايه و وحدت علم<br />درك ما از اشياء پيرامونی همواره در قالب و منضم به ويژگی های آن ها است. ادراك و حتی تصور يك ميز بدون ويژگی های آن (به عنوان نمونه ميزی بدون رنگ، بدون بافت، بدون شكل و ...) ناممكن است. يكی از مباحث مهم در نظام های متافيزيكی نحوه تلقی آن ها از هستی شناسی جهان (عناصر سازنده جهان) و به خصوص ويژگی ها است. برخی فلاسفه اصولا ويژگی ها را هوياتی زبانی دانسته اند كه در نظام هستی شناسی جايگاهی ندارند. به استثنای اين گروه، ساير فلاسفه ويژگی ها را به عنوان عناصری از نظام هستی شناسی خود پذيرفته اند و سعی در ارائه پاسخ به سوالاتی در مورد سرشت آن ها كرده اند. سوالاتی مانند اين كه آيا ويژگی ها كلی هستند و يا جزئي؟ آيا اشيا صرفا بسته ای از ويژگی ها هستند و يا آن كه علاوه بر ويژگی ها جوهر و ذات ديگری هم برای حمل آن ها لازم است؟ و ... يكی از اين سوالات پرسش از نظام رده بندی ويژگی ها و نوع ارتباط آن ها با هويات زبانی است. تصوير سنتی فلاسفه از ساختار ويژگی ها و رابطه آن با زبان را می توان ' تصوير لايه ای ' ناميد. بنابر اين تصوير، ويژگی ها دارای ساختاری سلسله مراتبی و لايه دار هستند و پيوند محكمی ميان آن ها و عناصر زبانی (به خصوص محمول ها) برقرار است. در بخش اول اين نوشته به تشريح اين تصوير و سپس ذكر چند ايراد مهم به آن خواهيم پرداخت. بخش دوم اين نوشته به مرور مختصر نظرات جان هايل اختصاص يافته است. هايل با رد تصوير لايه اي، هستی شناسی يك لايه را پيشنهاد می كند. اين طرح متضمن راه حل پيشنهادی او برای مساله ' تحقق چندگانه ' نيز هست. در ادامه اين بخش نشان داده می شود كه چگونه هستی شناسی يك لايه از انتقادات وارد بر تصوير لايه ای مصون است. بخش سوم اين نوشته در حكم استفاده ای كاربردی از هستی شناسی يك لايه است. در اين بخش استدلال خواهد شد كه هستی شناسی يك لايه می تواند نوع خاصی از وحدت علم (وحدت محتوای قوانين 'علوم خاص ' و 'علوم پايه' ) را به بار آورد. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7914061243105317189?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-89764105730976141052007-07-14T16:05:00.000-07:002008-11-12T18:46:17.334-08:00<p align="right">ديروز در شهر ما جشن و تظاهرات معدنچيان بود. اين مراسم هر سال برگذار می شود و امسال سالگرد 123 سالگی آن بود. اين ناحيه از انگلستان سنتا دارای معدن های زيادی از جمله ذغال سنگ بوده و تا چند سال پيش عده زيادی كارگر و معدنچی ساكن مناطق شمال شرق انگليس بوده اند. البته بعد از دوران تاچر و نزاع معروف او با معدنچیان و كلا سياست های انگليس مبنی بر تعطيل صنايع سنگين امروزه ديگر كمتر معدنچی فعالی می بينيم، اما مراسم به هر حال سمبليك است<br /><br />ترتيب كار اين است كه گروه های مختلف معدنچی از مناطق مختلف دقيقا به صورت دسته های سينه زنی ما وارد مركز شهر می شوند. هر گروه يك علم دارد با نشان ويژه آن گروه و عده ای نوازنده كه عمدتا طبل و ترومپت می زنند. گروه ها مقابل هتل بزرگ شهر كه شهردار و ساير مسولان منطقه ای روی بالكن آن ايستاده اند توقف می كنند. مقداری موسيقی اجرا می كنند و بعد می روند به سمت ميدان ورزشی و چمن شهر. آن جا تعدادی از مسولان و روسای اتحاديه های كارگری حرف می زنند و مردم هم به عيش و نوش خودشان مشغولند. از جمه برای بچه ها شهر بازی هست و گروه های مختلف خيريه خودشان را معرفی می كنند</p><p align="center">دسته های معدنچیان با علم هایشان<br /></p><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW60BU3hI/AAAAAAAAAFE/JwFG7WsNG6c/s1600-h/gala+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087192822488292882" style="WIDTH: 126px; CURSOR: hand; HEIGHT: 99px" height="150" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW60BU3hI/AAAAAAAAAFE/JwFG7WsNG6c/s200/gala+1.jpg" width="127" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW60BU3iI/AAAAAAAAAFM/ErZGVKgKPVM/s1600-h/gala+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087192822488292898" style="WIDTH: 131px; CURSOR: hand; HEIGHT: 98px" height="148" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW60BU3iI/AAAAAAAAAFM/ErZGVKgKPVM/s200/gala+2.jpg" width="132" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7EBU3jI/AAAAAAAAAFU/UYdaw7idZ68/s1600-h/gala+3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087192826783260210" style="WIDTH: 128px; CURSOR: hand; HEIGHT: 97px" height="116" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7EBU3jI/AAAAAAAAAFU/UYdaw7idZ68/s200/gala+3.JPG" width="132" border="0" /></a> </div><br /><div align="center"></div><p align="center">زمین چمن و عده ای از شرکت کنندگان<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7EBU3kI/AAAAAAAAAFc/MsbN6aw4WrA/s1600-h/gala+4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087192826783260226" style="WIDTH: 131px; CURSOR: hand; HEIGHT: 98px" height="151" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7EBU3kI/AAAAAAAAAFc/MsbN6aw4WrA/s200/gala+4.jpg" width="133" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7UBU3lI/AAAAAAAAAFk/4G44mRTDxf4/s1600-h/gala+5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087192831078227538" style="WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 102px" height="150" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplW7UBU3lI/AAAAAAAAAFk/4G44mRTDxf4/s200/gala+5.jpg" width="136" border="0" /></a> </p><div align="left"></div><div align="center">یک معدنچی سابق که به این روز افتاده</div><div align="left"></div><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXHkBU3mI/AAAAAAAAAFs/TdpDr5VnquY/s1600-h/gala+6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087193041531625058" style="CURSOR: hand" height="100" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXHkBU3mI/AAAAAAAAAFs/TdpDr5VnquY/s200/gala+6.jpg" width="126" border="0" /></a></p><div align="left"></div><div align="left"></div><p align="center">از فعالان مراسم که از حال رفته<br /></p><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXHkBU3nI/AAAAAAAAAF0/aig71JrCbwE/s1600-h/gala+7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087193041531625074" style="WIDTH: 126px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" height="152" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXHkBU3nI/AAAAAAAAAF0/aig71JrCbwE/s200/gala+7.jpg" width="201" border="0" /></a></p><p align="left"></p><p align="center">کهنه معدنچیان که اکنون زینت المجالس اند</p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXIEBU3oI/AAAAAAAAAF8/JQU9_5jim84/s1600-h/gala+8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087193050121559682" style="WIDTH: 128px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" height="145" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXIEBU3oI/AAAAAAAAAF8/JQU9_5jim84/s200/gala+8.jpg" width="128" border="0" /></a></p><p align="left"></p><p align="right">يك نكته جالب كه هر سال نظر من را جلب می كند حضور گروه های چپ و سوسياليست در اين مراسم است كه در مواقع ديگر سال ما هيچ نشانی از آن ها در اين مملكت نمی بينيم. اين گروه ها فعاليت عمده ای در انگليس ندارند اما به هر حال در اين روز به توزيع روزنامه هايشان كه بيشتر در آمريكا چاپ ميشود می پردازند و يا كتاب هايی در مورد كوبا، خطرات سرمايه داري، چه گوارا و ... می فروشند. ديروز به يكی از آن ها گفتم چرا در مواقع ديگر سال از شماها خبری نيست؟ گفت كه ما اصولا اهل اين منطقه نيستيم و از ادينبورو آمده ايم. بعد صحبت كشيد به ايران و اين كه ما در مورد شرايط فعلی چه فكر می كنيم. گفت كه انتشارات آن ها هر سال در نمايشگاه كتاب تهران شركت می كند و بعضی كتاب های چپی كه به فارسی ترجمه شده می فروشد. تا آن جا كه يادم هست هميشه در نمايشگاه كتاب غرفه های كتاب های چپی بوده اند<br /><br />علاوه بر چپ ها فعالان حقوق فلسطينی ها هم می آيند و امضا جمع می كنند. هميشه در برخورد با آدم های انگليسی كه اين جا برای فلسطين فعاليت می كنند ياد اين نكته می افتم كه در ايران مساله فلسطين مثل ساير چيزها دولتی شده و خيلی ها فكر می كنند دفاع از اين مردم در واقع نوعی دفاع از سيستم هم هست و لذا اصولا به اين موضوع حساسيت ندارند. اما اين جا اكثر مردم عادی و روشن فكرها اين مساله را سمبل و مصداق تجاوز به گروهی از مردم و سياست های امپرياليستی می دانند. به هر حال طبق معمول طوماری امضا می كردند كه ما هم امضا كرديم گر چه می دانيم كه كاری از اين امضاها پيش نمی رود</p><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXIUBU3pI/AAAAAAAAAGE/CUPPjVS7ho0/s1600-h/gala+9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087193054416526994" style="WIDTH: 127px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" height="139" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RplXIUBU3pI/AAAAAAAAAGE/CUPPjVS7ho0/s200/gala+9.jpg" width="128" border="0" /></a></p><p align="right">عکس همین مراسم در حدود صد سال پیش که فرق عمده ای با عکس های من از مراسم امسال ندارد. این است محافظه کاری مردم این مملکت</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8976410573097614105?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-85212493515519309082007-07-14T09:55:00.001-07:002008-11-12T18:46:17.643-08:00<p align="center"></p><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RpkAsUBU3gI/AAAAAAAAAE8/eo_JEQU9f6M/s1600-h/Cover.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087098015380200962" style="CURSOR: hand" height="152" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RpkAsUBU3gI/AAAAAAAAAE8/eo_JEQU9f6M/s200/Cover.jpg" width="114" border="0" /></a></p><p align="right"><br />رمان " قهقهه در خلاء" نوشته دوست نازنين و به جا مانده از قرون ماضی بنده محمد منصور هاشمی توسط نشر كوير منتشر شد. تبريك به ايشان. قبلا من اين كار را خوانده بودم و متن زير در واقع اي- ميلی است كه من بعد از خواندن زده بودم. در پاسخ اين اي- ميل نويسنده توضيحاتی برای من فرستاد كه آن ها را اين جا نقل نمی كنم. چون اولا شما زحمت بكشيد و كتاب را بخوانيد و ثانيا شايد ايشان از عمومی شدن توضيحاتشان راضی نباشند. بعد از متن من یک تكه از اي- ميل اخير ايشان آمده كه در آن توضيح كوتاهی در مورد كار داده اند. به هر حال ما كه خوشمان آمد، تا نظر شما چه باشد<br />---------------------------------------<br />بر نويسنده معاصر سلام<br /><br />آقا ما كه عيش مان نصفه كاره ماند، خدا ازشما نگذرد كه با جوان مردم اين چنين می كنيد. به قول آقای بردبار در سريال باغ مظفر، داشتيم رمان می خوانديم و كيف می كرديم كه "ييهو" ديديم تمام شد و بقيه ندارد<br /><br />اما چيز هايی كه به عقل ناقص من می رسد. اول اين كه بر اساس غريزه ذاتی زمانی كه من صرف خواندن كل كار تو كردم از زمانی كه معمولا برای خواندن صد صفحه كتاب صرف مي كنم خيلی كمتر بود. يعنی كار تو به حساب من نبايد صد صفحه چاپی شود. مگر اين كه ما شيفته كار بوده باشيم و فارغ از زمان<br /><br />دوم اين كه نمی دانم اين تقسيم بندی ها اصلا به درد می خورد يا نه، يا كاری از پيش می برد يا نه. به هر حال با آن تقسيم بندی های عهد بوق كه ما خوانده بوديم كار تو را من داستان بلند می بينم تا رمان. البته اين صرفا توصيف است و نه نكته مثبتی دارد و نه نكته منفی<br /><br />اما اصل كار. من و سحر (كه با اجازه شما اوهم كار را خواند) هر 2 مستقلا و مشتركا به اين نتيجه رسيديم كه آخر كار تو يك حالت نا تمام دارد. يعنی به نظر ما كار از آن جنس كاری كه پايان باز داشته باشد نيست. كار نصفه كاره تموم شده و ذهن ما نتوانست خودش بعد از اتمام كار بقيه امور را پی بگيرد و آن را كامل كند<br /><br />من در كار تو 3 لايه ديدم، كه البته شاهكاری هم نيست ديدن اين 3 لايه. لايه اول تقابل منصورهاشمی است با سلمان خسروی كه مقدمه كار است و جالب است و من دوستش دارم. من اين جا صرفا از يك نظر شخصی می گويم كه اين قسمت تقابل تو است با خودت. يعنی تقابل منصور هاشمی با يك وجهه و سمت ديگر از كاراكتر خودش كه هميشه همراه او بوده و يك ساز ديگری می زده و تا يك جا با اين آدم پيش آمده و بعد از 28 سالگی يا ديگه گم شده يا كم رنگ شده يا مرده يا هر چه و نوشتن اين رمان دقيقا در حكم يافتن اين نيمه گمشده است<br /><br />لايه دوم تقابل فريد است با مجيد، كه تا حدودی با لايه اول ارتباط دارد. يعنی فريد سايه سلمان خسروی است كه ذوق ادبی دارد و مجيد سايه منصور هاشمی است كه مشرب فلسفی دارد. اين توازی برای من جالب است. ضمن اين كه يك عدم توازی هم ميان اين 2 سطح هست كه من باز هم آن را دوست دارم. در لايه اول سلمان گم می شود و تو دنبال او هستي. در لايه دوم ذوق فلسفی گم می شود و شخصيت ادبی دنبال او است . يك توازی ديگر هم كه من ديدم و جالب بود اين كه در لايه اول سلمان نامه عاشقانه به كسی نوشته كه منصور هاشمی او را می شناسد و در لايه دوم فريد عاشق كسی شده (مريم) و برای او نامه نوشته كه مجيد او را می شناسد<br /><br />اما در اين لايه نقش مريم و كمكی كه او در داستان می كند و اصولا ارتباط او با فريد برای من نامربوط و حل نشده باقی ماند. يعنی داستان به من اين امكان را نداد كه اين دختر و نقش او و ارتباطش با بقيه را بفهمم<br /><br />لايه سوم همان بخش های تاريخی است. من با اين قسمت از همه بيشتر مشكل دارم چون كلا ارتباط آن با قصه را نمی فهمم. فقط می دانم كه اين ها پيشينه خانوادگی مجيد است از زبان فريد. اما اين ها چرا بايد ذكر شود و چرا بايد بيايد؟ چرا ماجرا های اين ده و روابط آن ها اين جا مهم است؟ چرا دانستن اين كه مجيد از اين قبيله است به ما كمك می كند؟<br /><br />در كل اگر بگويم، من رمان را تا آن جا كه نوشته شده دوست دارم. نوع نگاه و ساختار آن را می پسندم، اما دوست داشتم طولانی تر بود. به من فرصت بيشتری می داد تا آدم ها بهتر در ذهنم بمانند و يك كم به من سر نخ و فرصت می داد تا در مورد گم شدن مجيد و جنبه پليسی آن هم فكر كنم. يك كم ادامه می يافت تا من ارتباط گم شدن مجيد، بازی با يك رمان پليسی و نقش مريم را هم بفهمم<br /><br />خلاصه آن كه پدر جان بقيه اش را هم بنويس و بده ما بخوانيم. حتما نظر و توضيحت را برای من بده تا بخوانم<br />قربانت<br />حسین شیخ رضایی<br />------------------------------<br />قربانت يك چيز را هم حتما توضيح بده. آن هم اين كه من ( يعنی محمد منصور هاشمی كه مقدمه را امضا كرده) توی اين كار نقش يك محقق احمق را بازی كرده كه چيزهايی را كه نبايد توضيح بدهد توضيح می دهد (مثل پانويس فرانسه زدن) و چيز هايی را كه بايد توضيح بدهد توضيح نمی دهد ( مثل وقت مكالمه تلفنی فريد و مرمر كه به جای نام خانوادگی فريد نام خسروی آمده و چيز هايی كه مي شود ازش فهميد.) در واقع من قصه نويس، من محقق را مسخره كرده (كه دستش درد نكند خيلی كار خوبی كرده، به بقيه نمی شود خنديد به خودم كه می توانم بخندم.) ظاهرا بعضی ها متوجه اين كه من هم توی اين كار فقط يك شخصيت قصه ام نيستند. محمد منصور هاشمی</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8521249351551930908?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-46716327956122414912007-07-13T18:44:00.000-07:002007-07-13T18:50:05.438-07:00<div align="right"><br />تا حدود چهار دهه پيش معلولان از جمله شهروندان درجه دو در كشور های غربی محسوب می شدند. علت اين امر ساختار اجتماعي، ذهنی و شهری اين جوامع بود كه امكان زيست مستقل را به اين افراد نمی داد . اما در دهه های 60 و 70 ميلادی اولين جنبش های معلولان تحت تاثير ديگر جنبش های حقوق مدنی نظير جنبش سياهان و زنان شكل گرفت. اين جنبش در ابتدا بيشتر به شكل گردهمايی های معلولان جهت تبادل تجارب بود. اما به مرور ايده اصلی آن به تغيير كليشه های اجتماعی در مورد معلولان، كمپين برای دفاع از حقوق مدنی آنان و بهبود قوانين مدنی تغيير يافت. عموما تلاش و تصميم گروهی از دانش آموزان معلول برای وارد شدن به دانشگاه كاليفرنيا در دهه 60 ميلادی را نقطه آغاز و زمان تولد جنبش معلولان می نامند. جنبش معلولان موفق به كسب نتايج مهمی در صحنه اجتماع و ذهنيت مردم شده است، به شكلی كه امروزه هر اقدامی در جوامع غربی با نگاه و توجه خاص به معلولان صورت می گيرد. از مهم ترين دستاورد های اين جنبش كه مبتنی بر فلسفه زيست مستقل برای معلولان است تصويب <a href="http://www.ada.gov/pubs/ada.htm">قانون معلوليت در آمريكا</a> در سال 1990 بوده است<br /><br />در ادامه اين نوشته به 2 نوع نگاه فلسفی به پديده معلوليت اشاره خواهم كرد. نگاه سنتی به مقوله معلوليت كه تا پيش از تصويب قانون 1990 رواج داشته است را عمدتا 'مدل طبي' می نامند. بنابراين نگاه، فرد معلول كسی است كه ميزان سلامت او پايين تر از خط سلامت افراد نرمال قرار می گيرد. در اين جا فرض آن است كه نوع و گونه انسان بنابر واقعيت های بيولوژيك دارای مرز مشخص و ثابتی برای سلامتی است. اين مرزکه كاملا عينی است افراد نرمال را از افراد غير نرمال جدا می كند. به عنوان مثال زيست شناسی به ما می گويد كه ديد انسان نرمال فلان ميزان است، آن گاه هر كس كه صاحب چنين ميزان ديدی باشد نرمال و هر كس كه نباشد معلول خواهد بود. پيش فرض اين نگاه به معلوليت آن است كه جدا سازی معلولان از افراد نرمال امری كاملا عينی و فارغ از جنبه های اجتماعی است. لذا پزشكان تنها گروه صاحب صلاحيت برای تعيين افراد معلول هستند. به زبان فنی تر معلوليت يك 'نوع طبيعي' است و افراد معلول بنابر ملاك های عينی كه همانا ويژگی های ذهنی و بدنی آن ها است، فارغ از هرگونه بستر و زمينه اجتماعي، در اين رده قرار می گيرند<br /><br />امروزه اجماع عمومی ميان نظريه پردازان نفی مدل طبی و روی آوردن به 'مدل اجتماعي' است. پيش از پرداختن به اين مدل بد نيست يكی از اشكالات مدل طبی را بررسی كنيم. تعيين خط فاصل برای جدا كردن افراد نرمال از غير نرمال صرفا از علوم زيستی بدست نمی آید. در اين جا علاوه بر واقعيات زيستی به نوعی قضاوت و داوری نيز نيازمنديم. قضاوتی كه به ما می گويد كدام كاركرد برای نوع بشر طبيعی وکدام كاركرد غير طبيعي است. به عبارت ديگر، در اين جا علاوه بر زيست شناسی به یک نظام ارزيابی هم نياز داريم. و دقيقا همين جا است كه مدل طبی عينيت و علميت خود را از دست می دهد. چرا بايد فلان ميزان ديد چشم را خط فاصل افراد نرمال از غير نرمال گرفت؟ آيا صرفا چون اكثريت مردم چنين ميزان ديدی دارند؟ به عبارت ديگر، چرا بايد افرادی كه از اكثريت آماری جامعه آماری متمايزند را غير نرمال دانست؟<br /><br />اكنون به سراغ مدل اجتماعی برويم. نكته اصلی در اين مدل آن است كه ميزان كارايی و بهره ای كه ما انسان ها از اندام و توانايی های خود می بريم علاوه بر ويژگی های شخصی ما به اجتماعی كه در آن زندگی می كنيم نيز وابسته است. در نظر بگيريد كه فردی دارای سيستم خاصی از حركت است و امكان بالا رفتن از پله ها را ندارد. اين فرد در جامعه ای كه ساير افراد آن برای بالا رفتن از ارتفاع صرفا از پله استفاده می كنند معلول به حساب می آيد، اما در جامعه ديگری كه افراد از آسانسور يا سطح شيب دار استفاده می كنند متمايز از بقيه نخواهد بود. به عبارت ديگر نكته آن است كه افراد دارای طيف وسيعی از توانايی های فيزيكی هستند. اين كه كدام سطح از اين توانايی ها نرمال به حساب آيد و كدام يك نشانه معلوليت باشد توسط اجتماعی كه فرد در آن می زيد معلوم می شود. فرد نابينا در ايران معلول مطلق است چون هيچ امكانی برای حركت او در خيابان نيست، اما درکشوری غربی به مدد سگ های مخصوص و علايم بريل و ساير امكانات به آن درجه معلول نيست<br /><br />اكنون با داشتن چنين نگاهی به معلوليت به سادگی می توان نتيجه گرفت كه تك تك ما، و در واقع جامعه ما، در این تصميم كه چه كسی معلول و چه كسی نرمال است شریکیم. (به زبان فنی تر معلوليت نه يك نوع طبيعی بلكه يك برساخته اجتماعی است.) اين جا است كه تك تك مهندسان، معماران، قانون گذاران و افراد عادی تكليف اخلاقی می يابند تا با اتخاذ تصميماتی كمترين افراد را در گروه معلولان قرار دهند. معلوليت امری نيست كه بدون دخالت ما در طبيعت موجود باشد. ما معلوليت را می سازيم، و لذا اخلاقا موظفيم تا آن جا كه ممكن است كمترين تعداد افراد را در گروه معلولان قرار دهيم<br /><br />پی نوشت: انگيزه اين نوشتار نبود پلكان برقی و آسانسور در برخی ایستگاه های متروی تازه تاسيس تهران بود كه گروه زيادی از پير و جوان را به رده معلولان تهرانی افزوده است! جز ابراز تاسف چه می توان گفت؟ ح. ش<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4671632795612241491?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-21090724553886480522007-07-11T13:16:00.000-07:002007-07-11T13:20:58.949-07:00<div align="right"><br />اول آن كه انجمن حكمت و فلسفه با همكاری شهر كتاب مراسمی تدارك ديده است برای بزرگداشت دكتر يحيی مهدوی بنيانگذار گروه فلسفه دانشگاه تهران. مراسم يكشنبه 24 تيرماه ساعت 16 است در محل انجمن در خيابان آراكليان در تهران. اين هم <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/Mahdavi.pdf">پوستر</a> اين مراسم<br /><br />دوم آن كه در ادامه برنامه سوفيا (<a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/blog-post_114.html">فرديد</a>، <a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/2.html">شبستري</a>) يك جلسه هم اختصاص داشته است به بررسی آثار مصطفی ملكيان با حضور حسين كاجي. اين هم فايل های اين برنامه. سعی می كنم تا مدتی ديگر فايل های برنامه های مربوط به دكتر سروش و شريعتی را هم بگذارم. البته اين كار فعلا منوط است به همت يكی از علما كه از ايران اين لطف را برای من بكند، و علما هم كه حوض بلورند<br />5 <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/malekiyan1.mp3">ملكيان</a> 1- <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/malekiyan2.mp3">ملكيان</a> 2- <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/malekiyan3.mp3">ملكيان</a> 3 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/malekiyan4.mp3">ملكيان</a> 4 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/malekiyan5.mp3">ملكيان</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2109072455388648052?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-9074030316835924372007-07-10T18:09:00.000-07:002007-07-10T18:31:57.674-07:00<div align="right">موبايل از جمله كالاهايی است كه سرعت تغيير تكنولوژی در آن بسيار بالا است و شركت های ارائه دهنده خدمات آن در رقابتی شديد برای عرضه محصولاتی جديدتر با قيمتی كمترند. بازاريابی اين شبكه ها و خلاقيتی كه به كار می برند برای من هميشه جالب بوده است<br /><br />چند سال پيش با يكی از اين شركت ها كه از قضا تازه تاسيس و به دنبال جلب مشتری تازه بود قراردادی بستم. نكته جالب قرارداد كه آن موقع در نوع خود جديد بود آن بود كه من هر ماه پولی را در عوض خدماتی كه از شركت می گرفتم می دادم، اما در انتهای مدت قرارداد كه معمولا يك ساله هم بود شركت كل پول من، يا درصد بالايی از آن را، به من پس می داد. به اين نحو در مدت يك سال من عملا پولی برای خدمات موبايل نمی دادم اما شركت هم در عوض از سود پول من و هزاران مشتری ديگر مثل من استفاده می كرد و با آن به توسعه شبكه اش می پرداخت. چيزی مثل رهن خانه در ايران كه اصل پول شما ثابت است اما صاحب خانه از سود پول شما استفاده می كند<br /><br />مدتی بعد نكته ديگری نظرم را جلب كرد. هر وقت كه ما به قسمت خدمات مشتركين اين شركت زنگ می زديم اپراتورهايی با لهجه غليظ هندی جواب می دادند. اوايل عادی به نظر می رسيد چون در انگليس هندی كم نيست. اما بعدا با تكرار قضيه كم كم برای من سوال ايجاد شد. جالب آن كه يك بار كه زنگ زدم و می خواستم قرارداد را كنسل كنم اپراتور پرسيد اهل كجا هستی و وقتی فهميد ايرانيم با همان لهجه هندی چند كلمه ای فارسی هم بلغور كرد. تا اين كه بعدتر فهميدم اين شركت ها تمام بخش های خدماتی خود را به خارج از انگليس منتقل كرده اند. يعنی وقتی كه ما شماره واحد خدمات را می گرفتيم وصل می شديم به جايی در هند يا آفريقای جنوبي. دليل اين كار هم واضح است. يك كارگر ساده در اين جا طبق قانون برای هر ساعت كار بايد چيزی بيش از پنج پوند بگيرد. اگر شيفت كاری او روزی هشت ساعت باشد دستمزد او روزی 40 پوند خواهد بود كه به حساب ما يعنی تقريبا 70 هزار تومان. اين پول در كشوری مثل ايران يا هند چيزی در حد حقوق يك هفته تا ده روز يك كارگر ساده يا اپراتور است. پس بی دليل نيست كه چنين شركت هايی قسمت های اصلی و مديريتی خود را در انگليس نگه می دارند و بقيه را به كشورهايی كه درصد بيكاری در آن ها بالا است و از مزيت نسبی دانستن زبان انگليسی هم بهره مندند می فرستند. اين كار در واقع ادامه انقلابی است كه در دهه 80 ميلادی در كشور های غرب اروپا رخ داد و آن ها صنايع سنگين و بخش های كارگری را از كشورهای خود به ديگر نقاط جهان صادر كردند و در عوض صرفا بخش های مديريت و سرويس را نگه داشتند<br /><br />اما چند وقت پيش با آخرين مدل بازاريابی موبايل روبرو شدم. شركتی در هنگام قرارداد نه تنها از شما پول نمی گيرد بلكه بسته به نوع قرارداد پول نقدی هم به شما می دهد. مثلا برای يك قرارداد معمولی شما ممكن است 60 پوند پول نقد بگيريد بدون اين كه در آن لحظه پولی بدهيد. البته شما ماه به ماه هزينه های خود را خواهيد داد، و پول اوليه را هم لابلای اين پول ها به شركت بر می گردانيد، اما گرفتن پول در هنگام قرارداد از لحاظ روانی اثر جالبی دارد. انگار كه اين شركت ناخود آگاه به ما می گويد هر وقت بی پول شدی و كفگيرت ته ديگ خورد بيا پيش من. من هم بهت خدمات می دهم و هم پول نقد. تو هم هر وقت پول دستت آمد ماه به ماه پول من را برگردان. آخر مرام و مشتری داري، عينا يك كاسبكار مومن و مسلمان در بازار سنتی تهران! ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-907403031683592437?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-89688004359280869272007-07-07T09:56:00.000-07:002008-11-12T18:46:18.420-08:00<div align="right"><br />امروز فرصت يگانه ای دست داد تا با يك مجسمه ساز محلی كه شهرتی جهانی هم دارد نيم روزی را صرف كنيم. همراه با خانواده اش ما را به تماشای چند تا از كارهای چوبيش كه در يكی از كالج های مسيحی نزديك ما است برد و در مورد كارها برايمان توضيح داد<br /><br />من اول بار با كار های فنويك لاوسن حدود پنج سال پيش آشنا شدم، وقتی كه برای اولين بار به كليسای جامع شهرمان دورهام رفتم. كاری چوبی از او در اين كليسا هست به نام 'پيكره مريم سوگوار' (عكس زير). كار بی نهايت ساده و در عين حال مفهومی است. هم مريم ايستاده و هم مسيح بر روی زمين افتاده تكه ای از درختی كهن سال هستند با تناسب اندامی غير معمول. جنس چوب، زمختی آن، ابعاد كار و غمی كه در كل كار هست من را عاشق اين كار كرده بود. بارها به عشق ديدن آن به كليسا رفته بودم. چيزی كه در اين كار برای من جالب بود آن بود كه نوعی 'طبيعی بودن' را می شد در آن ديد. مسيح و مريمش از جنس چوب ساده بودند، معمولی و زمخت. انگار كه تكه ای از طبيعت دور و اطراف ما. هر چوبی می تواند يك مسيح باشد</div><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGVuM5eI/AAAAAAAAAD8/JftVvquywIo/s1600-h/fenwick1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500316537021922" style="WIDTH: 117px; CURSOR: hand; HEIGHT: 149px" height="121" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGVuM5eI/AAAAAAAAAD8/JftVvquywIo/s200/fenwick1.jpg" width="131" border="0" /></a></p><div align="right">امروز فنويك توضيح داد كه اين كار او لزوما كاری مذهبی نيست، همان طور كه خود او هم خيلی مذهبی نيست. اين كار تم قديمی مادر و فرزند است و اگر خارج از كليسا و مثلا كنار رودخانه نصب شود می تواند كه تداعی كننده سوگ مادری بر فرزند از دست داده اش شود. چندی پيش شنيدم كه يكی از نمازخانه های واتيكان كار ديگری از او را خريده و آن را نصب كرده است<br /><br />امروز اما چند كار ديگر از او را ديديم. اولی (عكس های زير) 'فرياد' نام دارد، و يكی از زن های آن همان فيگور و حالت تابلوی فرياد اثر مونك را گرفته است. فنويك گفت كه كار را با تاثير از رنج مردم در ويتنام ساخته. مجسمه چوبی است و متشكل از چند پاره. يكی كودكی بی پناه كه نمی داند به كجا پناه برد، يكی كودكی كه بر دوش مادر فرياد كش جا دارد، ديگری كودكی كه در انفجار منهدم شده و حفره ای در بدنش ايجاد شده و ديگری كودكی در حال فرار. همه چوبی با رنگی تيره. كل كار بسيار تاثير گذار است. فنويك گفت كه در حين اين كار بوده كه با جريان مد روز مجسمه سازی در آن روزگار كه به سوی هنر آبستره و نظريه هنر برای هنر پيش می رفته خداحافظی كرده و كارش را بيشتر جنبه بيانی داده است. يعنی سعی كرده كارش علاوه بر فرم و فضا به چيزی ورای خود هم اشاره داشته باشد. نكته جالب در اين كار اين كه بعد از سال ها وقتی جنگ عراق می شود و فنويك دوباره كودكی جنگ زده را می بيند كه اين بار با دست های قطع شده می دود دست های كودك دونده در اين اثر را پس از سال ها می برد و در واقع اثری ديگر خلق می كند </div><p align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGVuM5fI/AAAAAAAAAEE/QMh6AoRpiig/s1600-h/fenwick2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500316537021938" style="WIDTH: 106px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px" height="154" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGVuM5fI/AAAAAAAAAEE/QMh6AoRpiig/s200/fenwick2.jpg" width="124" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGluM5gI/AAAAAAAAAEM/EBFUy1BpRVw/s1600-h/fenwick3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500320831989250" style="WIDTH: 108px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px" height="150" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGluM5gI/AAAAAAAAAEM/EBFUy1BpRVw/s200/fenwick3.jpg" width="122" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGluM5hI/AAAAAAAAAEU/iViZYnPMQ9Q/s1600-h/fenwick4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500320831989266" style="WIDTH: 128px; CURSOR: hand; HEIGHT: 129px" height="132" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GGluM5hI/AAAAAAAAAEU/iViZYnPMQ9Q/s200/fenwick4.jpg" width="153" border="0" /></a></p><div align="right">كار ديگر (عكس زير) تركيبی است از پيكره مسيح با صورت دختر فنويك كه روزگاری توسط پليس بازجويی شده و موهای او را كشيده اند. اين كشيدن موها و ضربه به صورت در صورت مسيح هم ديده می شود. گفت كه اين كار نشان می دهد چگونه او از ايده های مذهبی شروع كرده اما به سمت كاری سكولار پيش رفته است. مجددا اگر كار جايی خارج از كليسا باشد می تواند كه كلا اثری غير مذهبی تلقی شود. وقتی فنويك اين كار را توضيح می داد با انگشت به منحنی های چوب دست می كشيد. دستی كه انگار صدای انحنا را می فهمد. گفت كه در هنگام ساخت، چوب هم خودش بخشی از كار را می سازد و در واقع مجسمه ها تركيبی است از ايده های هنرمند و ايده های مخفی در خود درختان. فنويك كار با چوب را دوست دارد چون هر درختی تاريخی كهن پشت سر دارد، گذشته را با خودش حمل می كند و پاره ای از طبيعت است. پس بی دليل نبوده كه شاگرد او به مناسبت بازنشستگی اش به او كنده درختی پانصد ساله هديه داده است </div><br /><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GG1uM5iI/AAAAAAAAAEc/RE-CkgXD118/s1600-h/fenwick5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500325126956578" style="CURSOR: hand" height="151" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GG1uM5iI/AAAAAAAAAEc/RE-CkgXD118/s200/fenwick5.jpg" width="134" border="0" /></a></p><p align="right">كار زير هم كه باز چوبی است چند زن را نمایش می دهد و این کودک بی پناه را که میان آن ها پناه داده شده است<br /></p><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GU1uM5kI/AAAAAAAAAEs/1PaNLWAG7Mc/s1600-h/fenwick6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084500565645125186" style="CURSOR: hand" height="165" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro_GU1uM5kI/AAAAAAAAAEs/1PaNLWAG7Mc/s200/fenwick6.jpg" width="111" border="0" /></a></p><div align="right">فنويك آدم عجيبی است. حاضر به نشر كارهايش، چاپ كتاب در مورد خودش يا حتا تكميل سايت يا بروشوری در مورد كارهايش نيست. وسواس عجيب هنری دارد. اصولا می گويد بعضی كار هايش ارزش ندارد و مايل به نگه داشتن آن ها نيست. دخترش تلاش می كند كمی جنبه عمومی كارها را بيشتر كند. <a href="http://www.fenwicklawson.co.uk/index.htm">سايت زير</a> به اين منظور طراحی شده هر چند هنوز ناقص است و از طرف خود فنويك هم تمايل چندانی برای تكميل آن ديده نمی شود . روز خوب و بياد ماندنی بود. ح.ش </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8968800435928086927?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-33089240840304384592007-07-06T04:30:00.000-07:002008-11-12T18:46:18.793-08:00<div align="right"><br />دايی شدن چه آسان، آدم شدن محال است! اين هم خواهر زاده يك روزه بنده، نگار خانم كه از همين اول با ديدن دنيا كف كرده و داره شکلک در می آره. شرمنده اگر يك كم شبيه پدرشه، فكر كنم بزرگتر بشه بهتر بشه حتما!! (مخلص آقای پدر، شوخی بود ها!!) ح. ش<br /></div><br /><p align="right"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro4p1FuM5cI/AAAAAAAAADo/e_lfyRNX-So/s1600-h/Negar.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084047021393634754" style="WIDTH: 151px; CURSOR: hand; HEIGHT: 191px" height="223" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Ro4p1FuM5cI/AAAAAAAAADo/e_lfyRNX-So/s320/Negar.JPG" width="155" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3308924084030438459?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-30368388073357843692007-07-02T13:37:00.000-07:002007-07-04T10:33:46.027-07:00<div align="right">ديروز ما بالاخره به ملتی برخورديم كه روی ايرانی ها را هم سفيد كرده اند. در اين مدت از شهين خانم و مهين جون زياد شنيده بوديم كه ديگه كم كم وقتشه يك كوچولو بياد توی زندگی ما، و ديگه ما كم كم داره سن مون می ره بالا و بچه چسب زندگيه و زندگی بی بچه شيرينی نداره و از اين قبيل. البته چنان كه افتد و دانی اغلب شهين جون و مهين جون خودشون دل خوشی از شوهر و بچه ها ندارند ولی با كمال اخلاص همه را توصيه به ازدواج و افزايش ابعاد خانواده می كنند</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">البته در اين ميان آقا هوشنگ و جناب كتل ميان هم بيكار نبوده اند و گه گاه در مجالسی مردانه حال كوچولو را پرسيده اند و طبق اطلاعات موثقی كه از اداره ثبت احوال بريتانيا داشته اند فرموده اند كه اگر ما يك كوچولو بياوريم اتوماتيك پاسپورت بريتانيايی هم می گيريم و يك شبه ره صد ساله می رويم. و فقط تصور كن كه روزی بچه من به سبك باباش بزنه تو نخ فلسفه و از من بپرسه بابا تو برای چی من را به دنيا آوردي؟ و من بگم عزيزم خدا تو را به ما داد تا ما انگليسی شويم، اين حكمت خدا بود </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">بله به هر حال از فاميل و دوست و اطراف و اكناف زياد به ما رسيده بود كه ديگه كم كم بچه لازمه و دوستان زيادی زحمت كشيده بودند و هزينه تلفن از راه دور را پرداخت كرده بودند كه از ايران تماس بگيرند و ياد آوری كنند كه بدويد كه وقت تنگ است . اما خوب گمان بر اين بود كه اين خصلت قوم برگزيده آريايی است و بقيه ملل از اين نقيصه مبرا هستند. اما ديروز در يك مهمانی اين گمان هم باطل شد</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">بنده مثل آدم گوشه مجلس نشسته بودم و از زور بی مصاحبی عكس های دوربينم را مرور می كردم كه خانمی هندی تشريف فرما شدند و فرمودند شما چرا بچه دار نمی شويد؟ من اول تعجب كردم، حتا راستش را بخواهيد خجالت كشيدم و قرمز شدم. از دستپاچگی بلند شدم ايستادم و لبخند زدم. خام هندی كه نه فكر كنيد از عوام الناس، بلكه استاد رشته تاريخ در هند بود فرمود كه من از سحر پرسيده ام كه چرا بچه نداريد، او هم گفته من حرفی ندارم از حسين بپرس. من شصتم خبر دار شد كه سحر داشته با كسی حرف می زده و خواسته اين را از سرش باز كند فرستاده پيش من. و گرنه می دانستم كه شرايط سحر برای بچه از محالات عقلی است: اين كه من خودم بچه را به دنيا بياورم، نظافت و غذايش هم با من باشد و بعد هفته ای دو ساعت بعد از اين كه بچه شير خورد و آروغ زد بچه را بفرستم پيش مامانی كه جفتكی بزند وباز بيايد پيش آقا جون</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">خلاصه ما خدمت خانم هندی عرض كرديم كه مسئوليت است و سنگين است و از اين جواب های كليشه اي. اما ديديم نخير افاقه نمی كند. فرمودند كه شما در مقابل پدر و مادر هم مسئوليت داريد و اصولا زندگی يعنی مسئوليت و نمی شود از آن فرار كرد. آدم های بی بچه خودخواهند اما بچه كه بيايد شما همه چيز را برای كس ديگری می خواهيد. ديدم نخير قضيه دارد ابعاد اگزيستانس می گيرد. خوش بختانه سحر آمد. از خانم هندی اصرار و از ما انكار. فرمودند شما بچه بياوريد اگر نخواستيد بدهيد من بزرگ می كنم. شوخی نمی كنم، عينا همين را گفت. بعد گفت شما ها خيلی فكر می كنيد. فكر زياد كار را خراب می كند، بايد زود عمل كرد</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">بنده از همان بغل خزيدم كنار و رفتم سمت ديگر مجلس و با آقايی چينی كه به زحمت انگليسی حرف می زد هم كلام شدم. صحبت از حجاب زنان در ايران شد و اين كه فرمودند در آن گرما زن ها چطور چادر مشكی می پوشند و اين كار اصلا لازم نيست. و حالا از ما اصرار كه همه هم آن چادر مشكی را نمی پوشند و از ايشان انكار كه نخير ايشان عكسی از زن های ايرانی ديده اند سر اندر پا مشكي. البته نهايتا معلوم شد كه عكس زن های پليس را ديده اند. خلاصه حضرتشان با آن سابقه درخشان چين در حقوق بشر اندكی از حقوق بشر در ايران انتقاد كردند كه عرض شد شما دعا كنيد ايشالا درست ميشه. بعد صحبت كشيد به اين كه بچه داريد يا نه كه عرض شد خير </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">و حالا باز سر قضيه باز شد. ايشان آرزويش آن بود كه بجز اين يكی كه دارد يكی ديگر هم داشته باشد. اما نه در چين داشتن دو بچه راحت است، نه آن ها ديگر جوانند و نه وقت دارند. و باز از ايشان اصرار كه ديگه وقت كوچولو شده و از ما انكار</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">من اين يكی را هم لايی در رفتم و رفتم خدمت يك خانم كره ای خوش پوش كه تازه از كليسا برگشته بود و دير هم رسيده بود. پرسيدند كه برنامه چيست. عرض شد كه درس تمام است و به زودی عازم ايرانيم و احتمالا كار شروع می شود. فرشتگان شاهدند كه بی مقدمه گفت خوب حالا كه كار داری و جوان هم هستی ديگر می توانيد بچه داشته باشيد </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">نمی دانم من ديشب زيادی نور بالا می زدم يا مردم حرفی برای گفتن نداشتند. اما خلاصه كه ديدم اين ها روی ايرانی ها را سفيد كرده اند. حداقل من به شخصه در ايران خانمی را نديده ام كه به من بگويد چرا بچه دار نمی شوي. خانم ها ممكن است به هم بگويند اما اين همه اصرار و انكار برايم عجيب بود </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">البته هر كس عقيده ای دارد. من هم گرچه بچه نيستم، اما بچه ها را دوست دارم. ولی آقايان، خانم ها، دوستان، رفقا گر چه اين موضوع به شما ربطی ندارد اما دليل بنده برای پدر نشدن وجودی است. بنده حداقل رضايتی از شرايطی كه در آن زندگی می كنم ندارم. نه اين كه پول ندارم. شرايطم را به عنوان يك انسان دوست ندارم. دوست ندارم صفات و خصلت های خودم را در يكی ديگر هم تكثير كنم و پيشاپيش شخصيت او را با ژن هايم به مقدار زيادی شكل دهم</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">حقيقتش آن است كه اگر روزی بچه من به من بگويد معلم دينی ما گفته كه شیطان هست و خيلی هم مکار است، نظر تو چيه؟ من هيچ جوابی ندارم بدهم . هر كس برای زندگيش دلايلی دارد. نمی دانم شايد برای خيلی ها بچه عنصر اصلی زندگی است. اما برای من چنين جسارتی محال است. من جرات تكثير خودم را ندارم. لطفا سوال نفرماييد، توقف بيجا مانع كسب است. ح. ش </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3036838807335784369?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-56743409947341696132007-06-30T05:33:00.000-07:002007-06-30T05:38:07.167-07:00<div align="right"><br />در ادامه پست قبلی يادم افتاد از حكايت پاپر (يا چنان كه اغلب در ايران می نويسند پوپر). در ايران كه بوديم اوايل تركش های انفجار پاپر و پاپرزدگی به ما هم خورده بود. فكر می كرديم آسمان شكافته و يك فيلسوف افتاده پايين به نام پاپر كه از بخت خوش دكتر سروش هم آن را به ما معرفی كرده. اين فيلسوف عالی مقام كه در تاريخ فلسفه علم نه متقدمی داشته و نه متاخری آن چنان طرحی نو در انداخته كه جز گزيدن انگشت حيرت كاری در برابر آن نمی توان كرد. و اضافه كنيد به آن كتاب جامعه باز را كه ريشه تمام ديكتاتورها را زده و ديگر نور علی نور است. از آن طرف دكتر سروش و بعد تر دكتر پايا چنان از اين انديشمند دفاع غيرتی و ناموسی می كردند كه هر مخالف آن متهم به بی ناموسی بود و خلاصه پاپر آن بود كه زهر از قبل تو نوشدارو/ فحش از دهن تو طيبات است<br /><br />و اضافه كنيد موج پاپرزدگی در عموم اهل فكر اين مملكت را. هر كسی هر كاری داشت يك ابطال پذيری هم می انداخت تنگش و كار را يكسره می كرد. برای آن كه حرف بی مدرك نزده باشم نگاه كنيد به زندگينامه خود نوشت بهاء الدين خرمشاهی كه چگونه چند جا می گويد من پاپری هستم و در آن فصلی كه در رد فلسفه نوشته حرفش ابطال ناپذيری متافيزيك است. و ديگر كاری ندارد كه همين پاپر ننه مرده خودش می گويد ملاك ابطال پذيری برای تفكيك علم از غير علم است اما به اين معنا كه هر چيز علمی نباشد بی ارزش است نيست، از جمله صراحتا می گويد نظريات زيبايی شناسی ابطال ناپذيرند اما بی معنا يا بيهوده نيستند<br /><br />خوش بختانه در ايران كه بودم اين بخت را داشتم كه شاگرد مرحوم علی آبادی در فلسفه علم باشم. آن مرحوم از جمله كارها كه كرد يكی هم آن بود كه به مای عوام فهماند كه پاپر علاوه بر ابطال پذيری كه يك قسمت از كار او است نظرات ديگری هم در فلسفه علم دارد و از قضا جمع كردن اين نظرات (مثلا واقع گرايی او) با ابطال پذيری چندان راحت نيست. ضمن آن كه كارهای تكنيكی او در حساب احتمالات و مساله 'حقيقت مانندي' همه احتياج به كار و مطالعه فنی دارند و بسياری كسان آن ها را تاييد يا نقد كرده اند. خلاصه اول بار در درس آن مرحوم بود كه فهميديم پاپر اين كليشه ابطال پذيری نيست و فهم كارهای او مثلا در مكانيك كوانتومی احتياج به دانش دارد و نقد های مهمی هم بر كار های او وارد شده و چنين نيست كه كسی به راحتی بگويد من پاپری هستم و تمام<br /><br />اين گذشت تا من آمدم به انگلیس، كشوری كه پاپر در آن زيست و لقب 'سر' گرفت و آثارش را انتشار داد. انتظار من آن بود كه در دانشكده ما حداقل صحبت و احترام خاصی برای پاپر قايل باشند، مكرر به آثار و نظرات او ارجاع شود و خلاصه در بورس باشد. اما نشان به آن نشان كه پاپر هم در اين جا فيلسوفی بود در رده ساير فلاسفه. نه حرف آخر را زده و نه كسی می گويد من پاپری هستم<br /><br />پارسال كه من مربی درس فلسفه علم در دانشگاه بودم بايد در سير تحولی نظرات فلاسفه در باب علم پاپر را هم بحث می كرديم. با مشورت استاد اصلی درس يكی از سوالاتی كه برای دانشجويان به عنوان موضوع مقاله آخر ترم داديم اين بود كه آيا نظريه تكامل در زيست شناسی ابطال پذير است يا خير، و اگر نيست تكليف ابطال پذيری پاپر چيست؟<br /><br />دانشجويان من همه سال اول بودند، يعنی كه تازه دبيرستان را تمام كرده بودند و سال اول دانشگاه شان بود. دوست داشتم مقالات اين دانشجويان را كه چگونه بی هيچ ترس و واهمه ای در مورد نظرات پاپر مطلب نوشته بودند و خيلی ها كار او را نقد كرده بودند (از قضا بعضی نقد ها وارد و جالب هم بود) را برايتان می نوشتم<br /><br />حرف من انكار مقام پاپر به عنوان فيلسوفی تاثير گذار نيست. حرف آن است كه شيوه برخورد ما با فلاسفه هم جهان سومی است. كسی را بت می كنيم و به سرش قسم می خوريم و چنان با ضرب و زور مد و روشنفكر بازی در مخ دانشجوی بيچاره فرو می كنيم كه جرات نكند به كار اين آدم نگاه انتقادی كند. حال آن كه در مملكت خود اين فيلسوف برخورد با او جهان سومی نيست. نظراتش خوانده می شود، دانشجوی سال اول بايد در مورد آن ها فكر كند و اگر ايرادی يافت نقد كند. اين است فرق فارق ما با ايشان. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5674340994734169613?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-6275465504382758642007-06-29T04:45:00.000-07:002007-06-29T05:03:07.734-07:00<div align="right">پيام يزدانجو <a href="http://francula.blogspot.com/2007/06/blog-post_28.html">مطلبی</a> نوشته است در باب فلسفه گرايی ايراني. در اين چند سالی كه من در اين جا مشغول خواندن فلسفه بوده ام اين سوال همواره با من بوده كه چرا چنين علاقه و هيجانی در نسل جوان دانشگاهی و روشنفكر ايران برای آشنايی با فلسفه وجود دارد و اصولا اين اشتياق آيا می تواند گره ای از مشكلی هم بگشايد؟ البته يك بار كه با چند نفر از دوستان اين بحث بود آن ها اصولا منكر وجود چنين شور و علاقه ای به مسايل فلسفی در ايران بودند. اين خود نكته است كه اگر من ادعا می كنم چنين موجی در ايران هست شواهدم چيست؟ فعلا اين نكته را مفروض می گيريم كه تب خواندن فلسفه آن هم بيشتر از نوع قاره ای آن در ايران بالا است. سوال من آن بود كه اصولا چرا من و بسياری ديگر ازرشته های ديگر به فلسفه آمديم، چرا تيراژ و بازار كتاب های فلسفی و شبه فلسفی در ايران تقريبا بالا است، حال آن كه در اروپا و از جمله انگليس فلسفه هم رشته ای آكادميك است در كنار ساير رشته ها. فيلسوفان و استادان ما رسالت خاصی خارج از تعهدات آكادميك برای خود قايل نيستند و آن شور و هيجان فلسفه خوانی كه در ايران هست در اين جا نيست. سخنرانی معروف ترين فلاسفه در دپارتمان ها مخاطبان محدود و متخصصی دارد و كسی دور فلاسفه حلقه نمی زند و امضا نمی گيرد<br /><br />در اين باب كمی فكر كرده ام و با دوستانی هم بحث های داشته ام و دوست دارم اگر روزی توانستم آن ها را مرتب كنم و مقاله ای كوچك بنويسم. اما در اين جا به بهانه نوشته يزدانجو چند نكته را ذكر می كنم<br /><br />من با اين حرف يزدانجو كه می گويد <span style="color:#666666;">اغلب این گرایش را زاده ی توهم زیانباری دانسته ام که یا کارکردهایی را به فلسفه نسبت می دهد که در حیطه ی اختیارات و امکانات آن نیست، یا همچنان کارکردهای کهنه ای برای آن قائل بوده که فلسفه امروزه از آن ها دست شسته و در آن باره از خود سلب صلاحیت و مسئولیت کرده</span> <span style="color:#000000;">م</span>وافقت كامل دارم. باری كه در اذهان ما بر شانه های فلسفه گذاشته شده فراتر از توان اين موجود است. گروهی انتظار مشكل گشایی از فلسفه دارند (حل مشكلات فرهنگي، ايديولوژيك و غيره). به نظر من آشكارا فلسفه در گشودن مشكلات از ساير رشته ها نا توان تر است. فلسفه آن رشته ای است كه در آن ايجاد گره و سوال مهم تر از گشودن گره و دادن پاسخ است. اما گروهی ديگر فلسفه را دروازه غرب شناسی می دانند. بسيار شنيده و خوانده ايم كه از نظر بسياری اساتيد فلسفه اين رشته بهترين و جامع ترين تصوير را از غرب و مدرنيته و ريشه های آن به ما می دهد. من با اين كه فلسفه می تواند به غرب شناسی ما كمك كند مشكلی ندارم، اما در اين جا چند ملاحظه دارم<br /><br />اول در اين كه تصويری كه فلسفه از غرب و مدرنيته به ما مي دهد بهترين و عميق ترين تصوير است شك دارم. چه بسا ادبيات، مطالعات اجتماعی و فرهنگی زوايای تازه ای را بر ما بگشايند كه فلسفه چنين نكند. اما نكته دوم آن است كه انتظار غرب شناسی از فلسفه داشتن كاركردی است كه عمدتا ما غير غربی ها از فلسفه داريم. نكته آن است كه در خود غرب از فلسفه انتظار گشودن دری برای شناخت غرب کمتر وجود ندارد. فيلسوف اين ديار برای شناختن غرب به فلسفه روی نمی آورد. او خود در غرب می زيد. آن چه برای او مهم است موضوعی است كه می خواهد از طريق فلسفه آن را وا كاوی كند (فرضا اخلاق يا علم يا تاريخ). لذا است كه وظيفه شناساندن غرب به ما باری است كه ما بر دوش فلسفه گذاشته ايم. در اين جا نمی خواهم بگويم كه فلسفه مطلقا از انجام چنين وظيفه ای قاصر است. نكته من آن است كه فلسفه صرفا به اين پرسش محدود نشده است. با فلسفه می توان موضوعات بسياری (شايد هر چيزی را) مورد تفكر فلسفی قرار داد، يكی از اين موارد غرب و مدرنيته است، اما اين همه امكان فلسفه نيست<br /><br />همين جا بگوم كه گر چه اين نكته يزدانجو تا حدی درست است كه <span style="color:#666666;">استقبال این نسل از مباحث فلسفی بیش از آن که ریشه در موضوعی</span> <span style="color:#666666;">به نام علاقه و استعداد فلسفی داشته باشد، مفری، یا بهتر بگویم «بدیل» ی برای جست&shy;وجوی تفکری سوای افکار فرمایشی و غیرانتقادی رسمی است</span> اما از نظر من اين مهم ترين دلیل تب فلسفی ما نيست. يافتن مفر و بديل در برابر تفكر رسمی می تواند كه در ساير رشته ها مثلا جامعه شناسي، الاهيات و غيره هم پی گرفته شود اما شاهديم كه اين رشته ها دچار تب فلسفه نيستند. نظر من آن است كه گرچه بعد سلبی و مخالفت با تفكر حاكم هم در تب فلسفی ما بی اثر نيست، اما دليل عمده همان است كه ذکر شد. در ذهن و زبان ما (و حتا در ذهن و زبان اساتيد بنام فلسفه ما) فلسفه بهترين و تنها پنجره برای شناخت ريشه ها و بنيان های غرب و مدرنيته است و جز این نیز کاربرد و کارکرد عمده دیگری ندارد. از نظر من چنین انتظار نادرستی از فلسفه است كه آتش آن را در ميان ما برفروخته<br /><br />اما نكته ديگری در نوشته يزدانجو هست كه جالب است. <span style="color:#666666;">اصولا" نسل ما نیاز آن&shy;چنانی به فلسفه&shy;خوانی و فلسفه&shy;دانی (به معنای تخصصی</span> <span style="color:#666666;">کلمه) ندارد</span>. اين حرف اگر به آن معنا باشد كه عموم جوانان فرهنگی و دانشگاهی ما نيازی به فلسفه خوانی شكسته بسته از روی ترجمه های معوج ندارند، از نظر من حرفی چندان نامعقول نيست. اما اگر تاكيد آن بر روی تخصصی و درست خواندن فلسفه باشد جای چون و چرا دارد. از نظر من كاركرد اصلی فلسفه برای عموم مردم (نه فيلسوفان حرفه اي) دادن نگاهی انتقادی به آنان است. فلسفه در مدارس و دروس عمومی بسياری كشورها گذاشته می شود نه به آن دليل كه جوانان پاسخ سوالات اصلی بشریت را بيابند، بلكه به آن دليل كه آن ها بياموزند چگونه بايد به صورتی شكاكانه و انتقادی به هر موضوعی نگاه كرد. اين نگاه انتقادی بعدا می تواند برای هر فرد در هر سمتی كه خواهد داشت به كار آيد. تاريخ دان با نگاه انتقادی و آشنايی با چون و چراهای فلسفی جور ديگری تاريخ را بررسی خواهد كرد و اقتصاد دان نگاه ديگری به اقتصاد خواهد دشت<br /><br />اما از آن جا كه فلسفه خوانی در كشور ما به سرنوشت ساير امور دچار شده و از هدف اصلی خود دور افتاده تنها چيزی كه در خواندن آن مورد نظر قرار نمی گيرد همين دادن نگاه انتقادی و جسارت فكر به افراد است. هنر آن نيست كه مترجمانی غير آكادميك آخرين آثار فلاسفه دشوارياب قاره ای را ترجمه كنند و ما هم آن ها را روخوانی كرده به هم فخر بفروشيم. هنر آن است كه من به خود جسارت دهم در مورد موضوعی ساده و كوچك فكری ولو ناقص از خودم داشته باشم. اين جا است كه جسارتا بايد گفت برخی مترجمان ما خود مهم ترين دليل ابتر ماندن فلسفه واقعی در ايران اند. خواندن متونی سر در گم كه انباشته ازبد فهمی های فلسفی مترجمان غير آكادميك و ضعف مفرط آن ها در فارسی نويسی است دو نتيجه بيشتر نخواهد داشت. يا خواننده و مترجم را دچار اين توهم می كند كه واقعا فيلسوفند يا آن كه خواننده را به كل از فلسفه بيزار خواهد كرد. فلسفه ورزی تخصصی (و از قضا بسيار تخصصي، و نه تكرار مغلقات ديگران) نياز عموم روشن فكران و جوانان فرهنگی و متخصصان اين رشته است. نياز عموم است تا با خواندن متونی واضح و روشن تفكر انتقادی بياموزند و نياز متخصصان است تا در باب مسايل مختلف پيرامون ما (و نه صرفا غرب شناسي) تفكر خلاقانه و خودی كنند<br /><br />يزدانجو نوشته خود را با اين عبارت تمام می كند كه <span style="color:#666666;">نسل ما همچنان دل بسته ی آثار مولفان و مترجمانی مثل من مانده و به آثار مورخانی مثل آجودانی و میلانی بی اعتنا است. اما اگر آرمان و انگیزه ی این نسل اندیشیدن و بازاندیشی در سرگذشت خود، بازیابی عقلانیت انتقادی و ارزش های فرهنگی، و پیش روی به سوی دموکراسی اجتماعی و سیاسی باشد، در برابر «فلسفه گرایی» بدیل بارآورتری به نام «تاریخ نگری» پیش رو دارد</span>. البته از فروتنی و تواضع ايشان در اين جمله می گذريم اما خطاب به نسل ايشان عرض می كنيم كه چندان دلبسته آثار و تاليفات جناب يزدانجو نمانيد. به فلسفه ورزی تخصصی روی آوريد كه خير دو جهان شما در آن است. ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-627546550438275864?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-17349302107916928432007-06-26T12:55:00.000-07:002008-11-12T18:46:19.539-08:00<div align="right"><br />امروز جشن فارغ التحصيلی ما بود در كليسای جامع شهر. دكتر قرمزی شده بودم. رنگ لباس در اين مراسم مثل نظام ارتش نشان دهنده رتبه است. رنگ كلاه پشت لباس هم نشان دهنده آن است كه از كدام دپارتمان هستي . باید به صف در کلیسا می رفتیم و بعد با رئیس دانشگاه دست می دادیم. هر کس می توانست تا چهار مهمان دعوت کند و مراسم خیلی رسمی و با شکوه بود به خصوص که در فضای داخلی کلیسا برگذار می شد. امسال در ضمن جشن صد و هفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس دانشگاه هم بود</div><div align="right"></div><div align="right">برای نسل انقلاب درست بستن كراوات يكی از اعمال شاقه است. امروز كلی سايت اينترنت و يوتيوب را ديديم تا يك گره كوچك و درست بزنيم كه مقررات دانشگاه رعايت شود</div><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwY_MsqNI/AAAAAAAAADQ/al4GZS41-O0/s1600-h/graduation1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080465429234493650" style="CURSOR: hand" height="93" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwY_MsqNI/AAAAAAAAADQ/al4GZS41-O0/s200/graduation1.jpg" width="144" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwY_MsqOI/AAAAAAAAADY/eidW4PRQ6cE/s1600-h/graduation2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080465429234493666" style="WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 96px" height="123" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwY_MsqOI/AAAAAAAAADY/eidW4PRQ6cE/s200/graduation2.jpg" width="153" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwZPMsqPI/AAAAAAAAADg/pug6Zh5TQxk/s1600-h/graduation3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080465433529460978" style="WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 96px" height="122" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RoFwZPMsqPI/AAAAAAAAADg/pug6Zh5TQxk/s200/graduation3.jpg" width="145" border="0" /></a><br /><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1734930210791692843?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-45955751353046230042007-06-24T18:26:00.000-07:002007-06-24T18:36:47.029-07:00<div align="right">يك ميز فلزی بزرگ، يك حفره گرد وسطش و زير حفره يك سطل زباله. روی ميز پر است از اردك پخته. دور ميز پنج تايی آدم هست. يك مرد مسن انگليسی كه تازه از زامبيا آمده، مزرعه داشته و سال ها آن جا بوده و لابد كه ورشكست شده است. يك پيرمرد. مجسم مرد خنزرپنزري. فقط كار می كند، نه حرفی و نه اعتراضي. معلوم نيست در عمرش ديگر چه كرده. دو جوان ديگر و من<br /><br />اردك ها را بايد برداری و استخوان شان را بشكني. يك استخوان اصلی جناق سينه، چند استخوان ريز ديگر. همه را بايد با فشار دست كه چند لايه در دست كش پيچيده شده بشكني. هر اردك به چهار تكه، استخوان ها در حفره، گوشت ها در جعبه های پلاستيكي. صدای شكستن استخوان را زير نبضت حس می كني. پا در چكمه سفيد بلند و روپوش سفيد بلندی با جا به جا لكه های آشغال و گوشت. كلاه توری بر سر و دو جفت دست كش روی هم. استخوان های ريز اما باز هم دست كش ها را پاره می كند<br /><br />حتا شب ها هم خواب شكستن استخوان می بينی و صدای قرچ خرد شدن استخوان می شنوي. زمان هيولايی است كه در کارخانه نمی گذرد. زمزمه تنها اين بيت است. شايد هزار بار در روز<br /><br />غلام همت آنم كه زير چرخ كبود<br />ز هر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4595575135304623004?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-70472013430410427862007-06-23T05:55:00.001-07:002008-11-12T18:46:19.701-08:00<p align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rn0YS_MsqJI/AAAAAAAAACw/N-8UuO0UA7c/s1600-h/Fatima.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079242669225191570" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rn0YS_MsqJI/AAAAAAAAACw/N-8UuO0UA7c/s320/Fatima.jpg" border="0" /></a></p><br /><div align="right"> فاطیما -پرتغال -مسیر سپیدی که روی زانو تا کلیسا برای ادای نذر باید رفت. ح.ش<br /></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7047201343041042786?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-38881617949376637452007-06-22T04:59:00.000-07:002008-11-12T18:46:19.878-08:00<p align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rnu6CvMsqII/AAAAAAAAACo/rZ471j7r7BE/s1600-h/Edinburgh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078857560982595714" style="WIDTH: 255px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px" height="198" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rnu6CvMsqII/AAAAAAAAACo/rZ471j7r7BE/s320/Edinburgh.jpg" width="263" border="0" /></a></p><p align="right">بر فراز قلعه ادینبورو - اسکاتلند</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3888161794937663745?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-21326625824423420162007-06-20T18:02:00.000-07:002008-11-12T18:46:20.207-08:00<p align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RnnOS_MsqGI/AAAAAAAAACY/M6ueuui578M/s1600-h/fire1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078316880434604130" style="CURSOR: hand" height="206" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RnnOS_MsqGI/AAAAAAAAACY/M6ueuui578M/s320/fire1.JPG" width="265" border="0" /></a></p><br /><p align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RnnOTPMsqHI/AAAAAAAAACg/ecOQiDONrNw/s1600-h/fire2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078316884729571442" style="WIDTH: 265px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px" height="242" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RnnOTPMsqHI/AAAAAAAAACg/ecOQiDONrNw/s320/fire2.JPG" width="281" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2132662582442342016?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-71122539744733636172007-06-19T07:40:00.000-07:002007-06-19T10:43:15.516-07:00<div align="right"><br />روبرو شدن با هم جنس گرايان درجامعه و دانشگاه، ديدن انجمن ها و سخنرانی های آن ها در محيط دانشگاهی و بحث های مربوطه در كلاس های اخلاق و رسانه های گروهی همواره سوالی را در ذهن من ایجاد می کرد<br /><br />اگر هم جنس گرايی به هر دليلی در غرب پذيرفته شده است و در بسیاری کشورها از جمله در انگليس زوج های هم جنس می توانند ازدواج خود را قانونا ثبت كنند، چرا انواع ديگر خانواده كمتر مورد بحث قرار می گيرد. مثلا می توان خانواده هايی را متشكل از يك مرد و دو همسر تصور كرد ( آن چه كه ما سنتا ازدواج مجدد می گوييم)، يا خانواده هایی متشكل از يك زن و بيش از يك مرد و يا اصولا خانواده هايی متشكل از گروهی زن و مرد. سوال برای من آن بود كه چرا كسی در مورد اين گونه خانواده ها حرف نمی زند و از حقوق آن ها سخنی نيست<br /><br />تا آن كه مدتی پيش تلويزيون مستندی نشان داد در مورد گروهی از مردم در آمريكا كه با رضايت و آگاهی كامل در چنين خانواده هايی زندگی می كنند. مثلا مواردی را نشان می داد كه مردی همسر قانونی و ثبت شده دارد و از او بچه ای هم دارد اما با اين حال يك يا دو زن ديگر دوست او هستند و همه با هم در يك خانواده زندگی می كنند. زن قانونی اين را می داند و از آن رضايت دارد، زنان ديگر هم هر كدام دلايلی برای وارد شدن به اين نوع زندگی دارند از جمله مثلا يكی می گفت بودن با مردی كه همسر خود را دارد مطمئن تر است چرا كه همه انرژی عاطفی او روی تو متمركز نيست و امكان شكستن رابطه كمتر است<br /><br />با ديدن اين فيلم يك نكته توجه من را جلب كرد و آن وضعيت حقوقی اين موارد در كشور های غربی است. برای اطلاع مفصل تر از اين نوع زندگی و جوانب مختلف آن از جمله وضعيت حقوقی آن می توانيد به <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Polyamory">اين مدخل</a> ويكيپديا مراجعه كنيد. اما من برای ساده شدن بحث حرفم را صرفا روی يكی از نمونه های اين مقوله يعنی پديده <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Polygamy">چند همسری</a> متمركز می كنم. حالتی كه مردی بيش از يك همسر يا زنی بيش از يك شوهر دارد<br /><br />در آمريكا پديده چند همسری يكی از ميراث های فرقه مسيحی <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mormon">مورمون</a> ها است. در سال 1831 به رهبر اين گروه جوزف اسميت وحی می شود كه ممكن است برای برخی از مردان مورمون چند همسری لازم باشد. داستان اين فرقه و آن چه در تاريخ بر سر آن ها آمده جالب و مفصل است كه ذيل بخش مورمن ها در مدخل <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Polygamy">چند همسری</a> می توانيد بخوانيد. قوانين زيادی برای مقابله با چند همسری در آمريكا وضع شده و آن را عملی مجرمانه تلقی می كند. در هر حال اين فرقه خود بعد ها چند همسری را ممنوع می كند، هر چند كه هنوز <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Arthur_Green">كسانی</a> را به دليل تبعيت از دستور اصلی اين فرقه و به جرم داشتن چند همسر در آمريكا دستگير و مجازات می كنند<br /><br />در انگلستان چنين سابقه تاريخی طولانی وجود ندارد، اما عمدتا بعد از جنگ جهانی و آمدن مهاجران مسلمان و آسیایی اين مساله در اين كشور هم مطرح می شود و حتا برخی مسلمانان برای داشتن حق قانونی ثبت آن اقدام می كنند. مثلا طبق <a href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk/791263.stm">این خبر</a> بی بی سی عده ای از مسلمانان بريتانيا بر اساس <a href="http://www.opsi.gov.uk/ACTS/acts1998/80042--d.htm#sch1">بند هشتم</a> مصوبه سال 98 حقوق بشر در بريتانيا که می گوید <span style="color:#666666;">"زندگی شخصي، خانوادگي، مسكن و مكاتبات</span> <span style="color:#666666;">هر فرد بايد مورد احترام قرار گيرد"</span> دولت را تحت فشار برای به رسميت <span style="color:#000000;">شناختن</span> چند همسری كرده اند و گفته اند كه در صورت رد تقاضای آن ها پارلمان مسلمانان در بريتانيا مورد را به دادگاه حقوق بشر اروپايی ارجاع خواهد داد<br /><br />طبق اطلاعات ويكی پديا ذيل مدخل چند همسری <span style="color:#666666;">در اكثر كشورهای غربی ازدواج با چند همسر به رسميت شناخته نمی شود</span><br /><br /><br />خوب حالا برگرديم به حقوق بشر و نكته اصلی این نوشته. برای رسيدن به اين نتيجه يك فرض لازم است. برای لحظه ای عقيده شخصی خودتان در مورد اخلاقی بودن يا نبودن چند همسری را كنار بگذاريد و فرض كنيد مثلا دو زن با علم و اطلاع كامل تصميمی آزادانه گرفته اند كه با يك مرد ازدواج كنند، آيا در كشورهايی كه ازدواج هم جنسان به رسميت شناخته می شود نبايد اين حق به آن ها هم داده شود كه ازدواجی رسمي، قانونی و ثبت شده داشته باشند؟ اين جا درستی يا نادرستی اخلاقی این عمل مد نظر نيست، بلكه نكته مهم وضعيت حقوقی آن در نسبت با ساير حقوق به رسميت شناخته شده است. فرض من آن است كه طبق مواد حقوق بشر مبنی بر آزادی فرد در امور خانوادگی دولت های غربی نبايد چنين حقی را از شهروندانشان سلب كنند<br /><br />اما چرا آن ها چنين می كنند؟ پاسخ به اين سوال اصلی ترين نكته من در اين نوشته است. چند همسری امری مذموم، تابو و منفی در فرهنگ غرب است. اين امر در جوامع غربی هم از جانب مسيحيت طرد می شود و هم از جانب افكار عمومي. از طرف ديگر طرفداران اين امر نيز يا گروهی بنياد گرای مسيحی اند مانند مورمون ها و يا عده ای مهاجر مسلمان و در اقليت كه وزن و جايگاه اجتماعی سنگينی نداند. اصل حرف آن است كه گر چه به نظر می رسد به رسميت شناختن چند همسری بايد طبق منشور حقوق بشر امری واضح باشد، اما پيشينه و بستر فرهنگی كشورهای غربی آن را نمی پذيرد<br /><br />جدای از مباحثی كه در مورد خود متن منشور حقوق بشر وجود دارد، طرف ديگر ماجرا اجرای اين منشور است. اين حقوق به سادگی و فارغ از فرهنگ های مختلف نمی توانند در كشور ها اجرا شوند. پذيرش بعضی از آن ها در كشور های غربی به دلايل فرهنگی سخت است، حال آن كه همين موارد در كشورهای مسلمان ممكن است آسان تر عملی شوند. بر عكس مواردی هم هست كه اجرای آن ها در فرهنگ كشورهای شرقی سخت است ولی جزو اركان جامعه غربی هستند<br /><br />---------------<br />نتيجه: در اين سه پست كوشيدم به حقوق بشر و منشور جهانی آن بپردازم. در <a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/blog-post_16.html">پست اول</a> نگاهی انتقادی به خود متن كردم، در <a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/blog-post_17.html">پست دوم</a> نمونه ای از چون و چراهای فلسفی در مورد مبانی آن را نشان دادم و در اين پست گفتم كه اجرای مجموعه واحدی از قوانين و حقوق در بستر فرهنگ ها و مذاهب مختلف می تواند كه تا چه حد متنوع باشد و اين فرهنگ ها چه مشكلاتی می توانند در اجرای حقوق بشر به وجود آورند<br /><br />اما همه اين ها از اهميت عملی حقوق بشر نمی كاهد. بحث حقوق بشر از آن جهت جالب است كه گرچه می توان در مبانی فكری آن چون و چرا زياد كرد اما به دلايل عملی كسی در فايده كاربردی آن شك ندارد. بودن مجموعه قوانينی كه فرد و زندگی او را در برابر قدرت های حاكم به نوعی مصونيت دهد امر مغتنمی است هر چند كه پايه های اين حقوق چندان مستحكم نباشند </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7112253974473363617?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-21480105385136988842007-06-17T18:28:00.000-07:002007-06-19T09:39:18.907-07:00<div align="right">در ادامه حرف هايم در مورد حقوق بشر اين پست را اختصاص می دهم به موضع كسانی مانند ريچارد رورتی فيلسوف تازه در گذشته آمريكايي كه چون و چراهايی فلسفی در باب مبانی حقوق بشر كرده اند. متن زير را از <a href="http://www.iep.utm.edu/h/hum-rts.htm">مدخل حقوق بشر</a> در <a href="http://www.iep.utm.edu/">دايره المعارف </a>اينترنتی فلسفه ترجمه كرده ام (ترجمه بيشتر برای رساندن مفهوم اصلی حرف بوده). البته واضح و مبرهن است كه نظر هيچ كس و از جمله رورتی در اين باب حجت نيست، و بسياری كسان بر نظر رورتی ايراد گرفته اند. برای خلاصه ای از آن نگاه كنيد به ادامه انگليسی همين مدخل<br /><br />پست بعدی را به يك نمونه ملموس تر اختصاص خواهم داد (چند همسري) و نكاتی را در مورد نقش فرهنگ ها در اجرای حقوق بشر خواهم گفت<br /><br /><br /><span style="color:#666666;">دومين انتقاد مهم فلسفی از حقوق بشر به چالش كشيدن این ادعا است که حقوق اخلاقی مبانی عينی حقوق بشرند. اين نوع نقد در حکم رودخانه ای است كه نهرهای فلسفی بسياری به آن سرازير می شوند. جوهره چنين نقدی آن است كه اصول و مفاهيم اخلاقی ذاتا سرشتی سوبژكتيو دارند. بنا بر اين ديدگاه باورهای اخلاقی برخاسته از تصميم دقيق يك اراده معقول و هدفمند، حتا اراده ای الوهي، نيستند. در عوض، باورهای اخلاقی بنيانا اظهار ترجيحات جزيی افرادند.چنین موضعی پايه اصلی حقوق اخلاقی (این که اصول اخلاقی معقول و پيشينی وجود دارد و يك نظريه صحيح اخلاقی بايد بر مبنای آن ها باشد) را ويران مي سازد<br /><br />در فلسفه مدرن اين استدلال بيش از همه با نام فيلسوف اسكاتلندی قرن هجدهم دويد هيوم پيوند خورده است. صورت های متاخر تر اين استدلال توسط كسانی مانند سي. ال. استيونسون، لودويگ ويتگنشتاين، جي. ال. مكی و ريچارد رورتی مورد دفاع قرار گرفته است<br /><br />رورتی (1993: حقوق بشر، عقلانيت و احساسی گری) استدلال می كند كه حقوق بشر نه بر پايه به كار بستن خرد، بلكه بر پايه نگاهی احساسی به بشريت شكل گرفته اند. او بر اين نكته پای می فشارد كه حقوق بشر قابل دفاع عقلانی نيستند. بنابر نظر او كسی نمی تواند مبانی حقوق بشر را با توسل به نظريه ای اخلاق و معيارهای خرد توجيه كند. از نظررورتی باورها و اعمال اخلاقی در نهايت با توسل به خرد يا نظريه ای اخلاقی کسب نشده اند، بلكه برخاسته از همدلی با ديگران اند. لذا اخلاق ريشه در قلب دارد و نه در سر<br /><br />با اين وجود، نكته جالب آن است كه گرچه رورتی به مبانی فلسفی حقوق بشر آشكارا مشكوك است، اما حقوق بشر را "امری خوب و پسنديده " می داند، امری كه همه ما از وجود آن نفع می بريم. نقد او از حقوق بشر برخاسته از مخالفت بنيادين او با آن ها نيست. به نظر رورتی از طريق همدلی احساسی با آلام غير ضروری ديگران بهتر می توان به حقوق بشر خدمت كرد تا با بحث هايی در باب معقوليت آن</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2148010538513698884?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-41486068898098693082007-06-16T06:00:00.000-07:002007-06-16T06:06:05.440-07:00<div align="right"> بحث حقوق بشر را ادامه خواهم داد، اما عجالتا گفتم قسمت بعدی برنامه سوفيا كه در مورد آقای مجتهد شبستری است را بگذارم اين جا. كارشناس برنامه جناب هاشمی است، ايضا با <a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/blog-post_114.html">همان تفصيلات</a> كه ذكر شده بود. ح.ش</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/shabestari1.mp3">شبستری</a> 1- <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/shabestari2.mp3">شبستری</a> 2 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/shabestari3.mp3">شبستری </a>3- <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/shabestari4.mp3">شبستری</a> 4 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/shabestari5.mp3">شبستری</a> 5 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4148606889809869308?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-4914592746431727232007-06-16T02:12:00.000-07:002007-06-19T09:39:47.594-07:00<div align="right"><br />اين پست و چند پست بعدی را در مورد حقوق بشر خواهم نوشت. صحبت از حقوق بشر و اعلاميه جهانی آن در فضای سياسی ما بسيار شايع است، اما در اين مورد هم، مثل ساير موارد، كمتر شاهديم كه طرفين بحثی اصولی و پايه ای در اين باب بكنند. اصولا بسياری مدام از رعايت حقوق بشر و نقض آن حرف می زنند بدون آن كه نگاه يا ارجاعی به متون اصلی آن بدهند، و بدتر اين كه به دلايل سياسی هر گونه چون و چرای فلسفی در باب حقوق بشر مذموم تلقی می شود و در واقع نوعی همدستی با ناقضان اين حقوق به حساب می آيد<br /><br />من در اين جا نه می خواهم به نفع حقوق بشر به خصوص اعلاميه جهانی آن نظر دهم و نه به ضد آن. پيشنهاد اصلی من در اين جا آن است كه هر كدام از ما نگاهی به <a href="http://www.unhchr.ch/udhr/lang/prs.htm">اعلاميه جهانی حقوق بشر</a> بيندازيم، آن را هم چون يك متن بخوانيم و سعی كنيم با تفكر انتقادی به آن نگاه كنيم، و هراسی نداشته باشيم اگر سوالاتی در مورد آن در ذهنمان ايجاد شد<br /><br />با خواندن اين متن اولين نكته ای كه به ذهن من می رسد آن است كه اين متن متنی تاريخی است كه در سال 1948 تدوين شده و بازتابی است از دغدغه هایی كه بشر در آن روزگار داشته است. طبعا بعضی از مسايل و مشكلات مطرح در اين متن امروزه كمتر گريبان گير بشر است (مانند داد و ستد بردگان)، و در عوض برخی مسايل و حقوق كه محصول شرايط جديد زندگی هستند در اين متن به چشم نمی خورند. به عنوان نمونه حقوق مربوط به فضای سايبر، حقوق اقليت های جنسی و ... در اين متن به چشم نمی خورد<br /><br />يك مثال جالب در اين زمينه مساله ازدواج است. در ماده شانزدهم بند سوم می خوانيم كه <span style="color:#cc0000;"><span style="color:#666666;">"خانواده ركن طبيعی و اساس اجتماع است و</span> <span style="color:#666666;">حق دارد كه از حمايت جامعه و دولت بهره مند شود."</span> </span>اين نگرش امروزه در جوامع غربی بسيار تغيير كرده است. انواع ديگر زندگی مانند زندگی فردي، زندگی موقت با يك يا چند پارتنر، پدران يا مادران مجرد همراه با بچه، ازدواج های گروهی و ... در اين جوامع به وجود آمده است و هر كدام از اين افراد معتقدند كه نوع زندگی آن ها به همان ميزان زندگی سنتی زناشویی طبيعی و قانونی است و دولت و جامعه بايد از آن ها حمايت كنند. بند جالب تر بند يك از ماده شانزدهم است كه ازدواج را به شكل سنتی آن يعنی ازدواج زن و مردی بالغ محدود می كند و هيچ ذكری از ساير موارد مانند ازدواج همجنسان و ... نمی كند<br /><br />به طور خلاصه اولين نكته در برخورد با اين متن برای من آن است كه حتا در چهارچوب خود جوامع غربی نيز نمی توان اين اعلاميه را سندی كامل و غير قابل تغيير از همه حقوق بشر دانست. اين متن نيز در پرتو تحولات اجتماعی و شرايط جديد بايد مورد بازبينی قرار گيرد و به آن افزوده و كاسته شود<br /><br />حال اگر چنين باشد يعنی اگر حقوق پايه و اوليه بشر نيز در طول زمان دستخوش دگرگونی شود، و آن چه ديروز حق نبوده امروز حق فرض شود، می توان به اين نكته بيشتر فكر كرد كه آيا اين حقوق اصولا عينی و جهان شمول هستند؟ اگر گذشت زمان و تغيير نوع زندگی حقوق اساسی ما را تغيير می دهد، به چه اعتباری بايد گفت اين حقوق در گذر از فرهنگ ها و زمان های مختلف بدون تغيير می مانند. به عبارتی ديگر اگر حقوق بشر بازتاب حقوق اخلاقی ما هستند، و اگر مرزاخلاقی بودن يا نبودن اعمال با گذشت زمان عملا جابجا می شود، به چه اعتباری می توان از مجموعه ثابت، جهان شمول و عينی حقوق بشر حرف زد؟ من البته اين جا به نفع هيچ كدام از طرفين داوری نهايی نمی كنم اما صرفا می گويم كه تغييرات زندگی روزمره و جابجا شدن مرز اخلاقيات می تواند دلايلی برای غير جهانشمول بودن حقوق بشر به حساب آيد<br /><br />دومین نكته جالب برای من در اين متن مواد سيزدهم تا پانزدهم است كه مربوط به مسايل مليت، مهاجرت و تابعيت در ديگر كشورها است. در اين سه بند آشكارا می توان رد پای نوعی انديشه انترناسيوناليسم را ديد. انديشه ای جهان وطنی كه طبق آن هر كس آزدانه می تواند به هر كجای جهان كه خواست برود، محل اقامت خود را آزادانه برگزيند و هر كشوری را آزادانه ترك كند. دو نكته در اين جا هست. اول آن كه نگارش اين اعلاميه و نويسنده آن لاجرم تحت برخی پارادايم های فكری بوده است. اين متن آشكارا تحت پارادايم فردگرايي، دموكراسی و انترناسيوناليسم نوشته شده است. صحبت بر سر درستی يا نادرستی اين پارادايم ها نيست. صحبت آن است كه به صرف آن كه متنی يا عملی درون پارادايمی طرح شود كسان ديگری كه خارج اين پارادايم هستند می توانند بگويند كه چنين متن يا عملی در همان پارادايم معنا دارد و با انتقال به پارادايم های ديگر معنای خود را از دست می دهد. اين همان مساله كلاسيك جهان شمول بودن يا نبودن حقوق بشر است، كه من بيش از اين آن را در اين جا دنبال نمی كنم<br /><br />اما نكته دوم كاربردی تر است. حتا تحت پارادايم مدرنيته و در كشور های غربی نيز امروزه عمل كردن به اين سه بند ناممكن است. امروزه هيچ كس آزادانه نمی تواند محل اقامت خود را انتخاب كند. برای نمونه خيل كارگران كشورهای اروپای شرقی يا آسيا را نگاه كنيد كه در صورت داشتن اختيار به كشور های غربی سرازير می شوند و همه دولت های غربی بدون استثنا مانع ورود آن ها می شوند<br /><br />خوب در نظر اول چنين می نمايد كه اين دولت ها مشغول نقض حقوق اوليه بشر هستند، چرا كه عده ای را از حق انتخاب آزادانه محل زندگی محروم می كنند. اما توجيه اين كار چيست؟ توجیه آن است كه ورود كارگران به اين كشور ها بازار كار و دستمزد را به هم می زند، فرصت ها را از كارگران محلی می گيرد و در نهايت به ضرر اقتصاد كشور های ميزبان است. به نظر من اين توجيه قابل قبول است و نام آن را نمی توان نقض حقوق بشر گذاشت اما اين منطق دو نكته در بطن خود دارد<br /><br />نكته اول آن كه در واقع نوعی مخالفت با ايده انترناسيوناليسم در آن هست. در اين جا نوعی محلی گرايی به چشم می خورد كه طبق آن نفع اقتصادی گروهی از مردم (مثلا مردم كشور های غربي) بر حقوق ساير مردم ترجيح دارد<br /><br />اما نكته دوم آن است كه اين منطق نشان می دهد در بعضی موارد می توان به دلايلی ثانوی بعضی از حقوق مصرح بشر را گرفت در حالی كه نام اين كار نقض حقوق بشر نيست. به عبارت ساده تر همه حقوق ذكر شده در اين متن از حقوق پايه و غير قابل سلب بشر نيستند كه نتوان آن ها را تحت هيچ شرايطی گرفت (مثلا همه مانند حق حيات نيستند كه نتوان فردی را تحت هيچ شرايطی اعدام كرد)، بلكه بعضی از اين حقوق در شرايط خاصی كه دولت ها یا فرهنگ ها يا ملاحظات اقتصادی ايجاب كنند قابل سلب هستند. و اين نكته آغاز گر اين بحث می تواند باشد كه كدام مرجع بايد در اين جا تصميم بگيرد، و كدام حقوق قابل سلب هستند، و اگر می توان سر اين حقوق چانه زد چرا آن ها را در اعلاميه حقوق پايه بشر بايد نوشت و نه قوانين سطوح پایين تر<br /><br />پی نوشت اول: سعی كرده ام كه تا حد ممكن در اين نوشته از رسيدن سريع به نتيجه های كلی پرهيز كنم. هدف اصلی ام صرفا نگاهی انتقادی است به يك متن. پس چيزی خارج از اين چارچوب بر نوشته من تحميل نكنيد، و اگر ملاحظاتی در موردش داريد حتما برايم بنويسيد<br /><br />پی نوشت دوم: ظاهرا قسمت كامنت اين وبلاگ مدتی است كار نمی كند. شرمنده از تمام كسانی كه كامنت داده اند و اين جا نيست. اگر كامنتی گذاشتيد و ديده نشد لطفا آن را به ادرس اي-ميلی كه كنار صفحه گذاشته ام بفرستيد. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-491459274643172723?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-74320102163811297272007-06-12T13:45:00.000-07:002007-06-12T13:49:00.017-07:00<div align="right"> <br />چند وقت پيش <a href="http://sheykhrezaee.blogspot.com/2007/06/blog-post_4799.html">پستی</a> نوشتم و از شما خواستم در مورد يك انيميشن كوتاه كه تصوير كردن شعری از شاملو بود نظر دهيد. تعداد قابل قبولی پاسخ برايمان رسيد (هم دوستان ايرانی و هم غير ايراني) كه می شود بر مبنای آن ها به نتايجی رسيد. در وهله اول سپاس سحر و من از تمام دوستانی كه زحمت كشيدند و پاسخ دادند و در وهله بعدی يك موضوع جالب كه در اين پاسخ ها بود و من را به فكر واداشت<br /><br />ايده اصلی اين كار آن بود كه از الگوها و نقوش عمدتا ايرانی و اسلامی در تصوير كردن شعری كه كاملا در فضايی سياسي، سكولار، مدرن و متفاوت است استفاده شود تا آزمونی باشد از قابليت های اين نقوش. در ميان پاسخ دهندگان ايرانی عده ای به اين تضاد ميان محتوای شعر و ابزار تصوير كردن آن اشاره كرده بودند و عمدتا معتقد بودند كه از آن جا كه اين نقوش (مثلا دو مربع تو در تو كه يكی چهل و پنج درجه چرخيده) پيوندی با مكان های مذهبی مثل مسجد و ... دارند چندان مناسب برای تصوير كردن شعری در مورد يك مبارز چپ نيستند. حتا دوست عزيزی كه خود در كار طراحی است اشاره كرده بود كه اين نقوش را فراوان از تلويزيون دولتی ايران و در مساجد ديده است و لذا اين نقوش از پيش با خود معنا و مفهومی را حمل می كنند و نمی توان آن ها را آزاد فرض كرد و هر محتوايی را با آن ها تصوير كرد<br /><br /><br />اما در قطب مخالف بينندگان غير فارسی زبان اين تعاريف از پيش موجود را در ذهن نداشته اند. آن ها به فرم ها و شكل ها صرفا به عنوان نقوشی هندسي، و فرم هايی محض نگاه كرده اند. برای دوست فرانسويی كه جواب داده دو مربع متداخل ربطی به مسجد ندارد، او صرفا در اين جا فرمی ديده است. همان گونه كه ما با ديدن كاراكترهای چينی آن ها را فرم محض می بينيم و چيزی پشت آن ها برای ما وجود ندارد<br /><br />حالا نكته جالب آن است كه عمده دوستان غير ايرانی شايد به همين دليل كار را بيشتر پسنديده بودند و حس هايی كه از تصاوير گرفته بودند با دقت خوبی همان حس های شعر بود. اما دوستان ايرانی كار را كمتر پسنديده بودند<br /><br />اين نتيجه برای طراحان می تواند نتايج خاص خود را داشته باشد، از جمله مثلا اين كه جامعه مخاطب كيست و .... اما من اين نكته را از جهت فلسفی جالب می بينم. يكی از مباحث زيبايی شناسی ( آن شاخه از فلسفه كه به ماهيت و طبيعت زيبايی و هنر می پردازد) آن آست كه آيا زيبايی امری عينی است كه در جهان خارج و مستقل از ما وجود دارد، يعنی آيا يك اثر هنری به خودی خود و حتا اگر كسی هم آن را نبيند و نپسندد زيبا است، يا آن كه نسبی گرايی زيبايی شناختی داريم و هنری بودن يا نبودن امری است صرفا فردی يا در حد بالا امری بين الاذهاني. البته جواب اين سوال به صرف اين نظر خواهی ساده روشن نمی شود، اما همين مورد ساده نشان می دهد كه نقش پيش فرض ها و اموری كه خارج از اثر هنری هستند تا چه حد در قضاوت ما در مورد هنری بودن يا نبودن يك كار تاثير دارند. و اين كفه را می تواند كه به نفع نسبی گرايی سنگين تر كند<br /><br />نكته ديگری كه من خودم از اين كار ياد گرفتم آن است كه در مواجهه با يك كار هنری و يا اصولا هر پديده ای از جمله طبيعت همواره می توان به دنبال يك جور نگاه ديگر هم بود. نگاهی كه در آن ما پيش فرض هايمان را در پرانتز بگذاريم و ببينيم بدون وجود آن ها اشيا چگونه خود را می نمايند. اين جا كار بسيار شبيه ديد بعضی عرفای شرقی و يا كار هوسرل در پديدارشناسي می شود. من البته نمی گويم كه اگر بدون پيش فرض نگاه كنيم نگاه دقيق تری داريم. من صرفا ياد گرفتم كه می توان در نوع ديدن تنوع ايجاد كرد و از فرايند مشاهده شايد كه بيشتر لذت برد. ح. ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7432010216381129727?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-86526417806479575442007-06-10T15:31:00.001-07:002008-11-12T18:46:20.579-08:00<div align="right"> پارسال در كلاس فارسی هر كدام از بچه ها بايد در مورد يك موضوع مرتبط با ايران حرف می زدند. يكی از دختر ها راجع به خيام حرف زد و در وسط صحبت چند اسلايد هم نشان داد در مورد خيام. يكی كه برايم جالب بود يك مارك معروف مشروب بود با اسم خيام. امروز اين يادم آمد و رفتم در گوگل دوباره جستجو كردم. ديدم حداقل سه تا مشروب الكلی هست در دنيا با اين اسم. عكس هايش را می گذارم اين جا. البته جالب است و حكما خيام را بايد خوشحال كند. ح.ش </div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76PMsqDI/AAAAAAAAAB4/USQyCsZT9sw/s1600-h/khayyam-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074567120582125618" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76PMsqDI/AAAAAAAAAB4/USQyCsZT9sw/s200/khayyam-1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76fMsqEI/AAAAAAAAACA/C4eBeDDNwZ0/s1600-h/khayyam-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074567124877092930" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76fMsqEI/AAAAAAAAACA/C4eBeDDNwZ0/s200/khayyam-2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76fMsqFI/AAAAAAAAACI/4flCWX0fEmo/s1600-h/khayyam-3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074567124877092946" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rmx76fMsqFI/AAAAAAAAACI/4flCWX0fEmo/s200/khayyam-3.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8652641780647957544?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-54253481163758036962007-06-10T15:06:00.000-07:002007-06-12T03:59:47.321-07:00<div align="right">دوست نازنينم محمد منصور هاشمی (كه از آثار او است دو کتاب: هويت انديشان و ميراث فكری احمد فرديد و دين انديشان متجدد) سلسله گفتگوهايی داشته و دارد با راديو گفتگو در باب روشن فكری و متفكران معاصر ايران. گويا بخش اول اين برنامه (سوفيا) در مورد دكتر سروش بوده و بخش دوم در مورد فرديد. (آدم چه بی غیرتی ها که از رادیو نمی بینه. برنامه می سازن در مورد سروش!). من فايل های بخش اول را نيافتم اما بخش دوم روی سايت راديو گفتگو هست و من آن ها را به سايت ديگری منتقل كردم و لينكش در زير می گذارم كه اگر خواستيد بشنويد</div><div align="right"></div><div align="right">5<a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/fardid-1.mp3">فرديد</a>1 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/fardid-2.mp3">فرديد</a> 2 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/fardid-3.mp3">فرديد</a> 3 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/fardid-4.mp3">فرديد</a>4 - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/fardid-5.mp3">فرديد</a><br /><br />اين هم <a href="http://sedakon.persianblog.com/">سايتی</a> در باب بزرگداشت مفصل دكتر نصر در راديوی ايران به همت دكتر حسيني. ح.ش</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">پی نوشت: با تشکر از ملکوت برای <a href="http://blog.malakut.org/archives/2007/06/post_275.shtml">این مطلب</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5425348116375803696?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-81016945018992544452007-06-10T07:03:00.000-07:002007-06-10T07:08:13.934-07:00<div align="right">من هم مثل هر ايرانی پاك نهاد ديگری كوشيده ام تا آن جا كه از دستم بر می آيد در معرفی مام ميهن و افتخارات آن به خارجيان بكوشم. چند وقت پيش يك قطعه موسيقی سنتی با صدای استاد كه يكی از غزليات آسمان فرسای حضرت حافظ را همچون هميشه استادانه خوانده بود به دوستی خارجی دادم. دوستم كار را بسيار پسنديد و گفت كه موسيقی بسيار آرام بخشی است. بعد اظهار علاقه كرد كه در مورد شعر هم بيشتر بداند و من سعی كردم اين غزل حافظ را برايش توضيح دهم<br /><br />زلف بر باد مده تا مدهی بر بادم<br />ناز بنياد مكن تا مكنی بنيدم<br /><br />خوب اين جا شاعر خطاب به معشوقش می گه كه موهاتو جمع كن اين قدر پخش و پلا نباشه، تو آخرش اين جوری منو به باد ميدي. اين قدر ناز و ادا از خودت در نيار، آخرش خونه خرابم می كنی<br /><br />می مخور با همه كس تا نخورم خون جگر<br />سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم<br /><br />اين بيت يعنی اين كه هی نرو با هر كس و نا كسی مشروب بخور، خون به جيگرم كردي. حالا باز سركشی كن تا صدای منو در بياری<br /><br />زلف را حلقه مكن تا نكنی در بندم<br />طره را تاب مده تا ندهی بر بادم<br /><br />اين جا شاعر رو به معشوقش می گويد موهاتو فر فری نكن (مثلا بيگودی نپيچ)، آخرش من می رم پشت ميله های زندون. بعد می گه مو هاتو باز نذار، آخرش با اين موها مارو به باد فنا می دي<br /><br />دوست من: اين شاعر عجب حساسيتی به موهای معشوقش داشته. ولی خوب اون حق نداشته در مورد مدل موهای كسی نظر بده<br /><br />يار بيگانه مشو تا نبری از خويشم<br />غم اغيار مخور تا نكنی ناشادم<br /><br />اگه می خوای كلاهمون تو هم نره بجز من با هيشكی دوست نشو. اين قدر غصه در و همسايه رو نخور، بابا اين جا رو كردی ماتم سرا<br /><br />دوست من: اين يارو مريض روانی بوده؟ خوب معشوقش دوست داشته با بقيه هم دوست باشه، چه عيبی داره؟<br /><br />رخ برافروز كه فارغ كنی از برگ گلم<br />قد برفراز كه از سرو كنی آزادم<br /><br />لپاتو گلی كن تا من ديگه به گلی خانم فكر نكنم. يه جوری هم قد تو بلندتر كن تا من از فكر خانم سروی بيام بيرون<br /><br />شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را<br />ياد هر قوم مكن تا نروی از يادم<br /><br />هر جا با هم می ريم مهمونی هی نشين محفل گرمی كن جلو همه، آخرش خودمو می سوزونم ها! هی نشين ياد كس و كار و فاميلت كن و گرنه نه تو نه من<br /><br />شهره شهر مشو تا ننهم سر در كوه<br />شور شيرين منما تا نكنی فرهادم<br /><br />خوب توضيح اين يكی يك كم سخته اما خلاصه اين كه می گه حالا مهمونی هيچ، حداقل تو شهر انگشت نما نشو، آخرش من سر می ذارم به بيابون از دست تو. بعد می گه اين شيرينو نكن الگوی خودت. آخرش من هم مثل فرهاد خان خل می شم ها<br /><br />رحم كن بر من مسكين و بفريادم رس<br />تا به خاك در آصف نرسد فريادم<br /><br />اگه می خوای اين همسايه ها و آقای آصف اين قدر از سر و صدا و داد و فرياد ما شكايت نكنن، يك كم دلت به حال من بسوزه، يه ذره به حرف من گوش كن<br /><br />حافظ از جور تو حاشا كه بگرداند روی<br />من از آن روز كه در بند توام آزادم<br /><br />بازم هر چی باشی من خر دوستت دارم، محاله ولت كنم. تازه از وقتی بخاطر تو افتادم زندون فهميدم آزادی يعنی چی<br /><br />دوست من: راستش من خيلی نفهميدم، اما كلا انگار يك اختلاف خانوادگی يا نوعی حسادت بود. اما نمی فهمم چرا اين خواننده اين همه با غم اين ها رو می خونه<br /><br />من: هان؟ آهان! من خودم هم مطمئن نيستم، اما فكر كنم استاد هم يك جورهايی ناراحته كه اين همه به زن ها ظلم ميشه و اين غم تو صداش موج می زنه<br /><br />دوست من: آهان<br /><br />من: البته می دونی قضیه به همین سادگی هم نیست. این شعرها بجز اين معنی ظاهری يك معانی پنهانی عرفانی هم داره، يعنی خيلی خلاصه بگم در مورد خدا و يك نيروی برتره<br /><br />دوست من: آهان! يعنی اون قضيه موهاتو فری نكن، موهاتو جمع كن، موهاتو باز نگذار و اين ها در مورد يك مقام روحانيه؟<br /><br />من: خوب می دونی من بعدا سر فرصت بايد برات توضيح بدم. فعلا برای قدم اول همين كه از اين موسيقی خوشت آمده كافيه.ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8101694501899254445?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-26111223781631866902007-06-07T04:15:00.000-07:002007-06-07T04:24:27.616-07:00<div align="right"><br />و درد را سه گونه بودي. يكم درد آن است كه در فراق معشوق بمانی و همچون شمع در طلبش بسوزی كه گفته اند درد فراق را تنها همتا درد زادن بود<br /><br />و ديم درد آن كه معشوق به برت باشد و در كنار، اما بدانی كه نظرش با دگران است. اين هر دو را گرچه طالبان سالك به جان خواهند آزمود اما بدان كه هر دو از مراتب مادون طريقت باشد<br /><br />اما سيم درد که درد قلندران است آن كه در ميانه بازار و خلق باشی و بضاعت مزاجت چنان عرصه را بر تو تنگ رساند كه جز آبريزگاه در نظرت نيايد<br /><br />بيت<br />مرا به كار جهان هيچ التفات نبود<br />رخ تو در نظر من چنين خوشش آراست<br /><br />و نقل است كه شيخ ما عليه الرحمه زمانی كه در بلاد كفرستان به تبليغ طريقت بود روزی ميانه ميدانش چنين دردی در گرفت. منظر ديدش به سياهی نمود و جز طلب آبريزگاه در نظرش هيچ نبود. و از چندی سيمين ساعدان سيمين ساق كه از جنود شيطان عليه العنه باشند به طلب بر آمد كه جز ريشخند جواب نايافت<br /><br />و از قضا درهمی نيز با شيخ نبود كه شايد آبريزگاه عمومی مداوای درد شود. و از قضای روزگار غدار هيچ مك دونالدی هم در اطراف نه، كه بتوان به تظاهر اطعام اندر شد و به مقصود دل رسيد<br /><br />پس شيخ ما چاره را تنها در آن ديد كه به يكی از مطبخ های ايتاليايی كه پيش از آن هيچ التفاتش نبود اندر شود و بعد از سپردن بار خويش يك راست به منزل محبوب شتابد<br /><br />نقل است كه شيخ را پس از راحتی چاره نبود الا آن كه نان و نمكی در آن سرا زند و مال ها خرج كند كه تا پيش از آن هرگز ننموده بود. گفته اند كه شيخ پس از چهل سال عبادت در آخر عمر نيز از آن طعام به نيكی ياد كرد و گفت كه هنوز آن طعم به زير دندان است. و اوتاد طريقت از اين رضايت كه شيخ ما به پرداخت آن دراهيم داد نام او را شيخ رضايی نهادند تا مر دلالتی باشد از اين پس سالكان طريقت را</div><div align="right"><br />و من كه از نوادگان شيخ ام تو را فاش كنم كه سبب اين همه تعب و سختی شيخ را هيچ نبود الا آن تنقلات و ترشيجات كه از سرای وطن به هديت رفته بود و البته كه هيچ كدام استاندارد نبود . ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2611122378163186690?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-50886887440829384492007-06-05T08:32:00.000-07:002007-06-05T08:42:13.988-07:00<div align="right"><br /><br /><br />تصور اوليه ما آن است كه داشتن تعابير و تفاسير گوناگون بيشتر خصلت متون ادبي، فلسفي، راز آميز و عرفانی است (اشعار حافظ در ادبيات فارسی شايد بهترين نمونه باشند). من كمتر ديده ام كه كسی در مورد تفسير پذيری جملات غير اخباری بررسی كرده باشد. در نوشته زير سعی می كنم تفسير پذيری يك گونه خاص از جملات امري، يعنی آن جملاتی كه امر به پيروی از چيزی می كنند را بررسی كنم<br /><br /> فرض كن كسی به من بگويد " مثل مسيح باش"، يا به عبارتی "از مسيح پيروی كن". اين حرف می تواند به صورت های بسيار گوناگون و حتا متناقضي اجرا شود. اولين حالت آن است كه اصولا من بگويم اجرای اين دستور ممكن نيست، چون تفاوت های بسيار زيادی بين من و مسيح و بين زمان و مكان من و مسيح هست كه مثل مسيح بودن را ناممكن می كند. مثلا طبق روايت غالب مسيح از مادر باكره به دنيا آمد و در دو هزار و اندی سال پيش می زيست و در فلان موقعيت جغرافيايی بود كه همگی با شرايط و موقعيت من فرق دارند پس من نمی توانم مثل مسيح باشم<br /><br />دومين حالت آن است كه من بگويم پيروی از مسيح يعنی آن كه من يك مسيحی باشم، يعنی غسل تعميد شوم، به كليسا بروم ، در زندگی شخصی مثل مسيح رفتار كنم و غيره. اين تعبيری است طبيعی تر كه اكثر مردم از جمله "از مسيح پيروی كن" می فهمند و آن ها كه از مسيح پيروی می كنند اكثرا چنين می كنند<br /><br /> اما حالا يك تعبير ديگر را در نظر بگيريد. من ممكن است بگويم مثل مسيح بودن يعنی آن كه هر كاری را كه مسيح در بستر و موقعيت تاريخی خودش انجام داد من هم در بستر و موقعيت تاريخی خودم انجام دهم. مثلا مسيح در برابر دين رايج و غالب زمانش كه يهوديت بود به نوعی ايستاد و درصدد ايجاد تغييراتی در آن برآمد، حالا اين كار در بستر تاريخی من يعنی اين كه من هم در مقابل دين غالب و رايج زمان و مكان خودم كه همان مسيحيت رايج است بايستم و در صدد ايجاد تغييراتی در آن برآيم و به نوعی آن را طرد كنم و آيين تازه ای پی افكنم. بنابر اين تعبير، مثل مسيح بودن نه تنها به مسيحی بودن منجر نمی شود بلكه به ضد مسيح بودن می انجامد<br /><br /> تعبير ديگر می تواند آن باشد كه چون مسيح نهايتا عملی سياسی كرد و در صدد تخريب معبد يهوديان برآمد و نهايتا با دادگاه رومی طرف شد و بنابر ادعای دادگاه رومي اختلالی در ماليات دهی مردم ايجاد كرد و …، مثل مسيح بودن يعنی آن كه بايد دست به عمل سياسی زد و قدرت حاكم را به چالش كشيد. يعنی در اين جا مثل مسيح باش نتيجه ای سياسی دارد. مدتی پيش در يكی از برنامه های ميزگرد تلوبزيون بريتانيا فردی از اين تعبير مسيحيت دفاع می كرد ومی گفت اگر كليسا بخواهد نقشی مهمی در اخلاقيات جامعه داشته باشد بايد به پيام اصلی مسيح كه به چالش كشيدن قدرت سياسی است بازگردد<br /><br />همين 4 تعبير از ميان انواع تعابير ممكن نشان می دهد كه بر خلاف تصور اوليه ما این دسته از جملات امری هم به نوبه خود می توانند منطق هرمنوتيكی خاصی داشته باشند. اما چرا چنين تنوع تفسيری ممكن است؟ نكته اول آن است كه در جملات امری از اين دست ما غالبا از مفهوم شباهت استفاده می كنيم. "از مسيح پيروی كن" يعنی آن كه شبيه مسيح شو. اما نكته آن است كه شباهت (به عنوان يكی از پايه ای ترين و در عين حال مبهم ترين روابط) نياز به عنصر ثالثی به نام وجه شباهت دارد. دو چيز شبيه هم هستند از فلان جهت خاص و از نظر ساير جهات شبيه نيستند (اين كتاب شبيه اين قلم است از نظر آن كه هر دو آبی هستند، ولی از نظر مواد سازنده يا شكل يا … شبيه نيستند). لذا وقتی می گوييم شبيه مسيح باش، احتياج به يك وجه شبه هم داريم و فرض كردن وجه شبه های مختلف باعث تعبيرات مختلف از يك جمله امری می شود. اگر وجه شبه را زندگی شخصی بگيريم، مثل مسيح بودن به مسيحی بودن ختم می شود ولی اگر وجه شبه را نوع واكنش به قدرت حاكم بگيريم مثل مسيح باش به عمل سياسی می انجامد<br /><br />نكته دوم آن است كه شباهت يك مفهوم درجه دار است. يعنی الف می تواند شبيه تر باشد به ب تا به ج. مثلا من مي توانم هم به پدرم و هم به مادرم شبيه باشم اما درجه شباهت من به مادرم ممكن است بيشتر از درجه شباهت به پدرم باشد. اين مدرج بودن شباهت باعث می شود كه حتا با ثابت گرفتن وجه شبه باز هم تعابير مختلفی از يك جمله امری ممكن باشد. در حالت اول كه فردی می گويد شبيه مسيح شدن ناممكن است، او از شباهت بالاترين درجه آن يعنی انطباق كامل را مراد كرده است. اما با كاستن از ميزان مشابهت می توان شباهت ناقص به مسيح پيدا كرد. لذا حتا اگر در جمله" مثل مسيح باش" ما وجه شبه را زندگی فردی و شخصی بگيريم، باز اين كه در زندگی شخصی تا چه حد بايد (و می توان) شبيه مسيح بود می تواند تعابير مختلفی بسازد<br /><br />و نكته آخر اين كه در تعبير چنين جملاتی ما با كلمات "ايندكسيكال" سر و كار داريم. كلماتی مانند اين، آن، امروز و فردا كه به وسيله اشاره مستقيم به اشيا دلالت دارند ايندكسيكال ناميده می شوند. جمله "امروز جمعه است" می تواند دریك روز خاص (يعنی جمعه) درست باشد و در ساير روزها نادرست باشد. تغيير صدق اين جمله به دليل وجود كلمه ايندكسيكال "امروز" در آن است. حالا نكته آن است كه در تعبير جملات امری ممكن است به كلمات ايندكسيكال برخورد كنيم و اين كلمات می توانند تعابير مختلفی بسازند. فرض كنيم من از جمله "مثل مسيح باش" اين را می فهمم كه بايد عليه دين و عقايد رايج در زمانم ايستادگی كنم. حال اگر من در قرن بيست و يكم و دریك كشور غربی باشم اين حرف يعنی آن كه عليه مسيحيت رايج بايستم. اما اگر در زمان يا مكانی ديگر باشم (مثلا دریك كشور اسلامي) اين حرف يعنی آن كه در مقابل عقايد رايج اسلامی بايستم. وجود كلمات ايندكسيكال به تنوع تفاسير جملات امری می افزايد<br /><br />بحث تعبير پذيری این دسته از جملات امری می تواند نتايج گوناگونی در حوزه های مختلف داشته باشد. به عنوان نمونه می دانيم كه اديان ابراهيمی از جمله اسلام مملو از جملات امری مبنی بر پیروی از فلان کس یا فلان سیره هستند. احكامی از قبيل پيامبر برای شما اسوه است از او تبعيت كنيد یا از خدا، رسول خدا و صاحبان امر پيروی كنيد و غیره. باز كردن امكان تفاسير مختلف از این جملات امری می تواند نتايج دگرگون كننده ای در علوم اسلامی داشته باشد. فرضا وقتی دستوری در مورد اطاعت از صاحبان امرهست، اين دستور می تواند به صور گوناگون تعبير شود، تعابيری كه گاه متضاد هم اند يا ممكن است به نفی تعابير رايج منجر شوند (مثال از مسيح پيروی كن را به ياد بياوريد). اكنون عالم علوم اسلامی با این چالش روبرو است كه ابتدا اين تعابير و تفاسير را رده بندی كند و ثانيا اگر برخی را در تضاد با ساير بخش های دين می داند دلايلی برای مردود اعلام كردن آن ها و يا ايجاد سازگاری در كل پيكره باورهای دينی بيابد. هم چنین متون حقوقی و متون اخلاقی (اخلاق نرماتیو) می توانند در سایه این بحث به صورت های متفاوتی نگریسته شوند <br /><br /><br />پی نوشت اول: تكميل اين بحث نياز به رده بندی ساير انواع جملات امری و بررسی مساله تفسير پذيری آن ها دارد<br /><br />پی نوشت دوم: در اين دنيای وانفسای مجازی نمی دانم نوشتن اين حرف به كار می آيد يا نه، ولی اين بحث متعلق به نويسنده اين وبلاگ است و هر گونه استفاده يا ارجاع به آن بايد با ذكر منبع و نشانی اين نوشته باشد. ح.ش<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5088688744082938449?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-84308188430182459942007-06-03T07:28:00.000-07:002007-06-03T07:36:10.501-07:00<div align="right"> بابا امت خداجو ما آمديم يك كار برای همسرمان بكنيم خراب شد رفت. آن پست قبلی را پاك كردم اين يكی را می گذارم، اميدوارم كاركند. يك <a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/vartan.zip">كليپ</a> كوتاه هست كه تصوير كردن شعر وارطان شاملو است با الگو ها و نقوش عمدتا ايراني. اول لطفا كليپ را ببينيد (فايل به صورت زيپ شده است، داونلود كنيد و بعد آنزيپ كنيد). بعد هم پرسش نامه فارسی را پر كنيد و به ايميل زير بفرستيد. اگر آدم غير فارسی زبان هم دم دستتان هست پرسش نامه انگليسی را بهش بدهيد. سر جدتان اگر مشكلی در فايل هست خبرم كنيد، شرمنده شديم پيش سر و همسر. ح. ش </div><div align="right"> </div><div align="right">e-mail: vartananimation AT yahoo DOT com</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/questione-Fa.doc">پرسش نامه فارسی</a></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/questioner-En.doc">پرسش نامه انگليسی</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8430818843018245994?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-11876090271593001732007-06-03T04:14:00.000-07:002007-06-03T06:59:57.619-07:00<div align="right">اين روز ها كه بازار اس.ام.اس و موبايل بازی در ايران داغ است روی موبايل چند تا از دوستان چيزی شنيدم و بعد از روی اينترنت پيدا كردم كه به نظر من هيچ چيز از يك اثر (شاهكار) هنری كم ندارد. اول لینک زیرمطلب را گوش كنيد. اگر قبلا شنيده ايد كه يك بار ديگر بشنويد و بخنديد. اگر هم بار اول است چندين و چند بار گوش كنيد و پرده عادت به اين صدا را كنار بزنيد تا كشف كنيد كه به چه گوش می دهيد<br /><br />اما چرا اين كار يك اثر هنری است. خصلت اول ديريابی است. اگر ندانيد ماجرا چيست و كسی به شما نگويد، بسيار نامحتمل است كه بار اول موضوع را كشف كنيد. كشف اين كار نياز به تكرار و مرور اين قطعه دارد و اين صد در صد حسن يك اثر هنری است كه مخاطب را وادار به تكرار خودش كند<br /><br />اما نكته دوم طنز قضيه است. بعيد می دانم كسی از شنيدن اين كار نخندد. طنز كار حاصل يك ساخت شكنی است. دو عنصر ناهمگون و متعلق به دو دنيای كاملا جدا در كنار هم قرار دارند. ضمن آن كه يكی از اين عناصر (لحن خواندن) با عنصر مذهبی و معنوی قران هم در ارتباط است. البته حسن كار اين است كه هيچ توهينی به عقايد مذهبی نمی كند، صرفا بازی است سبك سرانه با دنيای جدي<br /><br />اما چيز ديگر در اين اثر آن است كه سايه سنگين مولف/خواننده/هنرمند بالای سر آن نيست. ما نمی دانيم اين قطعه كار كيست. حالا فرض كنيد ايده اين كار از عباس كيارستمی بود و بالای آن هم نوشته بود بايد مطلقا مدرن بود، يا آن كه محسن نامجو اين كار را خوانده بود. در آن صورت سابقه هنری اين آدم ها كلی از خلاقيت ما در تفسير و لذت بردن آزادانه از اين اثر را سلب می كرد. اما حالا ما با فردی مطلقا ناشناس سر و كار داريم و هر جور اراده كنيم با اثر برخورد می كنيم. می توانيم فقط به آن بخنديم، می توانيم آن را پاك كنيم يا می توانيم در مورد آن فكر كنيم. به هر حال اين از آن نمونه های هنر گمنام بود كه خيلی به من چسبيد. ح.ش</div><br /><div align="right"></div><p align="right"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/quranmaster.mp3">لینک صدا </a><br /></p><div align="right"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/quranmaster.mp3"></div><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1187609027159300173?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-63148094290142807852007-05-30T05:34:00.000-07:002007-05-30T05:36:00.350-07:00<div align="right"> <br />حالا هی من می گم بابا من هم برای خودم كسی هستم، اگر امكانات بود حتا بودا هم می شدم كسی باور نمی كند.حكما چون سبيل نداريم حرفمان هم دررو ندارد. حالا شاهد از غيب رسيد. چند وقت پيش در دفتر يادداشت شخصی ام اين ها را نوشته بودم<br /><br />از حالت ها يكی هواپيمای بالای ابر را دوست دارم. بی حسی و بی وزنی و تعليق خوبی است. ابرهای سفيد كپه كپه، مانند برف. اما نه صاف، گره گره و لايه لايه. تا افق ابر است. ابر زير ما است. زير ابر چه خبر است؟ برف است يا باران؟ كدام كشور است؟ جنگ است يا صلح؟ عروسی است يا عزا؟ مرگ است يا شادي؟ نمی دانيم. ساعتی را بالای ابريم. اين جا چيزی حركت نمی كند. باد نمی وزد. خورشيد هميشه می تابد. حركتی نيست، پس لابد زمان هم نيست. آرزو كرده ام تكه ای از اين صحنه بی حركت باشم. گوشه ای از ابري. نه حركتي، نه هوسي، نه اضطرابي، نه فكري. به زنم همين را گفته ام. اما او گفته است كه در عوض هيچ هيجانی هم اين جا نيست، بايد ملال انگيز باشد. من گفته ام كه ملال مال ما ست كه به تغيير عادت داريم. وقتی ساكتی و ساعت شنی زمان نمی گذرد ملالی هم نيست. نمی دانم ملال انگيز است يا نه. اما از حالت ها يكی هم بالای ابرها را دوست دارم<br /><br />حالا امروز داشتم كتابی در آيين بودا می خواندم و چيزی ديدم با اين ترجمه تقريبی از متون بودايي<br /><br />در تهی بودگی صورتی نيست، احساسی نيست، ادراكی نيست، غريزه و كششی نيست، آگاهی نيست، چشمی نيست، گوشی نيست، دماغی نيست، زبانی نيست، بدن و ذهنی نيست. نه صورتي، نه صدايي، نه بويي، نه مزه اي، نه لمس كردني، نه معقول ذهنی و نه قوای بينايي. چنين است كه ما تا مرحله ذهن بدون آگاهی پيش می رويم<br /><br />خوب من هم كه همين ها را قبل از بودا گفته بودم. حتما آدم بايد سيبيل دشته باشه تا جديش بگيريد. استعداد تلف كن ها!ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6314809429014280785?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-73613069128728624362007-05-29T08:57:00.000-07:002007-06-19T09:41:59.131-07:00<div align="right"><br />آقا عجب متفكر هايی ما داريم و عجب انديشه های نابی نيست كه هر روز از اينترنت بر سر ما نبارد. شكر خدا ديگر مساله سانسور و مميزی هم نيست كه آدم بگويد سر و ته اين حرف ها زده شده و نويسنده واقعا عقلش به حرفی كه می زده می رسيده. اين روزها دو نمونه خواندم از انشا نويسی های بی سر و ته، شبه مقالاتی بدون ارجاع، تكرار مكررات و خلاصه نمونه هایی از نوشته های متفكران ايديولوژی زده نسل قبل<br /><br />اول داريوش سجادی است با آن نثر معوج كه وقتی می خوانی حس می كنی در حال جويدن سنگ ريزه هستي. جناب ايشان در آمريكا <a href="http://www.sokhan.info/Farsi/Zan.htm">مقاله ای</a> نوشته در مورد اهميت حجاب و خصوصی نبودن آن. مقاله و اصطلاح سازی های آن ياد آور تحقيقات پفكی است كه نمونه اش را در پايان نامه های وطنی و تحقيقات پولكی در ايران زياد ديده ام. فقط همين یک نمونه بايد كافی باشد و بقيه مقاله را خودتان می توانيد بخوانيد و لذت ببريد<br /><br /><span style="color:#666666;">زن به عنوان يک پديده، زمانی برخوردار از ماهيت و اعتبار در جهان دوم جهان اعتباريات می شود که سنسور حساس به آن در سيستم عامل مغز انسان بتواند مختصات کاربردی آن را برای خود شناسائی و تعريف کند. بر همين اساس زن بعنوان يک پديده بيرونی وقتی در معرض سيگنال سنسور متاخر شهوت طلب انسان (مرد) قرار می گيرد بلافاصله و صرفاً در مقام يک تماميت سکشوال اعتبار و معنا می يابد<br /></span><br />خوب من حالا كاری با اين اصطلاح بازی ها ندارم و می روم ببينم مقاله چه می گويد. جناب سجادی از خودش و بدون هيچ مرجعی حريم خصوصی را اين چنين تعريف می كند: عرصه خصوصی جائی است که سود و زيان ناشی از فعل ارادی انسان تعلق انحصاری به وی داشته باشد </div><div align="right"><br />حالا سوال آن است كه آيا اصولا امكان دارد چيزی در جهان باشد كه سود و زيان آن صرفا به يك فرد محدود شود. سجادی در ادامه مقاله دو مثال می زند كه از نظر ايشان طبق نظر طرفداران حوزه خصوصی در عرصه خصوصی قرار می گيرند. خوردن شراب در خلوت و خودكشي. اما آيا اين دو كار در آن تعريفی كه ايشان از حريم خصوصی می دهد می گنجند؟ خودكشی من برای صاحب كارم زيان بخش است چون وقت و پولی را كه صرف آموزش من كرده هدر می دهد. مشروب خوردن همسایه ما در خلوت هم به نفع آقا وارطان ارمنی است كه مشروب می سازد و دم خانه می آورد، چون كلی پول بابتش می گيرد. پس اين دو كار هم نبايد طبق آن تعريف خصوصی باشند. حالا جناب سجادی با اين پايه لرزان و تعريف من در آوردی از حريم خصوص می رود به بررسی مساله حجاب و طبيعی است كه آن چه را نتيجه بگيرد كه می خواهد<br /><br /><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/think/more/12893/">نمونه دوم</a> منصور كوشان روشنفكر است كه در قطب مخالف می خواهد به ما ياد بدهد بايد دنبال هويت ملی بود و دين هويت ملی ما نيست. خوب باز هم كاری نداريم كه ايشان هم از ارجاع به يك متن يا كتاب تاريخی در مقاله ای كه بر پايه شواهد تاريخی استوار است بی نياز هستند. فقط همين يكی دو جمله منطق كلی نگر ايشان را نشان می دهد<br /><br /><span style="color:#666666;">واقعیت این است که ملت ایران در یک مقطع تاریخی دچار یک اشتباه بزرگ شده است و اکنون نزدیک به‌هزار و چهارصد سال است که تاوان آن را پس می‌دهد<br /><br />دگرگونی در دین اسلام از جانب ایرانی‌ها نشان می‌دهد که پذیرش آن آزادانه و از روی انتخاب نبوده است. کسی که دینی را آزادانه انتخاب می‌کند، یعنی از آن شناخت داشته است. آن را همان گونه که بوده است پذیرفته است<br /></span><br />جناب كوشان روشنفكر اين ادعاهای بی در و پيكر، كلي، تا حد زيادی بی معنا و بدون شواهد تاريخی را فراوان می توان در نوشته های باستان گرایان فسیل شده یافت، اما حالا كه سر فرصت وقت هست و كتاب هست و می شود راحت تر حرف زد، تو را سر جدتان كليشه ها را تكرار نكنيد. بجای آن كه يك حكم كلی در مورد ابن‌سینا و رازی و بایزید و عین‌القضات و سهروردی و حلاج و سنایی و فارابی و ناصرخسرو و عطار و مولوی بدهيد و بفرماييد همه اين ها در جستجوی هويت ملی بوده اند این ها را از هم تفكيك كنيد. هر كدام از اين آدم ها داستانی دارد جدا از ديگري. هر كدام از اديانی كه شما نام می بريد خصوصياتی دارد مجزا از ديگري. دو خط به ما توضيح دهيد فرهنگی كه می فرماييد محور هويت ملی است يعنی چه و اصولا در قرن بيست و يكم و همراه با مسايل جهانی شدن فرهنگ چگونه می تواند عامل هویت ملی باشد<br /><br />اين جا هاست كه فكر می كنم نسل قبل از ما تمام زورش را كه بزند و آزادی هم داشته باشد اين ها را می نويسد، و بايد كه چشم انتظار آدم هايی از نسل جديد تر بود كه كلی گويی نكنند و يك موضوع ريز و خاص را با دقت برای ما بشكافند، جای آن كه كلی فسفر بسوزانند و كليات بی مبنا تحويل ما بدهند</div><div align="right"></div><div align="right">پی نوشت: شرمنده اگر لینک ها در ایران باز نمی شوند.ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7361306912872862436?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-52629548099685083602007-05-27T07:01:00.000-07:002007-05-27T07:08:08.075-07:00<div align="right"><br />چند روز است سوالی در مورد مرگ مشفقانه (اتانزي) ذهنم را درگير كرده. دوست دارم اين جا آن را مطرح كنم و از شما بخواهم نظرتان را بگوييد. مرگ مشفقانه به صورت ساده يعنی آن كه بيماری كه به مرض لاعلاج و بسيار دردناكی دچار است و تيم پزشكان اين موضوع را تاييد كرده اند و گفته اند كه احتمال بهبود اين فرد بسيار پايين است، به نحوی زودتر از مرگ طبيعی جانش را از دست دهد تا بيشتر درد نكشد و زندگی بی كيفيت نداشته باشد و هزينه نالازم هم بر دوش سيستم درمانی كشور نگذارد. اين يكی از مناقشه برانگيزترين موضوعات در فلسفه اخلاق و حقوق است كه در بعضی كشور ها مثل هلند از لحاظ قانونی مجاز است و در بعضی جاها مثل بريتانيا غير قانونی است<br /><br />برای ورود به بحث چند تقسيم بندی لازم است. اول مرگ مشفقانه داوطلبانه در مقابل غير داوطلبانه. در حالت اول خود بيمار در هوشیاری کامل درخواست می كند كه به نحوی به زندگيش پايان داده شود و در حالت دوم فرد ديگری (مثلا پزشك) اين تصميم را می گيرد. ما فعلا بحث را به حالت داوطلبانه محدود می كنيم چون حالت غير داوطلبانه خيلی قابل دفاع نيست و تقريبا به معنی قتل است. همين جا بگويم كه ترجمه مرگ خود خواسته برای اتانازی دقيق نيست چون مرگ خود خواسته يعنی حالت داوطلبانه قضيه، حال آن كه اين مفهوم می تواند حالت غير داوطلبانه را هم بپوشاند<br /><br />تقسيم بندی دوم مرگ مشفقانه فعال است در مقابل مرگ مشفقانه منفعل. در حالت فعال انجام دادن عملی (مثل تزريق يك ماده سمي) به سرعت به زندگی بيمار پايان می دهد. اما در حالت منفعل عدم انجام كاری كم كم باعث می شود كه بيمار بميرد. مثلا عدم مصرف داروها يا سرم های لازم، عدم استفاده از تجهيزات پزشكی لازم، قطع كردن لوله های وارد كننده دارو و غذا به بدن یا عدم شروع شیمی درمانی<br /><br />يكی از مسايلی كه در اين حوزه مطرح است آن است كه آيا فرق مهمی ميان حالت فعال و منفعل وجود دارد يا نه؟ يعنی آيا می شود مثلا كشوری مرگ مشفقانه فعال كه توسط پزشك و به صورت كم درد تر و سريع تر انجام می شود را ممنوع كند ولی مرگ مشفقانه منفعل را آزاد اعلام كند؟ من خيلی نمی خواهم به اين كه بقيه فلاسفه و علمای مذهبی در اين مورد چه گفته اند اشاره كنم و يكراست می روم سراغ نكته خودم<br /><br />فرض كنيد كشوری می گويد كه مرگ مشفقانه منفعل غير قانونی است. اين حرف يعنی آن كه هيچ بيماری (چه بيمار ساده و معمولی و چه بيماری كه مرضی لاعلاج دارد) نمی تواند از دستورات پزشك سر پيچی كند. يعنی آن كه مصرف دارو و اجرای مو به موی دستورات پزشك وظيفه قانونی شهروندان است و متعاقبا هر كس سرپيچی كند قانون شكنی كرده و بايد مجازات شود. به نظر می رسد كه چنين قانونی مسخره است و عملی نخواهد بود. هيچ كس نمی تواند شما را مجبور كند كه با بدنتان چگونه رفتار كنيد، ضمن آن كه اين قانون هيچ تضمين اجرايی هم ندارد. چگونه می توان تشخيص داد كه فردی همه دستورات پزشكان را رعايت می كند يا نه <br /><br />خوب اگر اين فرض درست باشد يعنی مرگ مشفقانه منفعل نمی تواند توسط قانون ممنوع شود. همان طور كه من تا حالا نشنيده ام هيچ قانون مدنی بگويد خودكشی غير قانونی است. اگر فردی بخواهد خودش را بكشد ديگر به قانونی بودن يا نبودن آن كاری ندارد. قانون ممنوع بودن خودكشی فقط می گويد كسانی كه خودكشی كرده اند اما از شانس بد نمرده اند را بايد مجازات كرد، چون قانون شكنی كرده اند، كه مشخصا مسخره است <br /><br />اما وضعيت نظام های دينی از وضعيت قانون جدا است. يك نظام دينی می تواند بگويد پيروان من به فلان دليل نبايد خودكشی كنند يا نبايد از دستورات پزشك سرپيچی كنند. اين حرف در چارچوب دين معنا دار است اما در چارچوب قانون مدنی نه<br /><br />پس نتيجه حرف من تا حالا آن است كه اصولا اظهار نظر در مورد مرگ مشفقانه منفعل و تاييد يا ممنوع كردن آن ربطی به قانون مدنی ندارد و مساله ای شخصی و درونی است.ما حالا پارادكس قضيه خودش را نشان می دهد. آيا می توان همين حرف را در مورد مرگ فعال هم زد؟ آيا اظهار نظر در مورد اتانازی فعال هم خارج از چارچوب قانون است؟ اگر بگوييم اين مساله ربطی به قانون ندارد ظاهرا اشتباه كرده ايم چون اين جا ممكن است بازماندگان بيمار از پزشك شكايت كنند كه بيمار آن ها را كشته است و در هر حال بايد قانون معلوم كند كه تكليف قضيه چيست. اما اگر بگوييم خير قانون بايد در مورد اتانازی فعال اظهار نظر كند آن وقت بايد نشان داد كه چه فرق مهمی ميان حالت فعال و منفعل هست كه قانون در مورد يكی ساكت است و در مورد ديگری نظر مي دهد. به عبارتی می دانيم كه هر دو نوع مرگ فعال و منفعل به يك نتيجه ختم می شوند و آن مردن به حالتی غير طبيعی است. پس چرا يكی خارج از حوزه قانون است و ديگری خير<br /><br />اگر دوست داشتيد در مورد اين پست من حرف بزنيد خوشحال می شوم به اين سوال ها فكر كنيد و جواب بدهيد<br /><br />آيا شما خودتان حاضريد در شرايط خاص اتانازی كنيد<br />اگر يكی از نزديك ترين افراد به شما در اين وضعيت قرار گيرد آيا شما با اتانازی او موافقت می كنيد<br />آيا به نظر شما بين حالت فعال و غير فعال تفاوت معنا داری هست؟ ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5262954809968508360?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-35512607781894293722007-05-25T04:47:00.000-07:002007-05-25T05:00:13.459-07:00<div style="text-align: right;"> امروز امتحان درس فارسی من بود و ديدم اگر الان راجع به فارسی آموزی به خارجی ها ننويسم شايد ديگر هيچ وقت فرصت اين كار پيش نيايد. خيلی نمی خواهم وارد جزييات فنی اين بحث شوم و اصولا سواد آن را هم ندارم. فقط بنابر تجربه كاری چند نكته به نظرم می رسد<br /><br />بازار آموزش فارسی در دانشگاه های مختلف دنيا و به خصوص آمريكا اين روزها بسيار گرم است. يك جستجوی ساده نشان می دهد كه چه تعداد از دانشگاه های جهان درس فارسی دارند. علت می تواند چيزهای مختلف باشد اما مسايل سياسی قطعا بی اثر نيست. تب بحث در مورد بنياد گرايي، فرقه های اسلامي، شيعه شناسي، تروريسم مذهبی و ... همه باعث می شود خيلی از محافل آكادميك افراد را سوق دهند به مطالعات شرقی و ايراني<br /><br />اما به نظر من مهمترين مشكل در آموزش فارسی نبود يك يا چندين منبع خوب برای اين كار است. من البته منابع زيادی را ديده ام، چه آن ها كه اخيرا در آمريكا منتشر شده، چه آن ها كه وزارت امور خارجه چاپ كرده و چه آن ها كه خارجی ها نوشته اند<br /><br />اما مشكل اساسی كجاست؟ همه می دانيم كه آموزش زبان در واقع آموزش يك فرهنگ هم هست. وقتی شما انگليسی ياد می گيريد در خلال ياد گرفتن زبان ياد می گيريد كه روابط اجتماعی مردم در انگليس چطور است، جوان ها چه كار می كنند، روابط مرد و زن چگونه است و .... اصولا يكی از جذابيت های آموزش زبان هم اين است<br /><br />همين نكته هميشه برای ياد گيری زبان خارجی در سيستم رسمی آموزش ايران مشكل ساز بوده است. مقامات آموزش و پرورش و دانشگاهی به دليل ملاحظات ايديولوژيك هيچ وقت مايل به تزريق فرهنگ غربی از لابلای متون زبان نبوده اند. لذا تا آن جا كه من ياد دارم هميشه متون زبان ما نه تاليف انگليسی زبان ها بلكه تاليف ايرانی ها بوده و مواد آموزش آن هم به گونه ای بوده كه فرهنگ را منتقل نكند. هدف اصلی آن بوده كه ارزش ها و نظام زندگی رسمی و مقبول در كشور را به زبان انگليسی هم ترجمه كند<br /><br />اما نگاهی به كتاب های معتبر آموزش زبان در دنيا نشان می دهد كه هر كتاب دقيقا بر اساس اين كه در كدام كشور و فرهنگ نوشته شده كتابی برای شناخت فرهنگ هم هست. يك مثال ساده تفاوت كتاب های آموزش زبان انگليسی است كه در آمريكا و انگليس نوشته شده اند. سبك آموزش زبان آمريكايی شما را درگير با فرهنگ آمريكا می كند، مناسبات اجتماعی بازتر و نحوه زندگی صنعتی تر آمريكا را به شما ياد می دهد، خيلی در قيد و بند تاريخ و عتيقه جات نيست، با زبان خيلی راحت برخورد می كند و اجازه شكستن كلمات، كوتاه كردن آن ها و خلاصه حرف زدن آمريكايی را به شما مي دهد. اما بر عكس متون آموزش انگليسی كه در بريتانيا چاپ می شود محافظه كار تر است، به تاريخ اشيا و عتيقه جات اهميت می دهد، مواد خواندنی را از فرهنگ اين مملكت بر می دارد، صحبت كردن سليس را بيشتر ياد می دهد و غيره<br /><br />حالا بر گرديم به آموزش زبان فارسي. مهم ترين ايراد كتاب های فارسی آموز كه من ديده ام آن است كه فرهنگ زندگی ايرانی را به يك خارجی منتقل نمی كنند. متونی كه در خارج از ايران تاليف شده بيشتر سبك زندگی غربی را به فارسی در آورده است. مواد خواندنی آن كمتر مربط به ايران امروز است، اگر هم در مورد ايران باشد اسير دام كهنه پرستی است و حكايت از روزگار پر افتخار ما در قرون ماضی دارد. متونی هم كه در ايران تاليف شده باز فرهنگ معاصر و رايج ما را نشان نمی دهد. اين ها اكثرا متونی خشك و بی روح اند كه پويايی جامعه ايران و مناسبات آن را نشان نمی دهند<br /><br />جای فارسی آموزی قوی كه از روی اصول علمی تهيه شده باشد و در ضمن جامعه امروز ايران را هم نشان دهد و از همه مهم تر همراه با ملحقات صوتی و تصويری با كيفيت مناسب باشد خالی است. برای مثال چنين كتابی بايد خلقيات خاص ما ايرانی ها مثل تعارف كردن، اهميت خانواده، غيبت كردن پشت سر يكديگر، لهجه های مختلف در ايران. جغرافيای ايران، مكان های ديدنی شهر تهران، مناسبات مرد و زن در ايران، مراسم ازدواج در ايران، مسايل سياسی در ايران و ... را نشان دهد<br /><br />سال پيش كه من فارسی پيشرفته هم درس می دادم يكی از دانشجو ها گفته بود من از درس فارسی مقدماتی خوشم آمد و فارسی پيشرفته هم گرفتم چون تمام مطالب درس در مورد خوردن بود، ايرانی ها فقط می خورند و همه جمله ها در مورد غذا، آش، گوشت، صبحانه و ... بود. دانشجوی بينوا راست می گفت. من بعدا جزوات درسی استاد قبل از خودم را ديدم. بيش از نود درصد درس ها در مورد شخصيتی به نام حسن بود كه يا می خورد يا به رستوران می رود يا دير به كار می رسد و .... ح. ش<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-3551260778189429372?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-58034631060077824072007-05-23T05:56:00.000-07:002007-05-23T06:00:35.644-07:00<div style="text-align: right;"> احاطه شدن ميان دو چيز سرنوشت محتوم همه ما است. آن زن مشهدی است. آن جا كه بوده هر صبح رويش را سمت گنبد می كرده و می گفته السلام عليك يا علی ابن موسی الرضا. آن زن فكر می كند مسيحيت تحريف شده و مسيحی ها نجس اند. آن زن مشهدی حالا كه در انگليس است هر صبح رويش را سمت كليسای جامع شهر مي كند و می گويد السلام عليك يا عيسی نبی الله<br /><br />آن مرد ايرانی ترك است. آن مرد ايرانی كار می كند. برای آن كه در اين مملكت كار كند چه سختی ها كه نكشيده. در دادگاه گفته كه مسيحی است. اما دادگاه به او پناهندگی نداده است. خودش می گويد هنوز مسيحی نشده اما به آن فكر می كند. مشكل اش آن است كه نمی فهمد مسيح چگونه می تواند پسر خدا باشد در حالی كه يك عمر به او گفته اند خدا يكی است. منتهای سادگی است آن مرد ترك و كار می كند. گاه می گويد مسيح خداوند ما. دادگاه او را رد كرده چون نمی دانسته مسيح كجا متولد شده است. گاه كه شوخی می كند می گويد مسيح كشك است و گاه كه جدی است می گويد اين خواست خدا بود كه من جواب منفی بگيرم تا مومن واقعی شوم. مرد ترك كار می كند و لابلای كار تكه كلامش اين است : به ولای علی<br /><br />آن پيرمرد مومن انگليسی مسيحی است. او خوشحال است كه نوه اش يك بار پيش رويش گفته پدر بزرگ به زودی پيش مسيح می رود. هر چند پدر و مادر بچه از اين حرف خوششان نيامده است. پيرمرد فكر می كند لطف مسيح شامل حال همه مردم است، حتا آن ها كه مسيحی نيستند. آن ها مسيحيانی هستند كه خود نمی دانند. احاطه شدن ميان دو چيز سرنوشت محتوم همه ما است.ح.ش<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5803463106007782407?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-23865280305032075282007-05-21T05:11:00.000-07:002007-05-21T05:15:19.162-07:00<div style="text-align: right;"> اين روز ها فصل امتحانات در دانشگاه ما است و من طبق معمول چند سال پيش مراقب جلسه امتحان هستم. كار راحتی است كه دانشگاه هر سال به دانشجويان تحصيلات تكميلی و فارق التحصيل ها پيشنهاد می كند و به عنوان يك كار نيمه وقت درامد خوبی هم دارد. اما ديدم گفتن چند چيز از اين ماجرا خالی از لطف نيست. اول اين كه چون معولا در جلسه اتفاق خاصی نمی افتد و سوال ها هم بيشتر تحليلی است و بچه های اين جا هم مثل ايرانی ها در انواع تقلب استاد نيستند، جلسات امتحان خسته كننده است و به توصيه خود دانشگاه ما حق داريم در اين زمان كتاب های شخصی خودمان را بخوانيم. پس اين روز ها چگالی رمان خواندن من بالاست<br /><br />اما چند چيز در مورد امتحان ها در اين مملكت. دوست دارم بعدا مفصل تر در مورد تحصيل در انگليس بنويسم اما فعلا بگويم كه درس خواندن اين جا كلا از آن جان كندنی كه ما در ايران بهش درس خواندن می گوييم راحت تر است. دانشجوی سال اول خيالش راحت است كه چون تازه وارد محيط شده نمره های سال اول در معدل كل حساب نمی شود و او فقط بايد درس ها را پاس كند. نمره پاس كردن هم 40 درصد است كه يعنی 8 از 20 به حساب ما<br /><br />اما در جلسه تمام امتحان هايی كه من داشتم (شايد به استثنا زبان های خارجي) لازم نيست كه دانشجو به همه سوال ها جواب دهد. اگر در طول سال 8 مبحث در درس بحث شده از هر كدام از آن ها سوالی در امتحان هست اما هر كس مختار است مثلا 2 يا 3 سوال بردارد و فقط همان ها را جواب دهد. يعنی از نظر استاد اگر تو 2 يا 3 مبحث را خوب بفهمی برای پاس كردن كافی است. سوال ها هم همه جنبه تحليلی دارد. از آن سوال های مزخرفی كه ما در امتحان ها (مخصوصا رشته های علوم انساني) به ملت می دهيم كه نظر فلان فرد را در مورد فلان چيز بگو خبری نيست. اين جا بايد نظر خودت را پرورش دهی و برای آن استدلال كني. بيشتر از آن كه چه می گويی مهم آن است كه چگونه می گو يي. البته در طول سال بايد مقاله هم نوشت و در مورد مقالات هم اصل همين است. ديگر نمی شود چند خط را از بقيه ترجمه كرد و داد به خورد استاد و او هم نخوانده نمره بدهد<br /><br />اما برای من جالب نحوه مديريت دانشگاه است برای ممتحن ها. مثل هر كار ديگری در اين مملكت اگر تو قرار است كاری بكنی قبل از آن بايد در يك جلسه توجيهی به تو بگويند كه وظايف تو چيست، حالا مهم نيست اين كار چقدر واضح يا پيش پا افتاده باشد. دانشگاه يك جلسه می گذارد و برای شركت در آن پول هم ميدهد و همه چيز را از سير تا پياز توضيح می دهد. اگر كسی خواست دستشويی برود بايد چه كار كرد. اگر كسی دير آمد بايد چه كار كرد. اگر كسی وسط جلسه مريض شد بايد چه كرد. اگر تقلب كرد چه، اگر ....<br /><br />اين خصلت را ظاهرا همه ممالك مترقی دارند كه همه چيز را اول توضيح بدهند و بعد هم طبق آن انتظار داشته باشند. ( البته شنيده ام كه آلمان ها در اين كار هم وسواس ژرمن خود را دارند و برای هر كار بديهی هم كلی راهنما و توضيح بهت می دهند). حالا ياد يك خاطره افتادم كه بی ربط نيست. چند سال پيش كه هنوز دانشجو بودم برای يك كار پاره وقت و گير آوردن يك كم پول برای سفر رفتم به يك كارخانه بسته بندی مواد غذايی برای كار. آن جا می دانستند كه من دانشجوی دكترا هستم اما طبق معمول روال كار انجام شد و بعد خواستند ببينند ما برای آن كار مناسب هستيم يا نه. در كارخانه بايد بسته ها را می شمرديم و روی هم در پالت های چوبی می گذاشتيم. امتحان هم اين بود كه ببينند ما چهار عمل اصلی بلديم يا نه. يعنی مثلا ميپرسيد 12 بعلاوه 9 می شود چند. به آن طرف ربطی نداشت كه من دانشوی دكترا هستم و لابد جمع بلدم. او دنبال يك نفر آدم برای كار خودش بود و آن طرف بايد جمع بلد بود و حقوقش هم در حد همين كاری بود كه می كند. حالا تو هر كه می خواهی باشی باش<br /><br />به هر حال روزهای مفرحی است. در جلسه امتحان می نشينم و ياد خاطرات امتحانات مرگباری كه در شريف داشتم و روش های تقلب می افتم، و گاه گاه هم رمان می خوانم. ح.ش<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2386528030503207528?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-25548830368906382012007-05-20T13:37:00.000-07:002007-05-20T13:47:23.827-07:00<div align="right"><br /><br /><a href="http://meaningoflife.tv/">اين</a> يكی سايتی است به نام معنای زندگی كه در واقع مجموعه ای از مصاحبه های ويدويی است با تعدادی از فلاسفه و متفكران درجه اول در مورد مسايل عمومی تر فلسفه و آن چه ذهن هر كسی را ممكن است مشغول كند. به عنوان نمونه در مورد مرگ 4 مصاحبه هست با چهار فيلسوف از جمله دانيل دنت. چند موضوع ديگر از اين قرار است: خوب بودن بدون وجود خدا، آگاهي، تجربه های عرفاني، علم و مذهب، مساله شر، خدا چيست<br /><br /><a href="http://darwin-online.org.uk/">اين</a> يكی مجموعه كامل آثار داروين است كه امكان جستجو هم به كاربر می دهد<br /><br /><a href="http://www.codeasart.com/poetry/darwin.html">اين</a> يكی پروژه ای محشر است و نظريه انتخاب طبيعی داروين را در مورد اشعار به كار می برد. نحوه كار به اين صورت است كه يك سری شعر اوليه توسط كامپيوتر و از كنار هم گذاشتن اتفاقی كلمات درست می شوند. بعد كاربران بايد تصميم بگيرند كدام شعر از نظر آن ها صلاحيت بقا دارد و می تواند با اشعار ديگر پيوند زده شود. آن گاه شعرهای بقا يافته با هم تركيب می شوند و هم چون تقسيم سلولی هر كدام نيمی از خود را به شعر جديد به ارث مي دهند. و اين روند همين گونه توسط انتخاب كاربران ادامه می يابد. هدف آن است كه ديده شود آيا در نهايت می توان به شعری واقعی و زيبا از اين راه رسيد يا نه. سایر ويژگی های نظريه تكامل مانند جهش هم در اين سايت لحاظ شده است. مثلا گاه يك شعر جهش مي كند و يك كلمه از آن به جايی ديگر جهش می كند. طراح اوليه سايت آن را برای تحت تاثير قرار دادن يك دختر طراحی كرده است اما اكنون سايت به راه خود ادامه مي دهد<br /><br /><a href="http://go.to/ask-a-philosopher">اين</a> هم يك سايت است كه عده ای از فلاسفه معتبر آن را اداره می كنند. افراد سوال های خود را ارسال می كنند و فيلسوف مربوطه جواب ميدهد. فيلسوفانی مثل سيمون بلك برن و پتر ون اينواگن و ... در اين سايت حضور دارند. سوالات و جواب های جالبی در مورد همه چيز در سايت هست<br /><br />و سر انجام اين هم لينك دو فيلم(<a href="http://video.google.com/videoplay?docid=-3703784586008106395&q=philosophy&amp;hl=en">+</a> <a href="http://video.google.com/videoplay?docid=-2413101968146058318&q=philosophy&amp;hl=en">+</a>) كه مسابقه فوتبال است ميان دو گروه از فلاسفه<br /><br />به هر حال اين ها را گفتم تا فكر نكنيد فلسفه موضوعی خشك است و نمی توان آن را جذاب كرد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-2554883036890638201?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-40719229873272713192007-05-18T09:59:00.000-07:002007-05-18T12:40:32.893-07:00<div style="TEXT-ALIGN: right"><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">با اين كه رشته اصلی من فلسفه بوده و هم چنان هست، اما نمی خواهم در اين وبلاگ بحث تخصصی فلسفه بكنم. تاكيد من در جمله بالا روی كلمه تخصصی است، مثل اين كه پزشكی در وبلاگش بحث تخصصی پزشكی بكند. به نظر من اين كار با روح وبلاگ نويسی نمی خواند (و بگذريم كه به نظر من اين كار با روح روزنامه نگاری هم نمی خواند، ولی اكثر روزنامه های خوب ما به اين كار آن هم به صورتی ناقص اصرار دارند). اما اين حرف به آن معنا نیست كه طرح بحث های عمومی فلسفی يعنی بحث هايی كه ما به صرف انسان بودن با آن دست به گريبانيم را مفيد نمی دانم.<span style="font-size:0;"> </span>فلسفه عملی يا شايد بهتر است بگويم فلسفه در عمل چيزی است ناگزير و انديشيدن فلسفی از خلال امور روزمره يكی از لذت های زندگی است</span><span style="font-size:0;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">حالا با اين مقدمه اين پست را اختصاص می دهم به المپياد فلسفه. من تا چند وقت پيش نمی دانستم كه فلسفه هم مثل ساير رشته ها (رياضي، فيزيك، شيمی و ...) المپيادی دانش آموزی دارد. ولی حالا كشف كرده ام كه از سال 1993 چنين مسابقه ای هر سال در سطح دانش آموزان دبيرستان برگذار می شود</span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">بنابر اطلاعات سايت رسمی اين المپياد اكثر بنيان گذاران و فعالان اين مسابقه از كشور های اروپای شرقی (بلغارستان، مجارستان، لهستان، روماني) هستند، گرچه آلمان وتركيه هم در آن فعال اند</span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">هدف اصلی برنامه گسترش آموزش فلسفه در سطح دبيرستان و اشاعه تفكر انتقادی و خلاقانه است. روند مسابقه هم اين است كه سوال يا نقل قول هايی به دانش آموزان داده می شود و آن ها 4 ساعت فرصت دارند تا در مورد يكی از آن ها به يكی از سه زبان<span style="font-size:0;"> </span>انگليسي، فرانسه يا آلمانی مقاله بنويسند. البته هيچ كس نبايد به زبان مادری خودش بنويسد. مثلا اگر فردی انگليسی است بايد يا به فرانسه بنويسد يا به آلماني. بعد اين مقالات در چند مرحله بر اساس اين<span style="font-size:0;"> </span>ملاك ها بررسی می شود: مربوط بودن به سوال، فهم فلسفی سوال، قدرت اقناعی استدلال ها، انسجام و تازگي</span><span dir="ltr"></span><span lang="FA"><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">المپاد امسال در تركيه خواهد بود، چرا كه برنده مدال طلا در سال قبل از تركيه بوده است. چند نمونه از سوالات سال های پيش كه در سايت ذكر شده اين ها هستند</span><span dir="ltr"></span><span lang="FA"><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span dir="rtl"></span><span lang="FA" dir="rtl"><span dir="rtl"></span>2006: برای شناختن<span style="font-size:0;"> </span>چيزی بايد آن را دوست داشت و برای دوست داشتن چيزی بايد آن را شناخت. كيتارو نيشيدا</span><span dir="ltr"></span><span lang="FA"><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span dir="rtl"></span><span lang="FA" dir="rtl"><span dir="rtl"></span>2005: اگر من مجبور به انتخاب ميان خيانت كردن به كشورم و خيانت كردن به دوستم باشم، اميدوارم جرات داشته باشم كه به كشورم خيانت كنم. فرستر</span><span dir="ltr"></span><span lang="FA"><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span dir="rtl"></span><span lang="FA" dir="rtl"><span dir="rtl"></span>2004: در واقع تاريخ متعلق به ما نيست، ما متعلق به تاريخ هستم. گادامر</span><span dir="ltr"></span><span lang="FA"><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">1999: آيا دانش قدرت است؟</span><span lang="FA"><span dir="rtl"> </span></span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">همين چند نمونه كه من ترجمه كردم نشان می دهد كه سوال ها طيف وسيعی از موضوعات را می پوشاند.<span style="font-size:0;"> </span>در سايت مقالات برنده در سال های پيش هم آمده است. دوست داشتم وقت بود و يكی دو تا را ترجمه می كردم و می دادم خدمت دوستان در آموزش و پرورش، باشد كه مايه عبرت شود</span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">به فكرم رسيد حالا كه ما ايرانی ها يد طولايی در المپياد های علمی داريم بخت خود را در اين هم بيازماييم. البته اين يكی كمی متفاوت است و نبايد انتظار داشت با نظام اموزش ما اصلا عملی شود يا به مدال ختم شود</span><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl">نكته بی ربط: فرض كن از پس فردا تب اين المپياد هم ملت را بگيرد و دولت بگويد هر كس المپياد فلسفه رفته سربازی ندارد، و بعد ملت بگذارند پشت فلسفه و كلاس خصوصی فلسفه گل كند و قلم چی جزوه ويتگنشتاين در بياورد و رزمندگان كتاب كمك درسي </span><span lang="FA" dir="rtl" style="font-family:';">اسپينوزا بزند، و خلاصه اين هم كمدی ديگری شود در آن مهد علم. ح.ش<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><a href="http://www.philosopiad.org/"><span lang="FA" dir="rtl" style="font-family:';font-size:12;"></span></a><a href="http://www.philosopiad.org/">سايت رسمی</a> </p><a href="http://www.philosopiad.org/"><span lang="FA" dir="rtl" style="font-family:';font-size:12;"></span></a><a></a><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right" align="right"><span lang="FA" dir="rtl"><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4071922987327271319?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-40769034736611652042007-05-16T17:02:00.000-07:002008-11-12T18:46:21.444-08:00<div align="right"><br /><strong>ديروز برای سفری كاری برای اولين بار رفتيم به بلفاست پايتخت ايرلند شمالي. البته نصف روزی بيشتر فرصت گردش نبود اما در كل احساس من اين بود كه بلفاست چيزی است در حد شهرهای درجه دوم انگليس و نه در حد يك پايتخت اروپايی مثل ادينبورو يا </strong><strong>لندن</strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><strong>اما در همين مدت يك بنا نظرم را جلب كرد. در كليسای جامع بلفاست كه ساختمانی سنگی و متعلق به قرن هفدهم است اخيرا اثری </strong><strong>هنری كار گذاشته اند كه تا چند ماه ديگر تمام می شود. اثر مناره اميد نام دارد و ميله فلزی مخروطی شكل بسيار بلندی است كه در سقف گنبدی كليسا كار گذاشته اند. اكثر طول اين ميله در خارج كليسا است ولی از داخل هم كه نگاه كنی سر ديگر اين ميله از سقف بيرون زده است. در </strong><a href="http://www.belfastcathedral.org/news/photo-gallery/"><strong>اين جا</strong></a><strong> عكس های اين اثر را می توانيد ببينيد</strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong>حس من از اين اثر اين بود كه گويا نيزه ای تيز و سنگين از آسمان قلب كليسا را نشانه رفته و درست به قلب و گنبد كليسا زده است، و اين ضربه چنان بوده كه سقف را شكافته و به درون كليسا هم راه يافته است. تركيبی از قدرت، آمدن از بالا و زدن به قلب كليسا. و جالب اين كه داخل كليسا هم كه زير اين ميله می ايستی مدام دلهره داری كه نكند از جا در برود و با آن نوك تيزش برود در چشم يا سرت . </strong><strong>البته هر كس تحليل خود را از اين كار دارد. اما جالب برای من جسارت اسقف اين كليسا در پذيرش و اجرای اين كار فلزی در بنايی مذهبي، قديمی و سنگی بود. به نظر من جسارت اسقف در اين كار كمتر از جسارت طراح كار نيست</strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong>در </strong><a href="http://www.belfastcathedral.org/"><strong>این سايت</strong></a><strong> همه چيز در مورد اين كليسا و مناره اميد هست. من در اين جا عكس خودم از اين مناره، عكسی از يك نقاشی خيابانی در بلفاست و عكسی از ميدان شكر گذاری را می گذارم.ح.ش</strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rkug1oo8nYI/AAAAAAAAABg/Ol-rO8DFgdU/s1600-h/belfast+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065319049210928514" style="WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 124px" height="122" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rkug1oo8nYI/AAAAAAAAABg/Ol-rO8DFgdU/s200/belfast+1.jpg" width="148" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rkug_oo8nZI/AAAAAAAAABo/7aAswfTNku0/s1600-h/belfast+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065319221009620370" style="WIDTH: 139px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" height="119" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/Rkug_oo8nZI/AAAAAAAAABo/7aAswfTNku0/s200/belfast+2.jpg" width="139" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RkuhFoo8naI/AAAAAAAAABw/gHyeQDVndFM/s1600-h/belfast+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065319324088835490" style="WIDTH: 112px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" height="156" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RkuhFoo8naI/AAAAAAAAABw/gHyeQDVndFM/s200/belfast+3.jpg" width="123" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4076903473661165204?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-12380473449828330252007-05-14T05:11:00.000-07:002007-05-14T05:21:29.773-07:00<div align="right"><strong>برای ساكنان اين جزيره اين روز ها يكی از <a href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk/6652937.stm">داغ ترين خبر ها</a> ربوده شدن يك دختر بچه انگليسی 3 ساله است به نام مادلين در پرتغال. خلاصه خبر اين كه خانواده اين دختر 11 روز پيش می روند پرتغال برای تعطيلات و يك شب پدر و مادر برای شام می روند رستوران و وقتی به اتاق بر می گردند مي بينند كه مادلين نيست اما بقيه بچه ها هستند. دخترك زيبا و معصوم است و اين جنجال اين روزهای اخبار است. شبی كه در فرانسه انتخابات بود در اخبار ساعت 10 بی بی سی خبر دوم بعد از انتخابات فرانسه اين دختر بود. بعد آدم های معروف شروع به اظهار نظر كردند. گردن براون حرف زد. فوتباليست هايی مثل بكام و رونی و بازيكنان پرتغالی كه در انگليس بازی می كنند آمدند در تلويزيون و همه درخواست كردند كه اگر كسی اطلاعات دارد بدهد<br /><br />بعد قضيه جدی تر و جدی تر شد. بريتانيا ماموران پليس و متخصصان كودك آزاری را فرستاد پرتغال. پليس پرتغال جستجوی وسيعی را آغاز كرد، چيزی در حد جستجوی ملي. حالا كار ابعاد بين المللی گرفته عده ای از ستارگان و پول دارها وارد صحنه شده اند و برای دادن اطلاعات جايزه گذاشته اند. تا حالا مبلغ جايزه 2.5 مليون پوند است و كسانی مثل رولينگ نويسنده هری پاتر، رونی فوتباليست و سر ريچارد برانسون ميلياردر اسكاتلندي پول داده اند. پرتغالی های كاتوليك و نازنين (كه من عاشق اين كشور و مردم هستم) دست به دعا برداشته اند و كلی مراسم در كليسا گرفته اند و اين قصه سر دراز دارد<br /><br />اين ماجرا برای من از چند جهت جالب است. اول رفتار بريتانيا است. همه می دانيم كه امثال اين كودك ربايی و كودك آزاری در بريتانيا کم نیست و هر روز اخبار روزانه و مجله های زرد پر است از آن ها. اما چرا اين مورد اين همه سر و صدا می كند و بقيه نه؟ مساله آن است كه اين جا ويترين يك كشور در خطر است. مساله آن است كه در اين جا دولت بريتانيا نشان می دهد كه در سطح بين اللمللی هر جا كه جان و نام يك بريتانيايی در خطر باشد دولت مثلا تا چه حد پشت شهروندان است و جان يك بريتانيايی تا چه حد عزيز است<br /><br />دولت پرتغال هم برای آن كه مساله غيرتی شده ونشانه ای شده از كارامدی پليس يك كشورحاضر است هزينه كند. البته ناگفته نماند که بعضی شهروندان پرتغالی هم ناراضی اند و می گويند اگر يك دختر پرتغالی گم شده بود پليس اين نمی كرد كه حالا مي كند<br /><br />پس این خرج را باید کرد، نه برای آن دختر که برای ویترین مملکت. و حالا یادم می افتد از ويترين مملكت ما وجنس های بنجلی كه در آن چيده شده و آخرين اش پرتاب يك افغانی از بالای ساختمانی به زمين تا همه بحث های كارشناسی در مورد وضعيت پناهندگان و مهاجران در ايران را كه رقم كمی هم نيستند منعطف كند به رفتار پليس و جوی بسازد عاطفی كه هيچ كس نتواند با آمار و ارقام ببيند ماندن اين همه افغانی در ايران سودش و ضررش چيست<br /><br />اما در اين ميان از همه فرصت طلب تر ستارگان و تاجران و كاسب كارانند. برای بالا بردن نام خود چه پله ای مناسب تر از يك دخترك معصوم و زيبای گمشده. هر سخنی كه در حمايت از او گفته شود امتيازی هم برای گوينده است و اين در پس پشت ذهن ملت خواهد ماند. حالا مهم نيست با دو و نيم مليون پوند می شود به صورت سيستمايك با بخشی از كودك آزاری در دنيا (يا حد اقل در خود بريتانيا مبارزه كرد)، مهم نيست كه با اين پول مثلا می توان در عراق يا افغانستان چند كتاب خانه ساخت كه بچه ها بروند و هری پاتر همین خانم رولينگ را بخوانند. اين جا اخلاق و عمل اخلاقی عجالتا وسيله است در جهتی غير اخلاقي. دنيای غير منصفانه ای است.ح.ش</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1238047344982833025?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-62695974582869284452007-05-12T19:01:00.000-07:002007-05-12T19:08:11.992-07:00<div align="right"><strong>همسرم سحر اين جا چند كار می كند. اول اين كه من را تحمل می كند (اين را از روی تعارف نمی گويم. گاهی اخلاق گندی دارم كه</strong> <strong>نگو)، بعد اين كه درس می خواند و بعد هم اين كه درس می دهد. كار اصلی اش اين است كه با شهرداری اين جا به عنوان معلم هنر و صنايع دستی همكاری می كند. كلاس هايی هم كه دارد به اين ترتيب است كه هم اوليا و هم بچه ها بايد با هم سر كلاس حاضر باشند و او به آن ها ياد می دهد كه چگونه با هم كار هنری كنند. اين ها را گفتم تا فضای اين ديالوگی كه در زير می آورم دستتان باشد. مكان خوابگاه دانشگاه است و در يكی از همين كلاس ها چند زن از كشور های مختلف (هند، ايران، اردن، چين، ايرلند و ...) دور هم جمع هستند و حين انجام كار هنری اين حرف ها را هم رد و بدل می كنند<br /><br />چقدر خوشگل شدی تو كه موهات را زدي. موی كوتاه بهت می ياد<br /><br />ممنون<br /><br />خوش به حالت اما شوهر من اجازه نمی ده موهام را كوتاه كنم. می گه از موی بلند خوشش می ياد<br /><br />اين اصلا انصاف نيست. خوب تو ممكنه موی كوتاه دوست داشته باشي. اون می تونه نظرش را بگه ولی نمی تونه به تو بگه چی كار بكن چی كار نكن<br /><br />اصلا نبايد از مرد ها نظر خواست. اگر نگی مردها اصلا نمی فهمن يا براشون مهم نيست. اما اگر سوال كنی اظهار نظر می كنن. من خودم يك بار موهام را كوتاه كردم شوهرم اصلا نفهميد<br /><br />من اولش به شوهرم نگفته بودم صورتم مو داره. اون هم چيزی نمی گفت. اما يك بار كه گفتم و اون تازه متوجه شد صورت من مو داره حالا ديگه هی مرتب می گه موهاش را بزن<br /><br />من از شوهرم فقط از اول ازدواج يك چيزی خواستم. اين كه سيبيلش را بزنه. اما تا حالا نزده. من از سيبيل بدم مياد<br /><br />تو كشور ما ميگن اگر زن چهار تا بچه به دنيا نياره مشكل داره و مردش بعدا می ره يك زن ديگه می گيره. ما حالا دو تا داريم. شوهر من تحصيل كرده است و ميگه يكی ديگه كافيه. اما می دونم برگرديم كشورمون مردم ميگن من مشكل دارم<br /><br />شوهر من اصلا حوصله بچه نداره. شب هم كه اين گريه ميكنه بلند ميشه من را بيدار می كنه و باز می خوابه<br /><br />بزرگ كردن بچه وظيفه هر دو نفره. تو بايد شب ها اون را هم بيدار كنی و بنشونی جلوت و به بچه شير بدی تا اون هم بدونه نگهداری بچه كار دو نفر است<br />-----------------<br />باور كنيد يا نه اين ها مكالمات چند زن از مليت های مختف در انگليس بود<br /><br />پی نوشت: من اون مرد سيبيل دار نيستم. ما بچه هم ندارم. گفتم سوء تفاهم نشه.ح.ش</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6269597458286928445?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-59539888610472791252007-05-10T17:45:00.000-07:002007-05-11T04:29:56.461-07:00<div align="right"><br /><strong><br />من هم مانند بسياری ديگر با محسن نامجو و آهنگ هايش از طريق اينترنت آشنا شدم، يا به عبارت بهتر او را از طريق اينترنت كشف كردم. باز هم مثل خيلی های ديگر اول كه آهنگ های او را پیدا کرده ام مدتی طولانی با ولع آن ها را شنيده و مرتب تكرار كرده ام. اما حالا كمی از اين بهت اوليه فاصله گرفته ام و می توانم در مورد آن ها فكر كنم. اين جا سعی می كنم اين افكار را مرتب كنم<br /><br />آهنگ های محسن نامجو را اگر بتوان در گروهی جای داد مناسب ترين گروه 'موسيقی پست مدرن' است. با يك تقسيم بندی سردستی موسيقی دستگاهی و مقامی ما در حكم موسيقی سنتی است. موسيق پاپ را می توان مدرن ناميد و حالا نامجو احتمالا پيشرو موسيقی پست مدرن است. اما چرا پست مدرن؟ البته تمام كارهای نامجو را نمی توان پست مدرن ناميد. اما بعضی كار های او مثل گيس تمام مولفه هايی كه ذكر خواهد شد را دارا هستند</strong></div><strong><div align="right"><br />در تفكر پست مدرن و بالطبع هنر پست مدرن خط فاصل ميان هنر بالا/سنگين/فخيم .... و هنر پايين/سبك/مردمی ... وجود ندارد. در اين جا دو قطبی فخيم/عوامانه شكسته می شود. در كارهای نامجو اين عنصر را می توان در دو سطح ديد. سطح اول متن ترانه ها يا اشعار است. در اين جا همنشينی عناصری مثل آيات قران و اشعار حافظ (از قطب فخيم) با اشعار و عبارات متداول در زبان روزمره وجاری (از قطب عوامانه يا پاپ) و حتی اشعاری كه خود خصلتی پست مدرن دارند ديده می شود. سطح دوم موسيقی است. باز هم همنشينی سازها و تركيب های صوتی از دستگاه های سنتی با عناصر مدرن موسيقی غربی (عناصری از سبك راك و ...) در كار های نامجو به وفور ديده می شود<br /><br />ويژگی دوم هنر پست مدرن كه در واقع نتيجه مولفه اول است حالت كلاژگونگی آن است. در اين جا فاصله ژانر های مختلف كه سابقا ناسازگار و غير قابل جمع فرض می شدند از بين می رود و اثر هنری كلاژی می شود از قطعاتی كه هر كدام متعلق به يك سبك و ژانر هنری اند. در آثار نامجو با كلاژی (يا به عبارت مورد پسند او تلفيقي) روبرو هستيم از موسيقی هنري، موسيقی پاپ، موسيقی سنتي و موسیقی فلکلور<br /><br />خصلت ديگر هنر پست مدرن حظور طنز، تعريض و نقيضه/هجو/تقليد در آن است. اين ها نشانه های عصر پست مدرن اند كه در هنر آن هم وجود دارند. در آثار نامجو می توان رگه های تمام اين موارد را ديد. اصولا كنار هم قرارگيری تكه های گوناگون از ژانر های مختلف خود می تواند باعث ايجاد طنز شود. علاوه بر اين در اشعار، لحن ادای كلمات و نوع تلفيق موسيقی با كلام هم می توان رد پای طنز و به سخره گرفتن را در آثار نامجو ديد<br /><br />اما جالب ترين نكته برای من در كارهای نامجو حضور در عرصه سايبر يا مجازی است. گفته اند كه اينترنت رسانه عصر پست مدرن است و شواهد زيادی مانند بی مركزي، رابطه متقابل كاربر و رسانه و ... اين گفته را تاييد می كند. اما سوای اين نكته آن چه امروزه در مورد رابطه موسيقی و اينترنت بسيار بحث برنگيز است مساله حق مولف و حق تكثير آثار بدون پرداخت پول است. شركت های بزرگ موسيقی دعاوی بسياری عليه سايت های داونلود موسيقی مطرح كرده اند و اين هم چنان بحثی اخلاقي، حقوقی و فرهنگی است<br /><br />اما در مورد آثار نامجو جنبه ديگری از ارتباط فضای مجازی و واقعی خود را نشان می دهد: غلبه فضای مجازی بر فضای واقعي. نامجو تا كنون هيچ آلبوم يا اثری را (به دليل سانسور و مميزي) به صورت رسمی و فيزيكی منتشر نكرده است. در عالم واقع فردی به نام محسن نامجو خواننده نيست. اما تمام شهرت/ قدرت (!)/ اعتبار و مقبوليت نامجو از فضای مجازی و جريان آزاد ارتباطات آمده است. اين نمونه ای است قابل مطالعه از ارتباط دنيای مجازی و واقعي. نمونه ای كه در آن فردی از يك سو قدرت خود را از فضای مجازی می گيرد و از سوی ديگر چندان راضی به نشر آثارش از طريق اينترنت نيست. چرا كه در نهايت هيچ نفع مالی به او نمی رسد<br /><br />اين نكته را می توان از لحاظ اخلاقی هم بررسی كرد. آيا گذاشتن يك آهنگ نامجو در اين سايت برای داونلود خوانندگان كاری اخلاقی است يا خير؟ از سويی من با اين كار به قدرت متمركز (دولت) نشان خواهم داد كه فضای مجازی توانايی های شگرفی دارد و می تواند قدرت را به چالش بكشد. اما از سوی ديگر حق مادی مولف را ناديده می گيرم (گر چه ممكن است به قدرت معنوی و شناخته تر شدن او بيفزايم). تا زمانی كه اين مساله حل نشده من آهنگی از نامجو اين جا نمی گذارم. اما علاقه مندان با يك</strong> </div><div align="right"><strong>جستجوی اينترنتی دست خالی نخواهند بود</strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong>پی نوشت: اين نكته را سحر بعد از خواندن اين مطلب به من گفت كه نكته جالبی است. در موسيقی نامجو با تعدد لايه ها و سطوح مختلف </strong><strong>صدايی در يك قطعه روبرو هستيم. اين لايه لايه بودن و در ضمن هم سطح بودن اين لايه ها خود از ديگر خصلت های اثر پست مدرن</strong> <strong>است.ح.ش</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-5953988861047279125?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-82736587818737223262007-05-08T12:47:00.000-07:002007-05-09T04:19:59.156-07:00<div align="right"> <strong>دو سال گذشته را در دانشگاهی كه هستم فارسی به خارجی ها درس داده ام. دانشجويانم معمولا عربی می خوانده اند و فارسی را به</strong> <strong>عنوان درس اختياری برداشته اند. می خواستم يك كم در مورد آموزش فارسی به خارجی زبان ها بنويسم. فعلا آن را می گذارم برای يك وقت ديگر. ديروز امتحان شفاهی درس فارسی بود. گفتم بد نيست فارسی حرف زدن يكی از شاگرد هايم را (حدود يك دقيقه) بگذارم <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.fileden.com/files/2007/5/8/1059967/Persian.mp3"><span style="color: rgb(51, 255, 51);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">اين</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">جا</span></span></a>. با مزه است. حتما كه انگليسی حرف زدن ما هم به اين بامزگی است. ح.ش<br /><br /><br /><br /></strong></div><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-8273658781873722326?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-13808211686652533162007-05-07T05:56:00.000-07:002007-05-07T06:11:27.579-07:00<div style="text-align: right;"> <span style="font-weight: bold;">دوست ژاپنی ام</span><span style="font-weight: bold;"> در آخرين ديدار پس از سه سال دوستی عكسی يادگاری می گيرد. او از اين جا می رود اما دلش برای آن تكه از طبيعت اين جا كه ديده تنگ خواهد شد. تكه ای كه او ديده خيلی بزرگ نيست، جايی است معمولی در روستايی معمولي. اما او چهار بار و در چهار فصل مختلف به آن جا رفته تا ببيند يك منظره ثابت چگونه در طی سال تغيير می كند. رنگی از خون سامورايی ها در رگش است.<br /><br />دوست ژاپنی ام كم حرف است و آرام. زياد و گاه دقايق متمادی ميان دو كلمه فكر می كند. سال ها با هم هر هفته جلسه داشته ايم و در مورد فلسفه بحث كرده ايم. كتابی از باغچه های كيوتو برای يادگاری به من می دهد. باغ آرايی برای مردم او هنر است. چيزی كه دركش برای من سخت است.<br /><br />مرد ژاپنی پاييز ژاپن را برای ديدن توصيه می كند. چرا كه درختانش همگی با هم قرمز می شوند و قرمزی ها الوان گوناگون دارند و كوه های اطراف شهر هر چند مدتی همگی به يك رنگ قرمز خاص در می آيد. دوست ژاپنی ام اما بهار را هم می ستايد. شكفتن شكوفه های گيلاس در طرفه العينی و چتری از شكوفه بر دست های درختان. مرد ژاپنی اما بهار ديارش را برای سياحت توصيه نمی كند. بهار كوتاه است. شكوفه ها به همان سرعتی كه آمده اند می ريزند. در چند روز سنگفرش هر خيابان گل باران است. مرد ژاپنی با تصوير اين سنگفرش ها بی درنگ به ياد سامورايی ها می افتد. می گويد بهار و شكوفه ها در پيوند است با مرگ برای سامورايی ها.<br /><br />حكمتشان اين است: همان طور كه شكوفه ها در اوج كمال و شكفتگی به خاك می ريزند، مرگ هم اگر نزديك است بايد در شكفتگی به سراغش رفت. برای زنده ماندن تقلای بيهوده نكن. اگر قرار بر رفتن تو است تميز، نابهنگام، و در اوج برو. دوست ژاپنی ام خداحافظی می كند. حكمت اجداد او را دوست دارم. دوست دارم تميز، نا بهنگام و بی تقلا بميرم. شايد در بهار.ح .ش</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-1380821168665253316?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-73813283097762555882007-05-05T05:37:00.000-07:002007-05-05T05:48:56.562-07:00<div align="right"><strong>حرف های سياست مداران معمولا بستر خوبی برای فكر كردن فراهم می كند. نه به اين دليل كه حرف های عميقی مي زنند، بلكه بيشتر به اين دليل كه بايد هم زمان چند كار را در يك گفتار رعايت كنند: هم بايد در جهت تضعيف حريف گام بردارند، هم بايد افكار عمومی را قانع كنند، هم بايد در جهت منافع حزب و گروه خود حرف بزنند و هم اين كه گاف ندهند و به قول معروف آتو دست خبرنگاران ندهند. حالا فرق هم نمی كند اين سياست مدار در ايران و خطبه نماز جمعه حرف بزند يا تونی بلر باشد و در مورد پيروزی اخير ملی گراها در اسكاتلند حرف بزند<br /><br />اين روز ها بحث مبارزه با بد حجابی داغ است و بسياری صفحات اينترنت و مطبوعات را گرفته. عموما هم بحث بر سر درستی يا نادرستی كار پليس است. من در اين مورد نمی خواهم اين جا اظهار نظر كنم، چون اوضاع تقريبا روشن است. گروهی اعتقاد دارند ارزش های آن ها در معرض خطر است و بايد با خطر مبارزه كرد. اين حرف و روش درست باشد يا غلط (كه به نظر من غلط است) يك مزيت دارد و آن هم اين كه تضادی منطقی ندارد. گروهی قدرت دارد، فكر هم می كند در قبال آخرت مردم و دين آن ها مسوول است و برای مقابله با يك شر (از نظر آن ها ) از قدرتش استفاده می كند. حالا اين كار چقدر قابل دفاع است، يا اصولا قانونی است يا نتيجه می دهد يا .... بحث های ديگری است<br /><br />اما نكته من اين جا گروه رقيب است و اظهار نظر های آن ها. بدون اين كه اين جا لينك خاصی بدهم بسياری از افراد گروه رقيب (ميانه رو ها) استدلالی به اين مضمون مطرح می كنند: ما كار فرهنگی خاصی روی جوانان نكرده ايم. اكثر جوانانی كه در اين ماجرا متهم هستند متولد بعد از انقلاب هستند. پس در واقع ما مقصر هستيم كه به آن ها معلومات فرهنگی صحيح نداده ايم<br /><br />اين حرف علی رغم ظاهر جذاب آن و اين كه از لحاظ سياسی كاربرد دارد چون توپ را به زمين حريف می اندازد از لحاظ فكری تقريبا تهی است. فكر كنيد بهترين كار فرهنگی هم در مملكت صورت گرفت (فعلا فرض كنيم مفهوم كار فرهنگی معلوم است) و سر انجام روز تصميم گيری شد. عده ای اين كار فرهنگی را قبول كردند و عده ای (ولو يك نفر) قبول نكرد (در جامعه متكثر ايران اين مقبول ترين فرض است). حالا تكليف ما با اين يك نفر (ها) چيست. بالاخره بايد از قدرت حكومت برای انتخاب نوع لباس استفاده كرد يا نه. مساله آن است كه اين كار اصولا و قانونا مقبول است يا نه؟ اگر پليس روش كار خود را عوض كند و مثلا برخورد تند صورت نگيرد مشكل حل است؟<br /><br />اين جا است كه سياست مدار ميانه رو بايد حرف رك بزند و نمی زند. اگر بگويد من فقط با روش اجرا مشكل دارم آن وقت قسمتی از افكار عمومی را از دست می دهد. اگر هم بگويد من كلا با اعمال قدرت حكومت برای تعيين نوع پوشش مشكل دارم آنگاه هم اصول خودش را زير پا گذاشته و هم فشار رقيب سياسی را در پی دارد كه خواهد گفت اين ها كلا اصول اوليه اسلام را هم قبول ندارند<br /><br />اين جاست كه ابهام به كمك می آيد.ح.ش</strong></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7381328309776255588?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-65486745986503810202007-05-02T04:09:00.000-07:002007-05-02T04:21:45.046-07:00<div style="text-align: right;"> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">دستمال كاغذی كلينكس مارك معروفی است. آن قدر معروف كه ظاهرا اولين كمپانی بوده كه در ايران اين محصول را توليد كرده و خيلی از مردم به جای دستمال كاغذی می گويند كلينكس. يعنی انگار كه كلينكس كلمه </span><span dir="rtl" lang="AR-SA">خارجی برای دستمال است. </span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><o:p></o:p><span style=""> </span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">اين كمپانی تبليغی دارد كه جالب است. يك راهب بودايی را نشان می دهد كه به حقوق حيوانات خيلی حساس است. هيچ حيوانی را نمی كشد. عنكبوتی را كه از تارش جدا شده با احتياط بر می دارد و به تارش بر می گرداند. در نمای بعدی راهب عطسه می كند و دهانش را با يك دستمال كلينكس می گيرد. بعد صدای روی تصوير می گويد كه دستمال ما 99 درصد باكتری ها را می كشد. و حالا صورت مبهوت و پشيمان راهب را </span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="rtl" lang="AR-SA">داريم كه از قتلی كه كرده در تعجب است.</span><o:p></o:p><span style=""> </span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">سوال: كشتن ديگران تا كجا مجاز است؟ چه موجودی را تحت چه شرايطی می توان كشت؟</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><o:p></o:p><span style=""></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">جواب اول: ميكروب ها مخل زندگی ما هستند و باعث بيماری و مرگ ما می شوند پس كشتن آن ها ايراد </span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="rtl" lang="AR-SA">ندارد.</span><o:p></o:p><span style=""></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span style=""> </span><span dir="rtl" lang="AR-SA">اعتراض: اگر ملاك اين باشد بايد افراد و آدم ها و حيوانات وحشی<span style=""> </span>كه برای ما مزاحمت ايجاد می كنند را هم </span><span dir="rtl" lang="AR-SA">كشت.</span><o:p></o:p><span style=""></span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">جواب دوم: ميكروب ها شعور و آگاهی ندارند. درد را نمی فهمند پس كشتن آن ها ايرادی ندارد. ملاك اصلی </span><span dir="rtl" lang="AR-SA">شعور داشتن است.</span><o:p></o:p><span style=""></span> </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="font-weight: bold;">اعتراض</span>: <span style="font-weight: bold;">پس كشتن حيواناتی كه شعور دارند و درد را حس می كنند مثل گوسفند طبق اين جواب بايد نادرست باشد. اين ممكن است برای بعضی ها جواب قابل قبولی باشد اما برای اكثريت مردم گوشت خوار قابل قبول نيست. اما چه كسی می تواند ثابت كند موجودات ميكروسكوپی مثل باكتری ها شعور ندارند؟</span><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">صورت اصلاح شده جواب دوم: شعور يك امر درجه بندی شده است. يعنی بعضی موجودات شعور خيلی خيلی كمی دارند (مثل باكتری ها)، بعد موجودات ريز و كوچك هستند كه شعورشان بالاتر است. بعد همين طور پيش می رود تا حيوانات معمولی كه شعورشان زياد تر می شود ولی از انسان كمتر است و نهايتا انسان است كه دارای شعور كامل است. حالا نكته آن است كه كشتن موجوداتی كه از يك حد اقل شعور برخوردار</span><span dir="rtl" lang="AR-SA">نيستند ايراد ندارد. ولی كشتن انسان ايراد دارد.</span><span dir="ltr"></span><span lang="AR-SA"><span dir="ltr"></span> </span><o:p></o:p><br /><span style=""><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"> </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-weight: bold;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA">اعتراض: ملاك و حد ما برای جدا كردن كم شعورها از با شعورها كجا است و چه كسی آن را معين می كند؟ توجيه ما برای اين ملاك چيست؟ مثلا شعور و آگاهی بعضی از انسان های غير نرمال (عقب افتاده های شديد ذهني) از شعور و آگاهی برخی حيوانات پيشرفته مثل ميمون ها يا دلفين ها كمتر است. آيا با اين استدلال می توان عقب افتاده ها را كشت؟ يا نه آن ها را نكشت، اما به كارهای سخت و غير انسانی وادار كرد؟ آيا اين استدلال نمی گويد كه قدرت مند ها و كسانی كه امكانات و فهم بيشتری دارند می توانند ضعيف تر ها را استثمار كنند؟ مساله آن است كه اگر بخواهيم در طيف حيوانات يك خط بكشيم كه تا كجا كشتن مجاز است و بعد از آن خير، اين خط به راحتی می تواند بعضی انسان ها را هم شامل شود. از سوی ديگر تقريبا همه متفق </span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" dir="rtl" lang="AR-SA">هستيم كه</span><span dir="rtl" lang="AR-SA"></span><span style=""> كشتن </span><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" dir="rtl" lang="AR-SA">ويروس ها و باكتری ها از لحاظ اخلاقی ايراد ندارد</span><span style=""><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span dir="rtl" lang="AR-SA"><span style="font-weight: bold;">كلينكس معمای جالبی طرح می كند. كشتن تا كجا مجاز است؟</span> <br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style=""></span><o:p></o:p></p> <span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" dir="rtl" lang="AR-SA"></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><o:p></o:p></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-6548674598650381020?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-40397266557104953182007-05-01T15:36:00.001-07:002008-11-12T18:46:21.736-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RjfA4MIzf9I/AAAAAAAAABQ/A3TmT5S99wU/s1600-h/Durham.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059724777937403858" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YtdspYWUk1U/RjfA4MIzf9I/AAAAAAAAABQ/A3TmT5S99wU/s320/Durham.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-4039726655710495318?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-73897945771330903122007-05-01T06:05:00.000-07:002007-05-01T06:09:10.531-07:00<div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;">هوارد مردی است ميانسال و عكاس، دوست من است. حرفه اش عكاسی قانونی است يعنی كه با پليس همكاری می كند و از صحنه های قتل و دزدی عكس می گيرد. مرد نازنينی است. كوتاه قد و كوچك. جد اندر جد كوتاه قد بوده اند. هوارد حالا با زن سومش آنا است. او را دوست دارد و هر دو دستی در كار هنر دارند. آنا البته ديگر درس نمی دهد. بعد از يك دوره احساس ضعف و خستگی بالاخره فهميد كه بيماری لاعلاجی دارد. </span><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;">آنا يك روز رفته پيش دكتر و صاف و راحت پرسيده با اين مرض چند سال ديگر اميد به زندگی دارد. دكتر هم به رسم دكتر های اين مملكت گفته فلان قدر سال. سالش را نمی گويم اين جا. </span><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;">حالا آنا زود خسته می شود. قوز بالا قوز هم آورده. يك روز نامه ای می آيد دم خانه كه جواب آزمايش تست سرطان رحم مثبت است و سلول های غير طبيعی ديده شده اند. چند روزی را هوارد در هول و ولا است تا اين كه وقت بيمارستان شود. اين يكی به خير می گذرد. سرطان نيست اما توده هايی ديگر هست. </span><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;">درد و بلا كم ندارد آنا. همين هفته پيش دو بار از پله افتاد پايين، حكما از ضعف ناشی از همان بيماريش. زانويش هم بينهايت درد می كند. كوچك ترين چيزی حتا لباسی اگر به آن بخورد اشكش را در می آورد. لابد كه آن هم از عوارض بيماريش است. </span><br /> <span style="font-weight: bold;"> </span><br /> <span style="font-weight: bold;">اما هوارد چند شبی را در هفته برای كمك خرج در يك پيتزا فروشی رانندگی می كند. آخر شب كناره های خمير كه برای پيتزا به كار نرفته را جمع می كند. می چسباند به هم و يك گلوله خمير بزرگ درست می كند. بعد پهنش می كند و مثل نان تافتان می گذارد در فر مغازه. نان از وسط باد می كند و بالا می آيد. رويش قهوه ای و سوخته و قاچ قاچ می شود. به شكل لاك پشت در می آيد. هر شب يك لاك پشت به شكلي: غول پيكر، باد كرده، سوخته، .... هوارد مثل بچه ها ذوق می كند. لاك پشت را در كيسه می گذارد و می برد برای آنا. آنا عاشق لاك پشت ها است. هر شب لاك پشتش را می شكند و می خورد. مثل بچه ها ذوق می كنند هوارد و آنا. در ميان درد و بلا نان می شكنند و از خوردن لاك پشت های شبانه لذت می برند. تا كی كه آنا نتواند ديگر نان بشكند.ح.ش</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7389794577133090312?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-70307049725597233622007-04-29T18:23:00.000-07:002007-07-27T06:46:38.076-07:00<div style="FONT-WEIGHT: bold" align="right">امشب فيلم چهارشنبه سوری را ديدم. برای كسانی مثل ما كه خارج هستند و فيلم ها را نه از پرده بلكه با ريختن از روی سايت های اينترنتی مي بينند، روال فيلم ديدن خيلی معلوم نيست. گاهی فيلم پارسال را امسال ميبينيم، بستگی دارد به سايت ها كه چه در دسترس بگذارند<br /><br />اما در مورد اين فيلم يك نكته به ذهنم رسيد كه بد نيست بنويسم. اين سومين فيلمی است كه با اين تم ديده ام، مردی همسر دار با زنی ديگر رابطه دارد: چهارشنبه سوري، ديشب باباتو ديدم آيدا و هوو. بگذريم كه از ميان اين ها من دومی را بيشتر دوست داشتم و آن را قوی تر ديدم. تم هر سه كار اين است كه نشان مي دهد مرد ها تا چه حد ميتوانند غير متعهد، بی قيد، به دنبال هوس شخصی و ... باشند. من البته ساخت اين فيلم ها در جامعه مرد سالار ايران را مثبت مي دانم و همين كه اين حرف ها به عرصه عمومی كشيده مي شود را نشانه ای از آشكار شدن اصلی ترين بحران اجتماعی و حتا سياسی ما يعنی مسله جنسيت مي دانم<br /><br />اما نكته من چيز ديگری است. در هر سه فيلم به دلايل مميزی و يا شايد ناخوداگاه نويسندگان مردان خطا كار با زنی مجرد، مطلقه یا در هر حال غير شوهر دار رابطه دارند. دليل هم واضح است: از لحاظ شرعی و طبعا مميزی رابطه مرد متاهل با زن غير متاهل مي تواند بی مشكل باشد (مثلا در صورت صيغه یا ...) اما رابطه با زن متاهل هر جور هم كه توجيه كنی از لحاظ شرعی جايز نيست<br /><br />حالا پارادكس قضيه اين جا است كه اين دست فيلم ها سعی می كنند نشان دهند اين كارها چقدر از لحاظ اخلاقی نادرست است، و مرد هايی كه اين كار را می كنند غير مسول هستند، اما در همان حال به دليل مميزی و اسلامی بودن كار می گويند كه اين روابط از لحاظ شرعی بلا مورد هستند. يعنی لايه پايين تر اين فيلم ها به صراحت ميگويد می توان زندگی كاملا شرعی و مقبولی داشت، هر چند اخلاقا گناه كار بود. در يك كلام حكومت دينی با اجبار مميزی علنا تبليغ ميكند كه پايبندی به شرعيات دليل اخلاقی بودن نيست. برای اخلاقی بودن چيزی ورای شرعيات لازم است. اين حكم كه ناخود آگاه توسط مميزی القا ميشود را بايد به فال نيك گرفت.ح.ش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7030704972559723362?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-76123930482484169682007-04-29T13:16:00.000-07:002007-04-29T18:40:39.970-07:00<div align="right"><strong>البته كه كار عجله ای بد است. بايد صبر كرد سر فرصت، چهار پنج سالی وب لاگ خواند تا تصميم گرفت كه وب لاگ نوشت. به هر حال ديدم بودنش بهتر از نبودن است، خاصه در بهار! شايد آدم حرف هايی بزند كه چيزی را برای خودش روشن تر كند، يا اگر كسی می خواند (اگر بخواند) چيزی را در ذهن او روشن تر كند. پس عجالتا اين را می گذارم ملاك اين صفحه: هر چيز كه ذهن من را مشغول كرده يا می كند. ح.ش</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-7612393048248416968?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7691334285876922048.post-4988665544705661642007-04-29T12:47:00.000-07:002007-04-29T18:42:32.960-07:00<div align="right"><strong>این اولین پست و یک تست است. پرتاب چند کلمه به فضا.ح.ش</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7691334285876922048-498866554470566164?l=sheykhrezaee.blogspot.com' alt='' /></div>حسین شیخ رضاییhttp://www.blogger.com/profile/16591645639219005894noreply@blogger.com0